Ons kamp? Dat is fantastisch!

Het is zes jaar geleden, dat voor het eerst een kamp voor kinderen met een lichamelijke handicap georganiseerd werd. Zes kinderen brachten, samen met deskundige begeleiding, een week door in Lemele. Ook Erik was van de partij. "Het begon met een telefoontje van een lid van de Commissie Vakantieweken", vertelt Eriks moeder. "De vraag was of Erik mee zou mogen en ook mee zou willen. Nu, dat meewillen, dat ging wel. Erik had er wel zin in. Maar zelf moest ik er wel even over nadenken. Je geeft voor het eerst je kind uit handen. Een ander moet de zorg overnemen. Maar we hebben het over kunnen geven en Erik heeft van dat eerste kamp enorm genoten."

Zeven keer is er nu een kampweek geweest voor kinderen met een lichamelijke handicap. Alle zeven keer is Erik meegeweest. Wat vindt hij van die kampweken? Hoe is zijn ervaring als 'oudgediende'? Op een mooie zomeravond in augustus, achterin de tuin bij familie Van de Pol, halen we herinneringen op en we bekijken de kampboeken van al die jaren. Ook mag ik Erik een aantal vragen stellen.

Erik, jij hebt een lichamelijke handicap. Wil je wat van jezelf vertellen?

Ik ben geboren met een partiële cervicale dwarslaesie. Dat is een gedeeltelijke dwarslaesie tussen de vierde en vijfde halswervel. Alle ledematen en organen onder de nek functioneren daarom ook niet optimaal. Mensen met zo'n handicap kunnen niet lopen, maar dat kan ik gelukkig wel, al is het niet zoals een ander. Ik heb veel therapie gehad en volgens de specialist is het tachtig procent wilskracht geweest, dat ik nu lopen kan. Vroeger had ik schoenen met beugels. Ik viel veel en had altijd wel pleisters op m'n knieën of ellebogen. Ik had natuurlijk ook een rolstoel en die heb ik nog. Tegenwoordig heb ik ook een scooter, zodat ik zelf 'overal' heen kan.

Ik herinner het me nog heel goed, hoe je tijdens de verschillende kampweken holde, struikelde en meestal lachend weer opstond. Wij schrokken er meer van dan jij!  Je groeide op en moest naar school. Ben je op een speciale school geweest?

Ja, een jaar lang ben ik op een mytylschool geweest, maar ik was in allerlei dingen veel te snel. Als de juf iets vroeg in de groep, had ik allang antwoord gegeven voordat de anderen de kans kregen ook maar iets te zeggen. Die reageerden namelijk door hun handicap gewoon langzamer dan ik. Daarom ben ik naar de ds. G.H. Kerstenschool in Ridderkerk gegaan. Daar heb ik het heel goed gehad. Hier was ik natuurlijk juist de mindere van andere kinderen. Het lopen natuurlijk, maar ook met mijn handen kan ik lang niet alles en ik moest wel eens geholpen worden. Maar ik werd er niet om geplaagd. Er waren er genoeg die mij wilden helpen. Bovendien had ik een fijne juf, die heel veel voor me gedaan heeft.

Toen ik twaalf was, ben ik naar de Guido de Brès in Rotterdam gegaan. Ook daar waren er beperkingen voor mij. Ik kan niet goed schrijven en moest dus met een laptop werken. Verder werd ik met de taxi opgehaald en reed in mijn rolstoel door school. Ook hier had ik goede vrienden. Ze sjouwden me gerust met rolstoel en al de trappen af!

In 2001 heb ik examen gedaan en heb ik mijn mavodiploma gehaald. Nu zit ik op het Hoornbeeck, richting ICT. Dat is informatica. Ik zou hierna nog naar het HBO willen. Als toekomstig beroep lijkt me systeembeheerder wel heel mooi.

Je bent al zeven keer meegeweest met een kamp voor lichamelijk gehandicapte kinderen. Wat vind je van zo'n kamp?

Zo'n kamp is fantastisch. Ik heb er goede ervaringen mee. Het is echt vakantie. Voor bijna elke dag wordt wel iets leuks georganiseerd en je doet natuurlijk heel veel met elkaar. Maar dat is eigenlijk niet het belangrijkste. Voor mij was het contact met andere gehandicapte leeftijdgenoten heel fijn. Je bent geen eenling! Ik moet eerlijk zeggen, dat ik er wel eens van baal, dat ik gehandicapt ben. Dat ik sommige dingen gewoon niet kan. Dat ik hulp nodig heb van anderen. Maar in het kamp kunnen mijn vrienden nog veel minder dan ik. Als ik me daarmee vergelijk, houd ik nog veel over! Het is wel eens goed, om dat ook te zien. In het kamp wordt een keer of vier, vijf een Bijbelstudie gehouden en voor de jongere kinderen vertelt een van de stafleden een Bijbelverhaal. De laatste jaren deed ik natuurlijk mee met de Bijbelstudies. Soms kwam het dan echt tot heel goede gesprekken. Over het gehandicapt zijn bijvoorbeeld, of over de toekomst. Daar gingen we 's avonds laat, op onze slaapkamer, weleens mee door. Je weet allemaal wat het is om gehandicapt te zijn en als bezienswaardigheden bekeken te worden door de mensen. We hebben allemaal wel eens meegemaakt, dat mensen doen alsof je ook verstandelijk gehandicapt bent, enzovoorts. Je hebt ook allerlei waaromvragen. Waarom ben ik gehandicapt? Heeft de Heere daar een bedoeling mee? Daar praat je met lotgenoten toch anders over.

Je bent inmiddels zeventien jaar. Het is de laatste keer geweest, dat je meeging met dit kamp. Wat hoop je volgend jaar te doen?

Volgend jaar zal ik misschien mee kunnen met het kamp voor jongeren met een lichamelijke handicap. Er zijn er nog meer, die die overstap maken. Nou, ik zie dat wel zitten. Je leert natuurlijk weer andere mensen kennen en je moet aan elkaar wennen. Toch verwacht ik, dat er wel veel hetzelfde zal zijn, als wat ik nu zeven keer meegemaakt heb. De zorg voor elkaar bijvoorbeeld. Het omgaan met de staf. En dan is het natuurlijk ook fijn, dat uitstapjes, gesprekken, Bijbelstudie en dergelijke meer op ons 'niveau' zal zijn. Je hoeft geen rekening meer te houden met de 'kleintjes', ik heb er goede verwachtingen van. Dat moet lukken!

Voor ons 'kinderkamp' is het jammer dat een groep jongeren weg zal gaan. Ze zullen jullie daar missen! Maar we hopen dat er andere kinderen jullie plaatsen zullen innemen. Erik, wat zou je willen zeggen, tegen de kinderen die nu nog niet meegaan?

Dat is snel gezegd: Ben je nog nooit meegeweest? Zie je er tegenop? Dat hoeft echt niet. Het is fantastisch om mee te gaan! Doen hoor!

Tot slot vertellen de heer en mevrouw Van de Pol, hoe zij met andere ouders over het kamp gesproken hebben. "De meeste ouders zien ertegenop om de zorg van hun kind uit handen te geven. Vooral als het heel intensieve zorg is, vragen ouders zich af of de stafleden dat wel aankunnen. Wij weten, dat er veel verpleegkundigen meegaan en dat er alles aan gedaan wordt om de kinderen goed te verzorgen. Voor de ouders is het ook heel goed om een weeklang wat meer aandacht te kunnen geven aan hun andere kinderen en om met elkaar dingen te doen, die mét hun gehandicapt kind niet mogelijk zijn. Het is fijn dat deze kampen bestaan en we hopen van harte, dat ook andere ouders ertoe kunnen komen hun zorgenkind mee te laten gaan.

Voor meer informatie over deze en andere kampen, georganiseerd door de Vakantieweken Gehandicapten, kunt u schrijven of bellen naar de secretaresse mevrouw J. de Blois-van Kempen, Populierenlaan 77, 2925 CP  Krimpen aan den IJssel. Tel. (0180) 520895.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen