D.V.

Lekker een poosje op vakantie. Alles even laten liggen. Werken kan wel weer als je terugkomt. Als je terugkomt...?! Helemaal zeker is dat niet. Nee toch?  Het is altijd: Deo volente, zo de Heere wil. Hoeveel mensen zullen dit jaar met een opgewekt gevoel op vakantie gaan en niet meer terugkomen. Ik? Jij? Het leven is een damp. Vooral als je ver weg gaat op vakantie denk je daar aan. En anders je moeder wel. Maar D.V. geldt voor iedere dag, voor elk uur.

Ogenschijnlijk zit dat wel goed met D.V. We zetten het netjes bij alle datums. Soms is dat wel raar. 'Sollicitatiebrieven moeten voor D.V. 23 april binnen zijn'. Eerlijk gezegd: slaat nergens op! Sommige bladen hebben voorin staan: voor iedere datum geldt: D.V. Je kunt natuurlijk ook een macrootje schrijven voor je computer zodat hij iedere datum herkent en er even D.V. voor zet. Je voelt wel dat dit soort automatisch gebruik - waarbij ook nog Gods naam genoemd wordt - niet de bedoeling kan zijn.

Het komt me voor dat we er preciezer op zijn dan vroeger. Als een blad een keer D.V. vergeet, krijgt de redactie commentaar. D.V. wordt bijna een wetje. Een soort refocode. In eigen kring zetten we het er keurig bij, maar als we daarbuiten een brief sturen, aarzelen we. Dan is er dus iets mis.

Het gebruik van D.V. gaat terug op Jacobus 4: 13-16. Lees maar na! Henry wijst ons bij deze tekst op drie dingen. Laten we altijd D.V. denken. Laten we als het gepast is D.V. schrijven. Laten we in ons gebed altijd D.V. zeggen,

Een goede vakantie toegewenst en tot ziens, Deo volente.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen