Afscheid

Eén ogenblik voor het voorbije leven 

als voor 't bewogen spiegelvlak te staan 

van rimpelend water, dat met stadig beven, 

het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan. 

De vorm te zien die in het water drijft, 

onzuiver zo van kleuren als contouren, 

die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren, 

geen wezen heeft dat in zichzelf beklijft. 

En heen te gaan - en niets dat achter blijft 

dan dingen die wij meenden te bezitten, 

en niet ons eigen waren, die als klitten 

nog hechten aan de plooien van ons kleed, 

maar die wij van ons doen, zoals we leed 

en bitterheid en zorgen van ons deden, 

als niet van ons, als dingen van 't verleden... 

Een oogwenk voor het vlottend watervlak te staan 

en naar 't verwarde spiegelbeeld te staren, 

dat nog de trekken draagt die de onze waren, 

en stil en eenzaam heen te gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen