Even filaxen

ik ben lekker op tijd. Voor me schuift een auto de afrit op.

Zou ik straks nog de file inrijden? Die files, daar kreeg ik wat van! Ik irriteerde me niet aan de file op zich. Geen hoge bloeddruk als die borden boven de weg lekker sarcastisch aangaven dat je vijftig moest rijden, terwijl je met nog geen vijf kilometer per uur vooruit haspelde. Nee, het punt was: ik zat altijd op de verkeerde baan. Als ik dacht: 'Vooruit, laat ik gewoon rechts aansluiten', bléven die auto's op de linkerbaan maar rijden. Net zo lang tot ik getergd vlak voor een dikke Mercedes de linkerbaan opschoot. Dan stonden ze opeens stil.

Hetzelfde verhaal in de supermarkt waar ik zaterdagsmorgens boodschappen doe. Drie rijen. Wees slim. Tel de mensen. Bereken per rij het gemiddelde aantal boodschappen. En kies! 

Maar als ik achter de rij ging staan, die mij met bijna wiskundige zekerheid de minste wachtminuten opleverde, passeerde opeens een product de kassa waarvan niemand de prijs wist. "Mikel: kassa 3!". Minutenlang geen Mikel. En maar wachten. Bitter!

Zo, afslag Stampersgat al voorbij. Straks kom ik nog te vroeg. Gelukkig, daar beginnen de borden al te knipperen: 70. Kijk, vanaf 1 januari 2003 ben ik tot een ander inzicht gekomen. Heerlijk, temidden van dat gestresste, drukke, prikkelbare leven even tot jezelf komen in een probleemloze file op de A17. Lekker zaterdagsmorgens minutenlang weg staan doezelen, ingeklemd tussen stalen winkelwagentjes. Relaxed!

Kijk, daar staan de auto's voor me ai stil. Welke baan moet ik nemen om zoveel mogelijk met rust gelaten te worden? Links of rechts...?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen