De Heere maakt de gevangenen los

Over deze vraag kan Andreas Manuela (ex-gedetineerde) meepraten. Vrijmoedig vertelt hij in het vraaggesprek met Teunis Rijneveld en Hanneke Mauritz over zijn tijd in de gevangenis.

Vijftien jaar was hij toen hij er voor de eerste keer zat. Na zijn vrijlating keerde hij er nog zo'n tien à twaalf keer terug. Nu is hij al enkele jaren vrij. Hoe het voelt om achter slot en grendel te zitten? "Je voelt je afgewezen, afgesloten, levend begraven. Je kunt wel televisie kijken, lekkere hapjes krijgen of je (binnengesmokkelde) stickie hasj roken, maar toch gaat tien keer per dag de deur achter je in het siot." En dan kom je vrij.

"Dat ging vrij hectisch. Je pakte je koffer en weg was je. Je leeft in een soort roes, maar dat duurt niet lang. Daar sta je dan. Vrij! Maar waar kun je heen? Je bent alleen. Er is niemand die op je wacht. Wat overblijft is een heel diep zwart gat."

Tot hij de laatste keer bij Stichting Ontmoeting terechtkwam.

"Dat was zo anders. Het idee dat iemand je op kwam halen. Dat er iemand voor je was. En dan het huis waar ik ging wonen! Zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt. Geen tralies, geen prikkeldraad, geen mannetjes in uniform. Dat kon niet waar zijn." Andreas heeft ook nog een boodschap: "We durven het vaak niet te zeggen als onze vrienden dingen doen die eigenlijk niet horen. We zijn bang dat we worden uitgelachen of niet voor vol worden aangezien. Dat is het zwakke moment waarop de duivel toeslaat. Neem het risico maar dat ze je uitlachen! Dat is de beste beslissing."

(Niet) vergeten

Op deze zonnige zaterdag zijn er ongeveer 2500 jongeren naar Barneveld gekomen om de Bondsdag bij te wonen.

Ds. Visscher opent met het lezen van Psalm 146, waarin het thema van de dag te vinden was: De Heere maakt de gevangenen los.

"Is het donker in je leven en ben je gevangen in de macht van de boze? Zit je als een gevangene in de zaal en kun je zelf niet loskomen? De Heere maakt de gevangenen los, want Hij is de God van het verbond, de Getrouwe Die nooit zal laten varen wat Zijn hand begon!"

Dit sluit heel mooi aan bij de lezingen die gehouden worden door ds. Clements en ds. Tanis.

Ds. Clements spreekt over Manasse. Zijn naam betekent vergeten. Hij was God vergeten. Maar God, Wiens Naam gedenken betekent, was Manasse niet vergeten. Daarom werd 'de grootste schurk uit de Bijbel' op zijn knieën gebracht.

"God spreekt ook tot jou! Zo duidelijk, dat je er niet aan voorbij kunt. Waarom geef je God geen antwoord? God is jou niet vergeten! Je bent in de wereld om God groot te maken en Hij schenkt, zo je het smeekt, mild en overvloedig!"

Ds. Tanis spreekt over Paulus en Silas in de gevangenis. Ze komen in de gevangenis terecht vanwege het Woord van God. Maar de Heere zorgt er op een wonderlijke manier voor dat ze vrijkomen. "Misschien lijd je onder de smaad van mensen, word je getreiterd omwille van het Woord van God. Vlucht daar dan mee tot Christus, want Hij neemt het voor de verdrukte op en bij Hem zijn alle dingen mogelijk!"

Voor iedere bezoeker een tas met inhoud. Vooraf gevuld door de vereniging van Veenendaal en neergelegd door de regelingscommissie gevormd door de vereniging van Doetinchem. Een reactie uit Doetinchem: "Wij zitten namens de vereniging van Doetinchem in de regelingscommissie. We moesten vrijdag al aanwezig zijn. Het is best leuk om zo'n dag voor te bereiden. Het is wel veel werk, maar je ziet het vandaag ook terug. Het thema van de dag vonden we eerst niet zo heel erg aansprekend, want wij hebben er in ons dagelijks leven niet zo veel mee te maken. Het was wél boeiend om te horen en te zien hoe het er in de gevangenis aan toegaat en hoe mensen hun verblijf daar ervaren."

In de pauze vertelt Andreas Manuela wat hij van de Bondsdag vindt. Ik vind dit soort dagen erg fijn. Eigenlijk zouden alle jongeren van alle kerken op zo'n soort dag bij elkaar moeten komen. Dit is wel een aparte wereld met een eigen identiteit. Een eigen saamhorigheid ook, die ik heel erg heb leren waarderen. Het is een soort familie-aangelegenheid. ledereen wordt hier geaccepteerd en gelijkwaardig behandeld. De preek over Manasse sprak me heel erg aan: dat je zo diep kunt vallen en toch weer in Gods weg kunt komen! Wil je wat voor gevangenen doen? Meld je dan als vrijwilliger voor het brengen van kerstpakketten aan gedetineerden. Of stuur eens een kaartje, een brief of een, in de taal van de gevangene, gesproken boodschap. Het zal hen zo'n goed doen te weten dat er aan hen gedacht wordt! 

Omwille van het Woord

Over wonderlijke redding gesproken: Immanuel heeft een wonderlijke redding meegemaakt. De uit Pakistan gevluchte voorganger en evangelist vertelt, in gesprek met en vertaald door Arie de Pater van Jubilee Campaign, hoe hij geroepen werd om in Gods Koninkrijk te werken. Het werk wordt gezegend, maar er is ook veel tegenstand.

"Op een gegeven moment werd ontdekt dat ik evangeliseerde en Bijbels uitdeelde. Ik werd geslagen en daarna opgesloten. Ze dreigden me te zullen neerschieten. Ze dachten dat de Amerikanen me gestuurd hadden, maar ik vertelde ze dat ik gezonden was door Jezus Christus mijn Zaligmaker. Ze zeiden: "Roep tot wie je wilt; de Amerikanen of je God, niemand kan je redden...". Toen namen ze me mee naar buiten. Ik bad: als het zo is dat ik moet sterven voor U, geeft U me dan moed. Als het nog niet Uw tijd is, red me dan. Ze sloegen me in elkaar en vervolgens lieten ze me gaan!"

Uiteindelijk vonden Immanuels gemeenteleden dat het te gevaarlijk voor hun voorganger werd in Pakistan. Daarom besloten ze dat hij naar een vrij land zou vluchten onder andere om de christenen daar te vragen voor de Pakistaanse christenen te bidden. Ook nu vraagt Immanuel om gebed: "Bid voor mijn familieleden in Pakistan. Zij hebben jullie gebed en bemoediging nodig!"

Het zal dan ook zeker een bemoediging voor hem geweest zijn dat vervolgens iedereen opgeroepen werd een kaart te sturen naar de president van Pakistan. Deze kaart bevatte het verzoek om de christenen in zijn land in bescherming te nemen en de wetten op de godslastering in te trekken. Als alle 2500 aanwezigen hem gepost hebben...!

Ontmoeting

Naast lezingen, een video en vraaggesprekken had de Bondsdag nog veel meer te bieden. Zo konden we genieten van een aantal instrumentale intermezzo's (orgel, trompetten, vleugel en hobo). Het speciaal samengestelde Bondsdagkoor liet horen dat een paar keer oefenen een heel aardig resultaat kan opleveren, en er werd, traditiegetrouw, een telegram aan de Koningin verzonden. In de pauze konden we een kijkje nemen bij de diverse stands in de Markthal. Voor de nieuwsgierige 'kampgangers' waren daar ook de deelnemerslijsten van de diverse zomerkampen opgehangen. En natuurlijk is de Bondsdag een gelegenheid bij uitstek om oude bekenden te ontmoeten en weer helemaal bij te praten. Volop genietend van de zon werd er dan ook lustig op los gekwebbeld. Je merkt wel: je hebt heel wat gemist als je er niet was. D. V. tot volgend jaar!

Onder leiding van Barry van der Schoot was er een vraaggesprek  over het werken met (ex-)gevangenen

Willem den Hertog, pastoraal medewerker in de gevangenis in Scheveningen en twee gevangenissen in België:

"Ik moet wel wennen aan al die keurig nette, brave mensen hier. Er is nogal wat verschil met de mensen waarmee ik werk. Toch zie ik twee overeenkomsten: één van de jongens in mijn Bijbelstudiegroep, een grote, overdadig getatoeëerde kerel, heeft net zulk mooi lang haar als één van de meisjes die ik hier net op het podium zag. De tweede overeenkomst is dat criminelen en jullie allebei een strafblad hebben dat vereffend moet worden, leder moet hetzelfde Evangelie verkondigd worden, dat zegt dat onze schuld vergeven kan worden en dat het bloed van Christus reinigt van alle zonden. God heeft me geroepen die boodschap aan gevangenen door te geven. De voeding daarvan is de liefde van Christus die ons dringt. Gevangenen hebben een tas vol dagvaardingen. Misschien heb jij wel een tas vol diploma's. Diploma's omdat alles zo netjes met je in orde is. Maar wat doe je met al die diploma's als je het examen voor Gods aangezicht niet haalt? Gooi ze maar in de prullenbak en val aan Gods voeten met het gebed: O God, wees mij zondaar genadig."

Teunis Rijneveld, eerst evangelist en kerkenwerker in Nigeria, nu pastoraal medewerker bij Ontmoeting in Rotterdam, over het verschil tussen Nederlandse en Nigeriaanse gevangenissen:

"In Nederland zit er één gevangene in een cel; in Nigeria ongeveer tachtig gevangenen. Ze hebben geen tafel, geen bed, geen wc, geen medicijnen, er is gebrek aan water. Sommigen hebben niet meer dan de gescheurde onderbroek die ze aanhebben. Stel je dat eens voor! Ik moest mezelf soms dwingen om er binnen te gaan. Het stonk er ontzettend en er was zoveel ellende. Toch was er ruimte om het Woord te prediken en gaf God opening. Er groeide een band met die mensen."

Kees Jan Hooglander van Stichting Ontmoeting:

"Stichting Ontmoeting verleent hulp aan dak- en thuislozen. Thuisloos zijn is iets heel ingrijpends. Het wil zeggen dat je alleen op de wereld bent, geen mensen om je heen hebt. Veel van de mensen die bij ons komen, zijn verslaafd, hebben schulden, een gebroken relatie, enzovoort. De eerste periode (maximaal acht maanden) worden ze opgevangen in een leefgemeenschap. Als het goed gaat, komt er een periode van begeleid zelfstandig wonen (ook maximaal acht maanden). Hier gelden minder strakke regels, waardoor de bewoners zelf meer verantwoordelijkheid dragen. Daarna is het mogelijk een jaar lang individuele nazorg te krijgen. Mensen vragen vaak naar het resultaat van ons werk. Helaas zijn er veel die afhaken. Je moet wel heel gemotiveerd zijn om een streep te zetten onder je oude leven, want het is echt heel hard knokken. Dat iemand afhaakt, wil echter niet zeggen dat het mislukt is. De mensen die we opvangen, zijn tot de ontdekking gekomen dat hun normen en waarden blijkbaar niet gewerkt hebben. Wij proberen hen Bijbelse normen en waarden aan te reiken. Vaak hebben we bemoedigende gesprekken. Bovendien is dit een moeilijk bereikbare doelgroep. Ze staan niet zo open voor evangelisatie. Iedere dag dat ze bij ons zijn is daarom winst."

Hans Barendrecht, directeur van Gevangenenzorg Nederland:

"leder jaar komen er zo'n 30.000 tot 40.000 gevangenen op vrije voeten. Vanaf het moment van hun detentie wordt hun leven stilgezet. Het leven van hun familie draait echter door, met alle zorgen van dien. Ter ondersteuning van deze familieleden zijn we nu gestart met het project De Luchtplaats. Velen zullen misschien zeggen: gevangenenzorg, dat is niet onze zaak. Dat is een verstandig antwoord. Het is namelijk een zaak van Christus Jezus. Alleen in de Bijbel vind je het ware mededogen. Zoek het daarom niet in jezelf. Dit werk is ook meer een werk van zaaien dan van oogsten."

Het samengesteld bondsdagkoor onder leiding van Evert van Dijkhuizen. Een reactie van een paar leden uit Doetinchem: "Het is echt heel erg leuk om in zo'n groot koor te zingen; het zingt heel fijn. Wij hebben niet alle keren geoefend, want dat was helemaal in Veenendaal en wij komen uit Doetinchem. Wij vonden het best een fijne dag. Het onderwerp was interessant en het is erg leuk om zoveel mensen te ontmoeten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen