Een kijkje in het dagboek van een cliënt

Beste vrienden,

Hulp vragen is in veel gevallen moeilijker dan hulp verlenen. Het is helemaal niet vreemd als je daar tegenop ziet. Bedenk dat hulp vragen geen teken van zwakte is, maar van moed. De meeste hulpvragers weten niet precies wat hun te wachten staat. Regelmatig worden vragen gesteld als: "Hoe gaat dat nou als je hulp vraagt? Wat gebeurt er tijdens de gesprekken? Op welke manier wordt er aan de problemen gewerkt? Wordt er echt niet met anderen over gepraat?"

In deze Daniël-katern wordt op deze vragen ingegaan. Een hulpvraagster vetelt openhartig hoe zij tot haar hulpvraag is gekomen en hoe zij dit verder heeft ervaren. De maatschappelijk werker van wie zij de hulp ontving, vertelt háár verhaal bij deze zelfde hulpvraag. Het gaat om een echt bestaande situatie, die uiteraard wel onherkenbaar is gemaakt.

Ik hoop dat het een stimulans is voor twijfelaars, die toch echt hulp nodig hebben, om over een drempel te komen. Verder is deze katern ook bedoeld als stimulans voor iedereen om betrokken te blijven bij je naaste in de problemen. Vaak dichterbij dan je denkt. Een open oog en hart is zo belangrijk. Om hen vervolgens te brengen tot de troon der genade om barmhartigheid te verkrijgen en geholpen te worden te bekwamer tijd (Hebreeën 4: 16).

Een hartelijke groet,

H. van Groningen, directeur

23 juni 1999

't Gaat allemaal niet zo lekker op 't moment. 'k Voel me alleen, volgens mij snapt niemand waar ik mee zit. Ik loop maar te piekeren, en slapen, ho maar. Maar ja, heeft iedereen wel eens. Gaat wel weer over.

26 augustus 1999

Vandaag op een bijeenkomst geweest waar een medewerkster van De Vluchtheuvel sprak. 't Ging over depressie en depressiviteit. Ik herkende mezelf best wel een beetje, maar ja, om je daarvoor nou aan te melden als cliënt... Ik ben toch niet gek? En andere mensen hebben het veel moeilijker dan ik, die slaan zich er toch ook doorheen?

15 september 1999

Ik heb toch maar een vriendin in vertrouwen genomen en verteld waar ik mee zat, wat er in mijn leven gebeurd is en wat ik nogal moeilijk vond. Was een tip tijdens die lezing.

10 december 1999

Misschien is het toch maar beter om me aan te melden bij De Vluchtheuvel. Ik voel me erg down, moet vaak huilen en heb eigenlijk amper energie meer om iets leuks te gaan doen naast m'n werk. Dat praten met m'n vriendin lucht af en toe wel op, maar dat nare gevoel komt dan toch weer terug.

13 december 1999

Vandaag al m'n moed verzameld. In zo'n foldertje van De Vluchtheuvel stond hun nummer. Tussen 10 en 12 uur vandaag kon ik bellen. Ik direct om 10 uur aan de telefoon: in gesprek! Nog maar een keer, er zijn vast meer cliënten. Kwart over 10: beet! "Goedemorgen, stichting De Vluchtheuvel, met die en die...". Hm, klinkt niet onvriendelijk. Hij begreep tenminste dat het moeilijk is waar ik mee zit. Zei hij. Hij stuurt formulieren op die ik moet invullen, en dan gaat het balletje verder rollen.

15 december 1999

Vandaag de formulieren binnen gehad, in een blanco envelop!

Ik moet kort invullen wat het probleem is waar ik over wil praten, of ik al vaker bij de hulpverlening ben geweest, of er een ambtsdrager op de hoogte is van m'n problemen, van welk kerkgenootschap ik lid ben en of ik al contact met de huisarts heb gehad. Zulk soort vragen, 'k Heb het gelijk maar ingevuld en teruggestuurd.

4 januari 2000

Er heeft een medewerker van De Vluchtheuvel gebeld. Ze heet Anneke en gaat mij waarschijnlijk begeleiden. We hebben een afspraak gemaakt voor het eerste gesprek: over drie weken mag ik.

25 januari 2000

Vandaag was het dan zover! Vannacht was ik al om vier uur wakker en vanochtend kreeg ik amper een hap door m'n keel, puur van de spanning. Maar het viel reuze mee. Toen ik in het kantoor van De Vluchtheuvel kwam, liep Anneke me al tegemoet. Ik hoefde dus niet een poos in één of andere wachtkamer te zitten bibberen.

Anneke wees me de kamer waar we gingen zitten en nam thee voor me mee. Ze lijkt me best wel aardig. Ik mag haar ook gewoon bij de voornaam noemen, ook al is ze een stuk ouder dan ik. En ze maakte ook wel grapjes. Niet gemaakt leuk, maar echt leuk!

Anneke legde eerst uit wat de bedoeling was. In dit gesprek wilde ze wat te weten komen over mijn achtergrond. Ze vroeg allerlei dingen: over het gezin waar ik uitkom, de plaats van mij tussen m'n broers en zussen, over de scholen waar ik op heb gezeten, kortom over m'n levensloop tot nu toe. Dat was niet zo moeilijk, daar kon ik best wat over vertellen.

Anneke schreef alles op. Ze zei dat ze daar een verslag van zou maken en dat ze dat later dan met mij zou bespreken. Dat vind ik fijn. Ze houdt het dus niet geheim in één of ander duister dossier, maar ik mag gewoon weten wat haar kant van de zaak is. Ik denk dat ik haar wel kan vertrouwen. De hulpverlening gaat nu echt van start. Voortaan hebben we ongeveer elke twee weken een afspraak, 't Wordt nu 'menens'. Maar het is wel goed, denk ik.

Tot zover het dagboek.

In het begin vroeg Anneke naar wat er in mijn 'kelder' verstopt lag. Elk mens heeft kelders, waar hij of zij wat in verstopt. De meeste mensen hebben daar geen last van, maar op het moment dat de 'inhoud' van de kelder aan de binnenkant tegen het kelderluik gaat bonzen, krijg je daar last van en zal het kelderluik toch open moeten. Soms komen daar helemaal geen leuke dingen uit, maar het is wel veel beter om dat luik open te doen en grote schoonmaak te houden.

Nou, dat heb ik gemerkt. De gesprekken zijn vaak behoorlijk zwaar en Anneke pakt me echt aan. Als ik bij haar vandaan kom, kan ik vaak direct m'n bed in. Zo moe ben ik dan. Ook levert het losmaken van herinneringen en gevoelens behoorlijk wat spanning op. Ik merk dat in m'n lichaam: de spieren van m'n nek en schouders zitten soms helemaal vast.

Maar ik hoef het gelukkig niet alleen te doen. Anneke helpt me ook daarin. Ze zei dat ik eens naar de huisarts moest gaan. Nu gebruik ik medicijnen tegen de depressieve gevoelens (anti-depressiva) en ook aan de spierpijn wordt wat gedaan bij een fysiotherapeut.

Toch weet ik dat het goed gaat. Er zit tenminste schot in de zaak. Er gebeurt van alles! Ik merk dat ik anders tegenover m'n omgeving sta, veel meer mezelf kan zijn en veel beter 'nee' durf te zeggen. Ik leer heel veel van Anneke. Vaak tekent ze dingen op het bord dat er hangt. Dan tekent ze bijvoorbeeld een cirkel met daarin een stuk of zes vakjes. Die cirkel ben ik en in die cirkel staan mijn 'onderdelen': verstand, geborgenheid, sportiviteit, geloof, onzekerheid en zelfwaardering. Die 'onderdelen' liet ze me overigens zelf noemen, en pas toen ik er geen meer wist te noemen, schreef ze er zelf nog een paar bij. Daarna tekende ze plusjes bij de onderdelen waarbij het wel goed is gegaan in het verleden en minnetjes bij de onderdelen waarvan ik te weinig heb gehad in het verleden, om welke reden dan ook. Tenslotte vertelde ze me dat het belangrijk is om al die onderdelen weer in balans te laten komen, zodat ik weer een meer evenwichtig persoon word. En hoe dat moet...? Dat hebben we in de gesprekken daarna uitgewerkt. Anneke zegt vaak: "Word het je eerst maar bewust. Dat is de eerste stap, maar dan ben je al op de helft!". Ik durf Anneke ook steeds meer te vertrouwen. Ik heb dingen aan haar verteld die ik nog nooit aan iemand anders had verteld en die me al jaren dwarszitten. Dat komt dus uit die 'kelder' van me. En ze vindt het nog niet eens gek ook! Ik heb het zelfs klaargespeeld om te huilen in haar bijzijn. Ik huilde nooit, maar dan ook nóóit met iemand anders erbij. Dat vond ik zwak. Maar op een gegeven moment kon ik het niet meer tegenhouden. Gelukkig staat er altijd een doos met tissues op tafel. En het voelde eigenlijk nog best fijn ook...

Na anderhalfjaar in de hulpverlening gaat het een stuk beter. Ik voel me stabieler, mijn stemming is niet meer zo afhankelijk van de dingen die om me heen gebeuren. Ik merk ook dat ik de dingen die ik geleerd heb, weer toe kan passen in andere situaties. Want dat is de bedoeling. Dan kun je gaan afbouwen.

Anneke zei pas dat er een tijd komt dat ik niet goed meer weet wat ik eigenlijk nog ga bespreken in de hulpverleningsgesprekken. Dat ik alleen nog maar kom om een beetje bij te praten en haar niet meer echt nodig heb om nieuwe dingen te leren. En dan is het tijd om aan afsluiten te gaan denken.

De naam van Anneke is bedacht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen