Als mijn leven niet verandert, zal ik sterven

Irina groeide op in de stad Zhitomir in Oekraïne. Ze had een jeugd zoals de meeste kinderen in dat land. Er is veel armoede en de mensen moeten hard werken om in hun levensonderhoud te voorzien. Toen Irina tien jaar was, ontplofte de kerncentrale in Tsjernobil. Een ramp die vreselijke gevolgen had. Ook Irina heeft dit aan den lijve moeten ondervinden. Ze was achttien jaar oud toen de artsen een gezwel ontdekten. Het was niet kwaadaardig, maar een operatie was wel noodzakelijk. Vanwege de betere medische voorzieningen adviseerde men Irina om zich in Israël te laten behandelen. Dat kon, omdat haar moeder een Jodin is. Ze was achttien jaar toen ze naar Israël emigreerde. Vanaf dat moment veranderde haar leven totaal.

Softdrugs en hardrock

De operatie slaagde. Irina voelde zich erg eenzaam; ze had heimwee. Maar ze dacht er zelfs niet over om naar de Oekraïne terug te keren. Ze verlangde helemaal niet terug naar de armoede daar. Ze begon Hebreeuws en informatica te studeren in Jeruzalem en vond een baan.

Ze ontmoette ook enkele vrienden, waartoe ze zich erg aangetrokken voelde. Ze waren goed opgeleid, spraken enkele vreemde talen, ze lazen klassieke literatuur, ze luisterden hardrockmuziek. Irina was er trots op dat ze deze mensen kende en bij hen woonde. Maar, ze gebruikten ook softdrugs, al was het niet veel. Langzamerhand raakte ze in dit leven verstrikt. Ze wist dat er verschil is tussen harddrugs en softdrugs. Van harddrugs wist ze dat het heel schadelijk is. Maar van softdrugs dacht ze dat het wel meeviel. En Irina werd verslaafd. Ze kon niet meer leven zonder drugs. Ze gaven haar het gevoel dat het leven gemakkelijk en fijn was.

Ondertussen studeerde ze gewoon verder en deed haar werk. Op de een of andere manier lukte dat ook aardig. Irina: "Nu begrijp ik dat dit dankzij Gods genade was. Maar op dat moment dacht ik dat ik dat allemaal alleen kon. Ik was erg trots op mezelf." Soms was het alsof Irina een stem hoorde, die zei dat dit moest stoppen. Maar ze wilde er niet over nadenken en leefde er overheen. Het duurde twee jaar voordat er een wonder gebeurde.

Oma's Bijbel

In die tijd werd haar oma lid van een Messiasbelijdende gemeente in Oekraïne, de gemeente waar Arkadiy voorganger is. Ze kwam tot bekering en drie weken daarna stierf ze. Irina's moeder bezocht diezelfde gemeente en ze werd ook door God bekeerd. Ze begon voor Irina te bidden. En terwijl zij in Oekraïne voor haar dochter bad, werkte de Heilige Geest in Israël. Irina begon in haar hart te voelen dat er iets helemaal mis met haar was. Ze wist niet wat het was, maar het gevoel was heel sterk. Alleen wist ze totaal niet wat ze moest doen om haar leven te veranderen. Niet lang daarna stuurde haar moeder de Bijbel van haar oma naar Irina. Ze besloot erin te lezen, omdat ze zo heel veel van haar oma had gehouden. Ze begon te lezen in de Openbaring van Johannes. En ze ontdekte dat er twee groepen mensen in de wereld zijn. In de eerste plaats de groep van goddeloze mensen, en ze zag dat ze zelf bij deze mensen hoorde. Ze las dat deze mensen niet alleen in de eeuwigheid moeten lijden, maar ook hier, op aarde. Daarnaast is er een tweede groep mensen, gekleed in witte klederen, zingend voor Gods troon. En Hij troost hen en wist al hun tranen af. Irina verlangde ernaar om bij die tweede groep mensen te mogen horen. Maar ze wist niet hoe dat moest. Ze zag de weg niet. Ze begreep wel dat ze de Bijbel moest lezen, van het begin tot het eind. Misschien zal ik het dan vinden, dacht ze. En ze begon te lezen. Elke dag las ze in haar Bijbel, als ze in de bus zat op weg naar haar werk of weer op weg naar huis, 's morgens en 's avonds.

Radicale ommekeer

De Heere begon in haar hart te werken. Irina ontdekte dat Hij de verandering kon geven waar ze naar zocht. Ze kwam er ook achter wie ze zelf was. Maar ze probeerde zichzelf goed te praten en dacht: "Ik heb deze zonden wel gedaan in mijn leven, maar andere dingen zijn juist erg goed. Ik ben erg vriendelijk, ik heb een goed hart, enzovoort." Maar al gauw ontdekte ze in de Bijbel dat dat niet waar was. Ze kwam erachter hoe afhankelijk ze was van de softdrugs en ze wilde dit stoppen. Ze probeerde het in eigen kracht. Daarnaast begon ze ook tot God te bidden en vroeg: "Alstublieft, bevrijd me voor één dag van deze zonden, zodat ik voor één dag rustig ben." Maar de Heere antwoordde niet. Later begreep ze dat Hij niet tevreden is met een redding voor slechts één dag, Hij wil meer van ons. Daarom bleef Hij stil. En ze begon weer te bidden: "Heere, alstublieft, verander mijn leven. Als mijn leven niet verandert, zal ik sterven." En toen antwoordde Hij. Irina ontmoette in Tel Aviv een vrouw die haar moeder kende, en zij vertelde dat haar oma bekeerd was voor zij stierf. Op dat moment realiseerde ze zich dat haar oma nu juicht voor Gods troon. Ze begon te huilen. En die vrouw vroeg haar: "Wil je je zonden belijden?" Zij legde haar uit wat het betekent om berouw te hebben, je zonden te belijden en de Heere om vergeving te vragen. Dat je moet beseffen dat het zonder Hem niet goed gaat in je leven en dat je Hem nodig hebt in alle dingen. Ze baden die avond samen tot de Heere en Irina voelde dat er iets in haar hart gebeurde. Ze ging terug naar huis en dacht: "Twee uur geleden beleed ik mijn zonden en de Heere wil mijn zonden vergeven. Nu kom ik terug in mijn huis, bij mijn vrienden en de drugs, en ik weet dat ik tot nu toe niet in staat was om met dit leven te breken." Ze was bang voor de confrontatie.

Toen Irina thuis kwam, waren haar vrienden er, ze rookten en boden haar ook wat aan. Maar zij zei: "Nee, ik wil niets." Ze kon de verleiding weerstaan. Dat was een wonder van God.

De vrouw die zij ontmoette in Tel Aviv, hield contact met Irina en onderwees haar in de dingen van de Bijbel. Ook nam ze haar mee naar de Messiasbelijdende gemeente waar ze lid van was. Een maand na die bijzondere avond in Tel Aviv verliet Irina het huis van haar vrienden, want het was onmogelijk om nog langer met hen onder hetzelfde dak te wonen. Ze trok in bij de vrouw en haar gezin. Zo maakte ze kennis met het christelijke gezinsleven. Alles was nieuw voor haar. Ze leerden haar bidden, 's morgens en 's middags. Elke avond bad het gezin gezamenlijk. Ze leerden haar ook in haar Bijbel te lezen, twee keer op een dag: 's morgens en 's avonds. Na enige tijd werd Irina gedoopt en werd ze lid van de Messiasbelijdende gemeente van ds. Baruch Maoz.

Gebed voor vrienden

Irina ontmoette haar vrienden nog een paar keer, maar daarna nooit meer. Het werd haar afgeraden, omdat ze nog niet sterk genoeg was om de verleidingen te weerstaan. Maar ze bidt nog steeds voor hen. Ze gelooft in de kracht van het gebed. "Ik weet dat God in staat was om mij te bekeren en daarom is Hij ook in staat om hen te bekeren. En ik hoop en geloof dat we elkaar op een dag weer zullen ontmoeten en met elkaar over God zullen spreken en samen zullen bidden; óf hier op aarde óf straks in de hemel. God heeft in het begin niemand gebruikt om met mij over Hem te spreken. Ik kreeg alleen een Bijbel in handen. Daarom is Hij ook in staat om hén stil te zetten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen