Omgaan met echtscheiding en incest

Het is een hele nare situatie waarin jij leeft. Veel spanningen en onplezierige dingen zullen eraan verbonden zijn. Een moeilijk punt in het geheel is de vraag die jij hier stelt. De Heere geve je in alle opzichten ondersteuning en moed. Werp al uw bekommernis op Hem, geldt ook in deze dingen.

Contact met gescheiden ouder

Het gaat niet zomaar over de vraag of je met je ouders contact mag en moet onderhouden nadat ze gescheiden zijn. Dat contact op zich vind je terecht een normale zaak. Maar nu je vader op deze onbijbelse wijze leeft, vind je het moeilijk. En dat is goed te begrijpen. In een situatie zoals jij kort hebt aangeduid, is heel veel afhankelijk van de opstelling van de ouder zelf. Hoe is diens houding tegenover het gezin? Blijkt er iets van spijt over het feit dat het allemaal zo gelopen is en dat er nu een gebroken situatie bestaat. Of is het juist zo dat de betreffende ouder zo ongeveer onbekommerd de nieuwe weg gaat. Jij gaf aan dat dit in jullie situatie eigenlijk zo is. Heel erg is daarin uiteraard dat er sprake is van een onbijbelse levenswijze, namelijk ongehuwd samenwonen.

Houding en levenswijze zijn heel belangrijk

Van jou als kind worden nu heel moeilijke, en ook tegenstrijdige dingen gevraagd. Enerzijds moet je en wil je je ouders eren en hen liefhebben. Ook moet je met hun gebreken geduld hebben. Anderzijds mag je geen gemeenschap onderhouden met de zonde en moet je proberen afstand te houden van degenen die openlijk de zonde uitleven. Of als je dichtbij hen staat en wel contact met hen onderhoudt, hen op het erge van de zonde proberen te wijzen. Juist dat laatste is in jouw situatie zo heel moeilijk. Je bent kind tegenover een ouder. Het zou heel anders zijn als je vader het achteraf vervelend blijkt te vinden dat het verkeerd gegaan is of als hij zou aangeven mede schuldig te zijn aan de gebroken situatie.

Persoonlijk denk ik dat je in jouw uiterst moeilijke situatie het niet als je plicht hoeft te zien om contact te onderhouden. Dat anderen uit jullie gezin dat wel doen, is hun persoonlijke zaak. Je mag en moet elkaar daarin ook wat (gewetens-)vrijheid geven.

je positie eerlijk bezien

De vraag kan opkomen: moet ik dan niet vergevingsgezind zijn? Inderdaad is het de Bijbelse opdracht vergevingsgezind te zijn. Maar eigenlijk gaat het in deze situatie niet over de vraag van wel of niet vergevingsgezind zijn. Vergevingsgezind zijn is aan de orde wanneer iemand iets tegen een ander heeft misdaan en daarover berouw heeft en vergeving vraagt. Maar daarvan is hier helemaal geen sprake. Juist dat berouw blijkt niet. Integendeel, je vader gaat verder in een zondige weg. Een andere vraag die kan opkomen is: moet je toch niet proberen contact te onderhouden en dan bij een geschikte gelegenheid op het verkeerde van houding en levenspraktijk wijzen? Als het daarover gaat, moet je maar eerlijk bedenken dat jij eigenlijk niet in zo'n geschikte positie verkeert om als kind je vader op diens zonden te wijzen. Zeker in een situatie als deze lijkt mij dat niet realistisch. Degene die de kerk verlaat en zo leeft, weet best dat dit helemaal tegen de Bijbel is. Door geen contact te onderhouden geef je een signaal dat je het er niet mee eens bent.

Soms moet je jezelf in bescherming nemen

Het lijkt mij niet verstandig, zelfs niet goed, je eigen gevoel en je geweten te bezwaren door geforceerd toch contact te onderhouden. Integendeel. In zo'n situatie en na zo'n nare periode mag je ook best aan jezelf denken. Jezelf wat in bescherming nemen, hoeft niet verkeerd zijn. Je moet het soms bewust doen, omdat het echt nodig is.

In een periode en in omstandigheden die jij doormaakt, kan het wel eens heel nodig en nuttig zijn hulp te zoeken bij de verwerking en om je weg te vinden. Gelukkig zijn er goede instanties zoals De Vluchtheuvel om ook aan jongeren daarbij goede hulp te bieden.

Een andere jongere stelde een vraag die eveneens op de persoonlijke levenssituatie betrekking heeft. Tegelijk is het een vraag waarin het over heel andere dingen gaat. Een meisje is als kind misbruikt. Haar vraag is: als je verkering zou gaan krijgen, moet je dit dan van tevoren aan de orde stellen of moet je het in je verkeringstijd bespreken?

Laat ik om te beginnen opmerken dat het heel erg is wanneer je als kind misbruikt bent. Wat kunnen ouderen toch verschrikkelijke dingen aanrichten. Zoals jij in je vraag naar voren brengt, kunnen zulke ervaringen inderdaad ook bij het krijgen en hebben van verkering vervelende gevolgen hebben. Soms weet je misschien met bepaalde gevoelens moeilijk om te gaan. Het kan dan nuttig en nodig zijn hiervoor professionele hulp in te schakelen, bijvoorbeeld bij De Vluchtheuvel. Ook deze opmerking wil ik graag even vooraf maken.

Wat moet je eerst bespreken?

Nu wat de vraag zelf betreft. Het is ten eerste postief dat jij begrijpt dat je dit met degene met wie je verkering krijgt, moet bespreken. Dat moet zeker gebeuren. Als je met elkaar door het leven wilt, moet je geen geheimen voor elkaar hebben.

Het is alleen de vraag: wanneer moet je dit bespreken? Er zijn dingen die je beslist met de ander moet bespreken voordat je verkering aangaat. Wanneer je in het verleden zelf iets gedaan hebt wat erg verkeerd was, dan moet je dat van tevoren zeggen. Of wanneer je eerder verkering hebt gehad waarin je te ver bent gegaan, dan moet je dit - voor je opnieuw verkering krijgt - ook eerlijk aan de orde stellen.

Andere zaken liggen in sommige opzichten genuanceerder. Stel, je hebt een bepaalde ziekte, of zoals in de vraag gesteld wordt: je bent als kind misbruikt. Dat zijn zaken waaraan je zelf beslist geen schuld hebt. Toch moet de ander ze wel weten. En dan lijkt het me toch het beste dit maar aan de orde te stellen eer dat het echt tot verkering komt. Vaak is er een periode van groeiende vriendschap voordat er echt sprake is van verkering. Zo'n periode is heel geschikt om zulke onderwerpen, als die er bij één van tweeën zijn, te bespreken.

Alles samen delen, ook de zorgen

Wanneer de ander echt om je geeft, zal hij de zorgen met je willen delen. Want dat zijn juist van die belangrijke basispunten voor verkering: alles met elkaar delen en wezenlijk zorg voor de ander hebben. En een kennismakingstijd is er juist voor om samen na te gaan: kunnen we echt het leven in alle opzichten samen delen, of kunnen wij tweeën dat toch niet?

Van harte wijsheid en sterkte toegewenst. Daar mag je ook om bidden. Ken Hem in al je wegen. Zeker ook in de weg tot eventuele verkering.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen