Een tijdje stil

Een minuut lang was het stil in de Eerste en Tweede Kamér. De politici - meestal goed in praten - herdachten Prins Claus. Een minuut om na te denken, over de prins, over zijn leven, over de dood. Bezinning, heet dat. Een moment om met alle activiteiten te stoppen, alles stil te leggen.

Aan het einde van de dag kun jij ook een tijdje stil zijn. Je stopt met alles, je doet de deur van je kamer dicht en je sluit je af om stil te zijn. Om je te bezinnen, te bidden en te danken. Stille tijd te houden. Elke dag opnieuw.

Lezen

Als je zo'n tijdje stil bent, kun je goed nadenken. Je bezinnen op de dag die voorbij is. Misschien vind je het dan - net als tijdens zo'n officiële stilte - wel moeilijk om je gedachten erbij te houden. Want waar moet je precies aan denken? Een tijdje stil zijn is nog geen stille tijd houden. Je moet Gods Woord opendoen. Hem laten spreken, daarnaar luisteren, daarover nadenken.

Hoe moet je de Bijbel dan lezen?

- zonder te weten wat je leest?

- aandachtig lezen, dichtslaan en klaar?

- studerend, met een dagboek erbij?

- biddend of de Heere het wil zegenen?

De laatste twee manieren samen! Als je zomaar ergens in je Bijbel begint te lezen, ben je het waarschijnlijk snel vergeten. Daarom is het goed om een Bijbels dagboek te gebruiken. Dan lees je een Bijbelgedeelte in een verband en je krijgt uitleg over wat er staat en wat het voor jou betekent.

Bij André thuis wordt iedere dag avondsluiting gehouden, met het hele gezin beneden. Zijn vader leest dan en bidt hardop. Toch doet André het op zijn kamer ook voor zichzelf. Want het gebed in het gezin is niet hetzelfde als zijn persoonlijk gebed. Hij leest stil de Bijbel en hij heeft een eigen jongerendagboek, Zijn ouders rekenen er ook op, dat hij zelf stille tijd houdt. 's Avonds en 's morgens.

Buigen

Als je uit de Bijbel gelezen hebt, het dagboek erbij gelezen en erover nagedacht hebt, dan volgt je avondgebed. Natuurlijk! Bedenk dan ook, wat je doet: bidden tot de heilige Heere. Dat kun je beter niet liggend in bed doen. Vanwege de eerbied, maar ook om je te concentreren. Ga op je knieën. Letterlijk, maar ook figuurlijk.

Misschien weet je niet zo goed wat je met een avondgebed aanmoet. Durf je niet stil te zijn voor God? Begrijpelijk. Voor Zijn aangezicht kün je niet anders dan eerlijk zijn. Als je de dag overdacht hebt en in Gods Woord gelezen hebt wat je had moeten doen, dan moet je vol schaamte je mond houden. Je zonden belijden. Als je geen woorden vindt, leest de Heere je hart wel.

Of merk je dat het stukje uit de Bijbel en uit het dagboek je niet zoveel zegt? Dan is het ook moeilijk om te bidden. Maar wel heel belangrijk! Je kunt dan het Bijbelgedeelte en het dagboekstukje misschien nog een keer lezen en erover nadenken wat de Heere jou daarmee wil zeggen. Daarna kun je Hem vertellen wat je gelezen hebt - en wat je ervan denkt. Vraag of de Heilige Geest het je wil laten begrijpen. Met je hart. En bid dan om alle andere dingen die nodig zijn.

"Echt waar, ik probeer het steeds weer om stille tijd te houden. Maar ik ben dan zo moe! En ik wil niet dat iedereen weet dat ik nog op ben, dus ik lees een dagboek in bed met alleen een leeslampje aan. Maar het is wel eens moeilijk om me te concentreren. Bidden doe ik dan natuurlijk ook. Soms word ik later wakker, omdat het lampje nog brandt. In slaap gevallen..."

Luisteren

En dan? Ga je dan met een gerust geweten slapen? Omdat je je plicht gedaan hebt? Misschien ken je de vergelijking wel met belletje trekken. Je roept de Heere aan en 'rent' daarna hard weg, nog voordat Hij antwoord heeft kunnen geven.

Bidden is niet in de eerste plaats jouw verhalen vertellen. Natuurlijk moet je je zonden belijden, vragen om vergeving, bekering en alles wat je nodig hebt. Maar ken je het gebed van Samuel? Hij was van jouw leeftijd. En hij bad: Spreek Heere, want Uw knecht hoort. Samuël was stil en de Heere ging spreken. Nog zo'n gebed: Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal? Bidden is ook luisteren, wachten op antwoord. Hoe je dat krijgt? Misschien moet je daarvoor weer je Bijbel opendoen. En nog eens bidden. En wachten. Op Gods tijd.

Doen

Je merkt dat stille tijd houden niet 'niks' is, maar dat je het moet 'doen'. Zijn jullie dat thuis niet gewend? Dan kun je er best mee beginnen. Vraag je ouders bijvoorbeeld om een dagboek voor jouw leeftijd. En slaap je met anderen op een kamer? Laat je broer of zus dat nieuwe dagboek zien en vraag of jullie voortaan op een bepaalde tijd een tijdje stil kunnen zijn. Neem er de tijd voor. Misschien iets eerder op de avond, voordat je te moe bent. En de volgende morgen kun je de wekker een beetje vroeger zetten, om de dag ook met de Heere te beginnen. Een tijdje stil zijn kost echt tijd. Kostbare tijd. Ook als je het druk hebt. Is Hij het niet waard? Wat heb je reden om Hem te zoeken en te danken! Daar moet je wel stil van worden!

Sinds zij op kamp geweest is, houdt Gerdien stille tijd. Ze vond het zo mooi: een volle slaapzaal helemaal stil, iedereen met een Bijbeltje voor zich of op z'n knieën. Thuis is ze het blijven doen. Toch merkt ze wel, dat ze in haar eentje de neiging heeft om het af te raffelen. Ze is het al een keer bijna vergeten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen