Ik zie, ik zie niet wat jij ziet

Gijsbert en Marinda zijn broer en zus. Beiden hebben dezelfde oogafwijking, waardoor ze heel slecht zien. Ook hun oudste zus heeft dat probleem. Op de vraag wat slechtziendheid nou precies betekent, zegt Marinda dat ze niet alles goed kan zien. Kleuren, vooral donkere kleuren en pasteltinten zijn lastig te onderscheiden. Marinda trekt rustig een zwarte trui aan op een bruine rok. Of pakt een groen vest in de veronderstelling dat het haar blauwe is.

Gijsbert vindt het vooral lastig dat hij niet met alles mee kan doen. Zomaar spontaan naar iemand toegaan of naar school fietsen op zijn eigen tijd, kan eigenlijk niet. Hij is, net als Marinda, altijd afhankelijk van anderen en van hulpmiddelen.

Belemmeringen

Slechtziendheid kan gerust een handicap genoemd worden. Marinda zegt het zo: "Ik heb een handicap, ja. Want doordat ik slecht kan zien, loop ik steeds tegen belemmeringen aan." Fietsen kan, maar liever niet in hun uppie. Vooral als het buiten donker is, is dat een hachelijk avontuur. Meerijders moeten waarschuwen voor obstakels op de weg. Een rijbewijs halen zit er niet in.

Ook contact met anderen kan belemmerd worden, legt Marinda uit. "Het kan heel vervelend zijn als ik te laat in de gaten heb dat iemand mij groet. Het lijkt dan alsof ik iemand negeer, terwijl ik haar gewoon niet gezien heb. Dan moet ik weleens iets uitleggen."

Mensen die hen niet zo goed kennen, reageren soms ongewild een beetje bot. "Kijk maar even of je dit lettertype kunt lezen." Goed bedoeld, maar je zegt tegen een rol-stoeler toch ook niet dat hij even een eindje moet lopen om te voelen of de nieuwe schoenen lekker zitten.

Aan de andere kant geven Marinda en Gijsbert aan dat ze eigenlijk niet beter weten. Marinda was twee toen de handicap ontdekt werd en Gijsbert vijf. Gijsbert zegt schouderophalend: "Ik ben het gewend hè, dat ik slecht kan zien." En er zijn behoorlijk wat hulpmiddelen om zo gewoon mogelijk te functioneren.

Kijk voor een ander die niet zo goed ziet. Zo ben je elkaar tot een hand en een voet.

Samen sterk

Bij Bartimeüs, vroeger bekend door het Kwartje voor Bartje, weten ze alles van begeleiding en hulpmiddelen. De ene keer komt er een schoolbegeleider langs bij Gijsbert en Marinda. Om op school voorlichting te geven hoe je het beste met deze handicap om kunt gaan. Op het Calvijn College hebben de docenten met de 'skibril' op hun neus door de gangen gelopen. De schoolbegeleider vertelde enthousiast wat er allemaal te zien was. Tenminste, als je niet slechtziend bent. Zo konden docenten het aan den lijve ervaren hoe zoiets overkomt.

Op een ander moment komt de ontwikkelingsbegeleider er aan te pas om samen met broer en zus de route naar school te fietsen of de trein te pakken. Moeten er hulpmiddelen aangevraagd worden, dan verschijnt de maatschappelijk werker van Bartimeüs ten tonele. Het is geweldig dat er zoveel hulpmiddelen zijn. Maar tussen constateren dat Gijsbert een televisieloep nodig heeft en het moment dat hij 'm kan gebruiken, ligt een hele papierwinkel en een berg tijd. Op school gebruikt Gijsbert ingesproken cassettebandjes bij het maken van zijn toetsen. Hij krijgt iets meer tijd om aan de toets te werken dan zijn klasgenoten. Voor het aanstaande examen is een voorlezer aangevraagd. Hij gaat de opdrachten voorlezen. De contactpersoon van Helpende Handen komt regelmatig langs. Marinda vertelt dat de ouderling van wie ze catechisatie heeft, het vragenboekje vergroot heeft. Zij kreeg bij het verlaten van de basisschool een Bijbel met grote letters, zodat ze thuis en in de kerk mee kan lezen. Heel belangrijk is het contrast tussen de bijna witte ondergrond en een duidelijke zwarte letter. Verder gebruikt Marinda een kleine loep; Gijsbert maakt gebruik van een grote loep en de televisieloep. Voor de televisieloep wordt een zwarte ondergrond met een witte letter gekozen.

Bezig, net als iedereen

Ik ben benieuwd hoe de televisieloep werkt. Hij staat in een hoek van de kamer. Gijsbert doet het apparaat aan. Hij legt zijn vogelboek op een glazen plaat. Op het scherm erboven verschijnt een sterk uitvergrote vogel. Op deze manier kan hij zijn grote hobby uitoefenen. "Het ringen van de vogels lukt jammer genoeg niet."

"Maar", laat hij er enthousiast op volgen, "ik ben wel drie keer kampioen geworden."

Marinda knutselt graag. Zij maakt samen met haar moeder kaarten.

Iedere jongere droomt wel eens over de toekomst. Ook Gijsbert en Marinda. Al wordt die droom best gekleurd door hun beperkingen. Marinda wil later graag iets met kinderen gaan doen. Ze verwacht dat het weinig echte problemen op zal leveren. Het lijkt Gijsbert ideaal om timmerman te worden. Maar dat kan niet vanwege zijn slechte gezichtsvermogen. Voor zijn tweede keus, fietsenmaker, hoopt hij volgend jaar naar Sonneheerd in Ermelo te gaan. Liever niet intern: "Ik ben van plan een kosthuis te zoeken."

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

Ondanks hun belemmeringen voelen Gijsbert en Marinda zich geaccepteerd zoals ze zijn. Waar ze ook naartoe moeten, of dat naar school, JeV, of wat dan ook is, altijd staat er iemand voor de deur om hen op te halen. Om te zien wat zij niet kunnen zien. Wat een zegen om bij een christelijke gemeente te horen. Waar iedereen in feite dezelfde belemmering heeft naar God toe. Blind voor de dingen van Gods Koninkrijk. Er is ook een andere kant. God zegt in Zijn Woord dat het volk dat in duisternis wandelt, een groot licht zal zien. Laat het gebed van Bartimeüs ons gebed maar zijn in deze adventstijd: Heere, dat ik ziende mag worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen