Heb jij jouw kaartje al verstuurd?

Heeft het wel zin?

Een aantal jaren geleden was ik met een groep Nederlandse jongeren in de gemeente van Novosibirsk in Siberië. Na de zondagse kerkdienst mochten we enkele Psalmen zingen en werden er groeten overgebracht. Wat er toen gebeurde, zal ik niet snel vergeten. Een moeder van een groot gezin kwam naar voren en vertelde dat haar man vele jaren gevangen had gezeten in een strafkamp. In deze moeilijke jaren had hij veel kaarten ontvangen uit het buitenland. Dat was voor hem een bemoediging. Er werd aan hem gedacht en er werd voor hem gebeden door mensen met wie hij nooit contact had gehad. Het werd zelfs een onderwerp van gesprek onder de gevangen en de leiding van het strafkamp. Hoe was het mogelijk dat christenen zoveel aandacht kregen? Veel kaarten waren afkomstig uit Nederland. Ze had vaak gedacht: hoe zou ik de mensen in Nederland kunnen bedanken? Nu kreeg ze de gelegenheid om dat te doen. 'Na de Heere, hartelijk dank broeders en zusters in Nederland'!

Zal president Musharraf van Pakistan zich iets aantrekken van 2500 kaartjes van jongeren uit Barneveld? En als hij ze niet te zien krijgt, wat zal zijn staf er mee doen? Meewarig het hoofd schudden over zoveel naïviteit? Of wellicht denken: wonderlijke mensen die christenen in 'The Netherlands'. Wie zal er Ayub Masih eigenlijk kennen? En toch denken ze aan hem. Waarom eigenlijk?

Breng je christenen in gevaar?

Er zitten in veel meer landen in de wereld christenen achter de tralies dan wij vermoeden. Wat denk je van China, Noord-Korea, Vietnam, Laos, Indonesië, de Filippijnen, Saoedi-Arabië, Egypte, de Palestijnse gebieden, Irak en Iran? In sommige situaties is het niet verstandig om aan de overheid bekend te maken dat namen en adressen van gevangenen in het westen bekend zijn. Het zou niet goed zijn om lukraak actie te gaan voeren. In een aantal situaties, bijvoorbeeld in China, zou je er meer kwaad dan goed mee kunnen doen. Vandaar dat een organisatie als Jubilee Campaign alleen actie voert voor gevangenen die daar zelf om gevraagd hebben. De positie van deze gevangenen is vaak zo uitzichtloos dat alleen extra publiciteit en aandacht uit het westen nog iets kan uitwerken. Enkele jaren geleden werd na een actie vanuit Nederland onverwacht de Egyptische ex-moslim Mohammed Salam vrijgelaten. Salam was gearresteerd omdat hij van moslim christen was geworden. Tijdens zijn verhoor voegde de rechter hem toe dat hij kennelijk 'invloedrijke vrienden' in het westen had!

Op de ranglijst van landen waar christenen vervolgd worden, prijkt ook Pakistan. Pakistaanse christenen vormen al jaar en dag een verachte minderheid. In 1992 stierf in de gevangeniscel Tahir Iqbar, Deze oprechte christen was herhaaldelijk met de dood bedreigd. Hij was er op voorbereid. Voor de kleine christelijke minderheid in Pakistan kwam zijn dood als een bedreiging.

Op de bondsdag was de Pakistaanse voorganger Emmanuel te gast. Hij kon het Engels niet zo goed onder woorden brengen. Hij vertelde ons in een persoonlijk gesprek dat door het evangelisatiewerk een broer en zus uit een moslimfamilie lid van zijn gemeente waren geworden. Dit meisje trouwde na enige tijd met een jongen uit de gemeente. Toen moslim-fundamentalisten dat hoorden, waren ze woedend. Ze zijn het huis van de voorganger binnengevallen. Ze hebben zijn vrouw gedwongen te vertellen waar het jonge echtpaar was ondergedoken. Dat bleek bij de schoonouders van Emmanuel te zijn. Toen ze daar kwamen, werd zijn schoonvader om het leven gebracht. Op aandrang van de gemeente is Emmanuel met zijn schoonmoeder gevlucht.

Zijn vrouw is nu nog met vier kinderen in Pakistan. Voor dit Pakistaanse gezin kunnen we geen actie voeren. We kunnen wel bidden of de Heere hen wil gedenken en dat er een weg geopend wordt tot gezinshereniging.

Intussen zit Ayub Masih nog in de gevangenis. Vanwege de wet op de godslastering (omdat hij Allah niet erkent als God) wacht hem de doodstraf. Omdat deze wet volstrekt in strijd is met het universele recht op vrijheid van gedachten, geweten en godsdienst is protest bij de overheid een verantwoorde uiting van onze zorg om levens van onschuldige mensen.

Wat weegt?

Kunnen wij risico lopen als we protesteren bij de regering van Pakistan? Jubilee Campaign heeft geen reden om te veronderstellen dat tegen gewone burgers in een ander land iets ondernomen zou worden. Als iemand van plan is om binnenkort een visum aan te vragen voor werk of om als 'tentenmaker' in een 'gevaarlijk' land te gaan werken, dan is het wellicht verstandiger om niet mee te doen met zo'n actie.

Voor ons is de vraag: wat weegt het zwaarst. Meeleven met geloofsgevangen, aandacht vragen voor hun gevaren en moeite, is een Bijbelse opdracht: Gedenk de gevangenen, alsof gij mede gevangen waart. Daarbij mogen we het gebed niet vergeten. Toen Petrus in de gevangenis zat, werd er in de gemeente een gedurig gebed tot God voor hem gedaan. Een les voor ons!

P.S. Er zijn bij de Jeugdbond nog petitiekaartjes verkrijgbaar. Bel of mail gerust! Informatie over de situatie in Pakistan en andere landen kun je opvragen bij Jubilee Campaign. Tel. (0343) 510159. E-mail: info@jubileecampaign.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen