Tieners over asielzoekers

Allochtonen

Veel jongeren weten niet dat er verschil is tussen asielzoekers en allochtonen. Allochtonen zijn naar Nederland gekomen om te werken, zoals Turken en Marokkanen. Nederlandse bedrijven zaten om hen te springen. Later volgden de gezinnen. Andere allochtonen komen uit landen die gewoon bij het koninkrijk der Nederlanden horen of hoorden: Surinamers, Antillianen en Molukkers.

Asielzoekers

Asielzoekers zijn mensen die naar Nederland gevlucht zijn, omdat ze in hun eigen land vervolgd werden. Helaas zijn er ook veel asielzoekers die in hun eigen land niet vervolgd werden, maar naar ons land komen om er beter van te worden. De eerste groep mag in ons land blijven, de anderen worden teruggestuurd. Het is erg moeilijk om uit te zoeken wie een echte vluchteling is en wie niet.

De mening van jongeren

Om eens te peilen hoe jongeren over asielzoekers denken, heb ik een gesprek gehad met (van links naar rechts, zie PDF) Johanan (14 jaar), Rianne (13 jaar), Marloes (14 jaar) en Bart (15 jaar). Hieronder geef ik weer wat ze gezegd hebben.

"Ik vraag me wel eens af waarom ze komen, sommige komen omdat er hier vrijheid van godsdienst is, maar sommige komen ook omdat ze rijk willen worden. Maar meestal hebben ze wel een goede reden, vaak vluchten ze omdat er oorlog is in hun eigen land, of om hun geloof, soms worden ze vervolgd."

"Maar ze zouden ook best naar andere landen kunnen gaan. Soms heb je wel eens het idee dat ze allemaal naar Nederland komen, maar het zou toch ook niet kunnen dat ze niet meer mochten komen."

"Je zou tijdens een tijdelijke opvang alles wat ze zeggen goed moeten onderzoeken, maar de wachtlijsten moeten dan niet te lang worden. Als je hoort van mensen die zowat zes jaar moeten wachten en dan nog teruggestuurd worden, dat kan eigenlijk niet."

"Nederland heeft veel mensen trouwens ook zelf hier naar toe gehaald. Mensen die hiernaartoe vluchten, zouden misschien ook in de buurt van hun eigen land opgevangen kunnen worden."

"Bij het onderzoek hier in Nederland moet je eerlijk aan ze vragen waarom ze gevlucht zijn, zij zelf weten dat het beste. Soms weet de overheid ook niet precies wat er in een land speelt."

Cathy op de vlucht

Cathy is een gewoon meisje uit een gewoon gezin. Ze heeft twee broertjes en een zusje. Op school leert ze de gewone dingen. Ze heeft een paar vriendinnen en heeft soms de balen in het huiswerk dat sommige leraren haar opgeven. Haar vader en moeder zorgen goed voor haar, maar soms vindt ze hen wel wat streng.

Op een dag, als ze thuiskomt van school staat haar moeder haar op te wachten. "Wat vreemd", denkt Cathy, "waarom is ze niet aan het koken, we gaan toch zo eten?"

Als ze dichterbij komt, ziet ze dat haar moeder gehuild heeft. Wat zou er gebeurd zijn? Moeder trekt haar naar binnen en sluit de deur: "Je vader is weg, hij komt ook niet meer terug, wij moeten hem achterna. Iemand van kantoor heeft hem verteld dat hij moest vluchten. De geheime dienst wil hem oppakken."

Cathy schrikt: weg van haar vriendinnen, weg van huis.

Vier maanden later komen we Cathy weer tegen, ze verveelt zich vreselijk, maar eigenlijk mag ze helemaal niet klagen: ze mag tenminste naar school: "Stel je voor, net als mijn ouders elke dag maar niets doen."

Cathy heeft samen met haar ouders, twee broertjes en een zusje één kamer om in te leven. Gelukkig niet zo heel klein, ongeveer vier bij zeven meter. Ze hebben ook een keukenblok, dan hoeven ze niet steeds weer iets te eten dat ze eigenlijk helemaal niet lusten. In hun vorige verblijf moesten ze in een eetzaal met iedereen eten, wat de pot schafte. Nou, daar keerde je buik van om (als je een zwakke maag had zelfs letterlijk) zoveel olijfolie dat er in gedaan werd. Maar vluchtelingen uit andere landen, lustten juist weer niet wat zij lekker vonden.

Vluchtverhaal

"Maar veel mensen zijn niet eerlijk, ze hebben een vluchtverhaal dat gewoon niet klopt."

"Maar... zijn wij zelf dan wel altijd eerlijk? Je ziet toch ook dat Nederlanders oneerlijk zijn. Dat zit in ieder mens."

"Als mensen geen goede reden hebben of niet eerlijk zijn, moeten ze teruggestuurd worden. Je moet proberen om er snel vanaf te raken. Maar als overheid moet je dan ook eerlijk zijn: goed luisteren naar de vluchtelingen, eerst onderzoeken waarom ze gevlucht zijn en wie ze zijn."

"Bij één van ons zit een jongen in de klas die gewoon iedereen terug wil sturen, hij houdt helemaal geen rekening met waarom de vluchtelingen weg moesten uit het eigen land. Maar zo kun je niet redeneren, we moeten vluchtelingen helpen, je hebt geen andere keus als ze op te vangen."

Ik vertelde het verhaal over Cathy, zonder de toelichting en vroeg de vier jongeren om er op te reageren. Wat zou je voor zo iemand kunnen doen?

"Vooral bidden natuurlijk, maar we zouden ook door sponsoring geld op kunnen halen om ze een groter onderkomen te bieden."

Toen ik vertelde dat er veel gezinnen zijn in de Opvang- en Asielzoekerscentra die ongeveer hetzelfde meemaken als Cathy, moesten de vier jongeren wel even slikken. Zo kwam het wel even dichterbij. Stel je voor: dan kun je wel in elke gemeente een sponsoractie gaan houden. Je zou ook zelf nog naar het asielzoekerscentrum moeten om contact te krijgen met verschillende 'Cathy's'.

"In theorie kunnen we best goed er over praten, maar natuurlijk is het heel wat anders als het dichtbij komt."

Inderdaad, je kunt makkelijk over asielzoekers praten. Je kunt makkelijk zeggen dat Nederland vol is, als je het zelf goed hebt. Het is waar dat veel asielzoekers helemaal niet hoefden te 'vluchten. Maar er zijn ook asielzoekers die zulke erge dingen meegemaakt hebben, dat ze er bijna niet over kunnen praten; voor wie teruggaan letterlijk levensgevaarlijk is. Wie zich een beetje in het probleem verdiept, heeft niet meer zulke makkelijke oplossingen. Maar gelukkig kan de kerk wel iets doen. Door verschillende gemeenten worden asielzoekers opgevangen en wordt aan evangelisatie gedaan.

Opvang in Nederland

Cathy en haar familie kwamen met een vliegtuig Nederland binnen. Ze meldden zich bij de vreemdelingenpolitie. Deze verwees hen naar één van de vier aanmeldcentra (AC). Er werd gekeken of ze kans maakten op een verblijfsvergunning. Ze kregen hier ook enkele medische onderzoeken vanwege de vreemde ziektes die ze mee zouden kunnen nemen uit hun geboorteland. Ze hoorden bij de 73% die door mochten naar het opvangcentrum (OC).

Hier bleven ze vier maanden. In het OC werd alles een stuk grondiger overgedaan. De selectie was strenger, er werden weer mensen teruggestuurd. Toen Cathy in het OC zat, mocht ze ook naar school.

Vanuit het OC mocht Cathy naar het Asielzoekerscentrum (AZC). Nu krijgen ook haar ouders Nederlandse les. Jammer dat ze niet, zoals in sommige andere AZC's, begeleiding krijgen om een nieuw beroep te leren of cursussen te volgen. In het AZC kunnen ze twee en een halfjaar blijven. Daarna krijgen ze de beslissing van de IND (Immigratie en Naturalisatie Dienst) te horen of ze mogen blijven of niet. Misschien kan Cathy samen met haar ouders over een poosje van een ZelfZorgArrangement gebruik maken, dit betekent dat ze een eigen huis mogen huren.

In totaal kan Cathy wel drie jaar in de opvang zitten. Pas daarna weet ze echt of ze mag blijven of niet. Maar sommige mensen moesten wel zes of zeven jaar wachten voordat ze de uiteindelijke beslissing te horen kregen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen