Kinderevangelisatie in de Afrikaanderbuurt van Rotterdam

Interview

Lydia Aschman is 15 jaar en zit in HAVO-4 van het Revius College in Rotterdam. Ze komt uit een gezin met vijf kinderen en groeit op in Rotterdam-Centrum. Sinds vijf jaar is ze betrokken bij het kinderevangelisatiewerk in de Rotterdamse Afrikaanderbuurt.

Lydia, hoe lang werk je al mee met het Evangelisatiewerk?

Ik ben in groep 8 begonnen, dus dit is al weer het vijfde seizoen dat ik meewerk. Toen ik klein was, ging ik met mijn zus mee. Later ben ik als leidinggevende mee gaan doen.

Wil je iets vertellen over de kinderevangelisatieclub en de kinderen?

Het evangelisatiewerk bestaat al meer dan 25 jaar en gaat uit van de Gereformeerde Gemeente van Rotterdam-Zuid. We werken vanuit het wijkgebouw 't Klooster, in de Afrikaanderbuurt van Rotterdam.

Het aantal kinderen verschilt per seizoen. Nu komen er ongeveer tien kinderen naar de +12, naar de +7 komen er zo'n 15 en naar -7 komen er ook ongeveer 15. De meeste kinderen zijn van Surinaamse afkomst, maar er komen ook Nederlandse kinderen en soms ook Turkse kinderen, maar dat zijn uitzonderingen. Een aantal Surinaamse kinderen gaat naar een Surinaamse Pinkstergemeente. Maar verder zijn er maar weinig kinderen die van huis uit iets van de Bijbel mee krijgen.

Wat is je motivatie om dit werk te doen?

De belangrijkste reden is toch wel om deze kinderen met de Bijbel in aanraking te brengen. Je hoopt dat de Heere het werk zal zegenen. Dat je vrucht mag zien. 

Maar ook de band die je met de kinderen krijgt, vind ik echt geweldig. Een paar maanden geleden had ik een klein ongeluk, zodat ik niet naar de club kon komen. Ik kreeg gelijk een kaart met alle namen van de kinderen erop en sommigen hadden een briefje geschreven. Eén meisje schreef: ik bid voor u. Toen ik er de volgende keer weer was, bedankte ik haar voor de mooie brief. Ze zei: "Maar nu je beter bent, moet je niet denken dat ik niet meer voor je bid hoor!"

Wat bedoel je met 'vrucht op het werk'? Want het gaat om de bekering van mensen. Merk je daar iets van? Zie je dingen waar je blij mee bent?

Bijvoorbeeld dat je merkt dat ze méér belangstelling krijgen voor het Woord dan voor het snoepje en de limonade die ze krijgen. Of zoals bij de vakantie-Bijbelweek. Voordat we begonnen, waren de jongens van de +12 druk aan het voetballen. Ze vonden het heel leuk om te voetballen. Maar toen ze naar binnen mochten om naar het verhaal te gaan luisteren, juichten ze nog harder. Dat vind ik echt bijzonder, dat die stoere negers van dertien en veertien jaar, de Bijbelclub helemaal geweldig vinden! Of dat kind dat in twee weken tijd de hele kinderbijbel van Van Dam had uitgelezen!

Ook zijn er kinderen die zondags mee gaan naar de kerk. Zoals Daniëlle, die elke zondag meegaat, samen met haar buurjongen Virgil en een ander vriendje Nigil.

Je had het over de vakantie-Bijbelweek, wat houdt zo'n week in?

In de eerste week van de zomervakantie wordt altijd de vakantie-Bijbelweek gehouden. Dat vind ik het mooiste moment van het seizoen. Dit jaar begonnen we op maandag met 43 kinderen en we eindigden op vrijdag met 99 kinderen! Er zijn die week zo'n twintig Bijbels uitgedeeld, in verschillende talen. Tijdens deze week wordt er aan de hand van een thema verteld. Bijvoorbeeld over het leven van Petrus of van Jozef. Daarna is er een verwerking en wordt er nagepraat over de vertelling en leren de kinderen Psalmen en geestelijke liederen.

Evangelisatiewerk is niet altijd makkelijk...

Nee, er zijn ook trieste voorvallen. Tijdens de vakantie-Bijbelweek kwam ik Boy tegen op straat. Hij wilde graag naar de club. Toen we bij zijn huis aanbelden om toestemming te vragen, deed zijn moeder open. Ze zag er erg slecht uit, ze had kanker, vertelde Boy later... Ze vond het prima dat Boy meeging. Toen ik hem de volgende dag weer ging ophalen, deed zijn opa open. "Nee, Boy was er niet." Maar ik zag hem zitten in de woonkamer. Z'n opa wilde niets met ons te maken hebben. We mochten zelfs geen folder achterlaten! Dat doet pijn...

Is je beeld van buitenlanders veranderd door het evangelisatiewerk?

Mijn beeld is niet veranderd, eerder versterkt. Als kind voetbalden m'n broer en ik altijd al met buitenlandse kinderen. Ook komen er regelmatig buitenlanders bij ons thuis. Ik ben dus opgegroeid tussen de allochtonen. Ik vind het altijd erg gezellig om al die culturen mee te maken. Mijn beeld is dus: leuke mensen en erg beleefd. Er zitten natuurlijk minder aardige mensen tussen, maar de Nederlanders zijn niet beter en zéker niet gastvrijer.

Vind je dat elke jongere dit werk kan doen?

Ik denk niet dat iedereen dit werk zou kunnen doen. Je moet om kinderen geven. En je mag zelf niet onverschillig staan tegenover het Woord van God! Bovenal hebben we genade nodig om het evangelisatiewerk te kunnen doen. Want wat zou het erg zijn als de kinderen, die wij over het Evangelie hebben verteld, ons voor zullen gaan in het Koninkrijk der hemelen...

Hoe kunnen jongeren betrokken worden bij het evangelisatiewerk?

Ga eens kijken als je in de buurt woont van een plaats waar kinderevangelisatie gedaan wordt. Medewerkers zijn er nooit te veel. Als je het werk niet ziet zitten, probeer er dan aan te denken in je gebed! Als je de achtergrond van de kinderen ziet, schrik je er vaak van. Er zijn maar weinig gezinnen intact. Vaak wonen er hele families met halfbroertjes, nichtjes, stiefvaders, oma's en dergelijke in één appartementje. Soms begrijpen ze zelf de familiebanden niet meer. De kinderen en hun ouders hebben het gebed of ze de Heere mogen leren kennen heel erg nodig!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen