Zien zonder ogen

Vakantie! Heerlijk... Natuurlijk hoort daar ook een dagje stad bij. Erg gezellig altijd. Toch vind ik het niet altijd even geweldig. Een minpunt vind ik, dat je, als je thuiskomt, eerst je voeten moet masseren en daarna pas weer iets kunt gaan ondernemen. Beetje overdreven hoor, maar toch... Mijn moeder en zussen hebben de slechte gewoonte om meestal te lang in de stad rond te lopen. Als ik dan na ongeveer vijf minuten gezien heb wat er te koop is, moeten zij nog een half uur rondkijken, snap je. Een ding blijft me altijd boeien: mensen kijken. Hiervoor is de stad een plek bij uitstek.

Is er iets leuker dan mensen kijken? Ongetwijfeld. Toch... als ik in de stad loop, bestaat er voor mij niets leukers. Van zwerver tot elite. Ongure types met slobberkleren en lange haren, deftige dametjes met hakschoentjes, vrouwen met rokken, vrouwen met broeken, lieve kindertjes met blonde krulletjes en grote blauwe ogen. Kortom: in de stad zie je 'alles'.

Ook deze vakantie moet er natuurlijk weer een keer gewinkeld worden. Terwijl de rest kleding aan het passen is, bekijk ik altijd zo'n beetje vanuit mijn ooghoeken wat mensen. In de eerste winkel waar we komen, staat een van de verkoopsters wat mee te wiegen op de muziek. Hoe kun je popmuziek nou mooi vinden, denk ik. Als we klaar zijn in de winkel, gaan we naar het volgende adres. En zo gaat dat een paar uur door. Winkel in, winkel uit...

Na een - toch nog - gezellig dagje winkelen gaan we naar de bushalte. Terwijl we ernaartoe lopen, zie ik een man met een blindenstok, die daar hulpeloos rondloopt. Als ik zie dat hij hulp nodig heeft, loop ik op hem af. Blijkbaar heeft hij me al gehoord, want hij roept me iets toe. Na ook gewinkeld te hebben, is hij naar de juiste bushalte gelopen. Maar deze is tijdelijk opgebroken. De bus stopt op een andere plaats. Niet wetend wat te doen, vraagt hij het aan mij.

Als ik hem naar de goede halte gebracht heb, zegt hij: "Tjonge, is het al kwart voor zes? Ik moet nog eten koken". Verbaasd kijk ik hem aan en zie dan dat hij een horloge zonder glas om heeft. "Kookt u zelf uw eten?", vraag ik.

"Ja", antwoordt hij, "ik doe alles alleen. De euro was wel even lastig, omdat al die munten zo op elkaar lijken, weet je."

Als de bus aankomt, help ik hem met instappen. Hij krijgt door iemand een plaatsje aangeboden en daar verdwijnt hij uit het zicht...

Thuis moet ik nog steeds aan die blinde man denken. Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand die blind is, zo zelfstandig kan zijn. Voor zulke mensen heb ik bewondering. Ze hebben een handicap, maar zien dat niet als een probleem om toch gewoon mee te kunnen doen in de maatschappij. Ik vind dat we hier wel wat van kunnen leren. Een tijdje heb ik wat informatie verzameld over blinden. Op de basisschool zat er een meisje in mijn klas, dat slecht kon zien. Zij werd begeleid door iemand van de Bartimeüsschool in Zeist. Ze had voor haar spreekbeurt een man gevraagd om dia's te laten zien over blinden. Deze man vertelde dat de leerlingen geleerd wordt, dat ze niet 'kinderen met een handicap' waren, maar dat ze slechts vier van de vijf zintuigen kunnen gebruiken. En dat is genoeg om door het leven te komen!

Als je kijkt wat voor uitvindingen er tegenwoordig zijn voor blinden, kun je wel zeggen dat er heel wat veranderd is. Als je vroeger blind was, was het haast onmogelijk om gewoon deel te nemen aan de maatschappij.

Tegenwoordig kunnen blinden zelfs internetten! Dingen die wij heel normaal vinden, zijn dat soms voor een blinde niet. Denk bijvoorbeeld eens aan de supermarkt. Een blinde leert uit het hoofd waar alles staat. Als er dingen van plaats veranderen, is hij of zij dus helemaal de kluts kwijt en moet alles opnieuw leren. Wij vinden het misschien wel vervelend als er telkens veranderd wordt, maar we zijn er vlug genoeg aan gewend. Wij kijken gewoon even waar alles staat.

Lopend door de winkelstraat... heb ik geleerd dat ik erg bevoorrecht ben met mijn twee ogen die nog alles goed kunnen zien. Dat ik met mijn eigen ogen kan genieten van de natuur en van kunst. En...dat ik met mijn eigen ogen allerlei verschillende mensen kan bekijken, waarvan je een heleboel kunt leren! 

Sara den Haan, Jacobus Fruytier scholengemeenschap, Apeldoorn

Ik heb een keer een waar gebeurd verhaal gelezen over een meisje, Helen Keller, die niet alleen blind, maar ook doof was. Zij leefde tussen 1890 en 1960. Zij leefde door haar 'handicap' helemaal in een isolement. De ouders van dit meisje wisten niet wat ze met haar aan moesten. Veel was er in die tijd niet voor blinden. En zoals Helen waren natuurlijk niet veel kinderen. Helen werd vreselijk verwend. Ze graaide bijvoorbeeld met haar handen door het eten, voordat iemand van het gezin iets op kon scheppen. Als er iets niet naar haar zin was, begon ze te krijsen. De ouders werden zo wanhopig dat ze een gouvernante zochten. Zij heeft Helen alle 'goede manieren' geleerd. Ook leerde ze Helen communiceren met mensen. Ze deed dit allemaal door met haar vingers bepaalde tekens in Helens handen te 'schrijven' met haar vingertoppen. Ook leerde Helen praten. Helen bleek goed te kunnen leren en heeft zelfs bepaalde studies afgerond, Over deze studies heeft ze lezingen gehouden.

PS. Als je het boek van Helen Keller wilt lezen moet je zoeken naar de titel 'Moedige metgezellen'. Het is geschreven door Helen Waite.

De man die vingers ogen gaf

Een heel belangrijke uitvinding voor blinden is het brailleschrift. Louis Braille (1809-1852) is de uitvinder ervan. Louis werd door een ongeluk op driejarige leeftijd blind. Als hij op zijn zevende naar de dorpsschool gaat, merkt hij al op de eerste schooldag dat er voor blinde kinderen geen boeken zijn. En hij wil zo graag lezen!

Op het blindeninstituut in Parijs vindt hij enkele boeken met grote reliëf letters. Maar deze boeken zijn zo duur en nemen zoveel plaats in beslag, dat er maar een paar van zijn. Later leert hij kapitein Charles Barbier kennen. Die had een puntschrift bedacht zodat zijn soldaten ook 's nachts zijn instructies konden lezen. Louis ging direct aan de slag. Dit moest het zijn! Op een briljante manier heeft hij het brailleschrift ontworpen. Het brailleschrift is zo uniek, omdat de grootte van de braillekarakters precies is afgestemd op het tastvlak van de wijsvingers. In die vinger heb je het meeste gevoel. Het brailleschrift verbreidde zich over heel de wereld. Eén van de eerste boeken die in braille gedrukt werd was het boek Psalmen. De blinden konden nu zelf de Bijbel lezen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen