Chistenen uit Koerdistan

"Hier heb ik geen zin an", zei Pim Fortuyn verwaand, toen bleek dat CDA, VVD en D66 in Rotterdam niet meteen bereid waren om met hem samen te werken in het stadsbestuur. Welnu, ik heb even geen zin an Fortuyn. De gladde Rotterdammer beheerst al wekenlang de krantenkolommen. Hij, en niemand anders, vormt het gesprek van de dag. Het lijkt nota bene wel alsof er in Nederland niets anders meer gebeurt!

Maar er gebeurt wel degelijk iets anders. Dit bijvoorbeeld. Begin maart kreeg een jong, christelijk gezin uit Noord-lrak van de Nederlandse overheid te horen dat het terug moet naar Koerdistan (zoals Noord-lrak ook wel wordt genoemd). Volgens de regering in Den Haag is dat gebied veilig, omdat de Iraakse dictator Saddam Hoessein er geen macht meer heeft. De Koerden maken er nu de dienst uit. Voor de vader, moeder en dochter van het christelijke gezinnetje kwam de mededeling als een enorme dreun. Vier en een half jaar lang hebben ze op hoop en vrees dit oordeel moeten afwachten. "Geef mij Saddam Hoessein maar, die geeft je tenminste direct de doodstraf", aldus de verbitterde vader. Uit pure frustratie gooide hij z'n computer van twee hoog de Haagse Schilderswijk in.

In Noord-lrak heeft de man het aan de stok gekregen met de Koerden. Eén van hen schaakte zijn zuster, en dat nam hij niet. Met gevaar voor lijf en leden ontzette hij haar uit de macht van de geweldenaar. Dat nam de beledigde Koerd weer niet. Hij zou die christenhond wel eens eventjes... En zo sloeg het gezin op de vlucht. Naar Nederland. Want daar, zo zeggen mensensmokkelaars, is het goed toeven voor asielzoekers.

Discriminatie

Viel dat even tegen! In Nederland werd het gezin weliswaar gastvrij onthaald. Het leek er ook lange tijd op dat het zou mogen blijven. Het dochtertje groeide op, ging naar school en leerde Nederlands. Moeder ging vrijwilligerswerk doen. Vader wist met zijn gouden handen van straatvuil een alleraardigste woninginrichting te maken. En samen bezochten ze kerkdiensten van onder meer een tweetal Gereformeerde Gemeenten.

Maar nu moeten ze weg. Na vier en een half jaar braaf burgerschap blijkt dat de Nederlandse justitie toch tot de conclusie komt dat er voor hen geen plaats is. Noord-lrak is immers veilig? De Nederlandse overheid hecht geen waarde aan de getuigenissen van zowel Aramese als Chaldeeuwse christenen, die zeggen dat zij in Noord-lrak op grote schaal worden gediscrimineerd. Was het gezinnetje maar naar Duitsland gevlucht! De regering in Berlijn hecht wel degelijk geloof aan het getuigenis dat "onze vrouwen verkracht, onze graven geschonden, onze bezittingen geroofd en onze oogsten verwoest" worden. In Duitsland werkt het eenvoudig. Ben je christen en kom je uit Irak? Dan krijg je een paspoort. Ook de Verenigde Staten hebben aandacht voor de noden van de Iraakse christenen. In officiële beleidsdocumenten in Washington staat dat de islamitische Koerden in Noord-lrak vervuld zijn met haat tegen de christelijke minderheidsgroepen. Daarom handelt Amerika net als Duitsland. Ben je christen en afkomstig uit Noord-lrak? Dan mag je blijven!

Streng maar rechtvaardig

Intussen gaat de Nederlandse regering haar eigen weg. Wie regelmatig met asielzoekers optrekt, weet dat het Haagse gezinnetje echt niet alleen staat. Bij bosjes vliegen de Irakezen momenteel de laan uit. Christelijk of Koerdisch, het maakt geen verschil. Zonder zelf ooit in het gebied te zijn geweest, gaan ambtenaren ervanuit dat Koerdistan veilig is, ook voor christenen.

Persoonlijk ben ik voorstander van een streng asielbeleid. Als je iedereen een warm welkom heet, krijgt Pim Fortuyn straks tachtig zetels en komt geen mens het land meer in. Politici moeten rekening houden met wat de samenleving aankan. Wanneer teveel (economische) vluchtelingen onderdak krijgen, zet dat onze maatschappij op tal van manieren onderdruk.

Maar het asielbeleid moet ook rechtvaardig zijn. Dat betekent: geen mensen terugsturen naar het gevaar. En daar zit mijn grote frustratie over het Nederlandse asielbeleid. Waar ooit de redding lag voor een stroom van Franse Hugenoten, worden anno 2002 vertegenwoordigers van de oudste christengroepen zonder pardon teruggestuurd naar een verstikkend islamitisch klimaat.

Helaas blijkt het paarse kabinet ook op dit terrein een blinde vlek te hebben voor godsdienst en alles wat daarmee samenhangt. Onlangs mocht ik in een rechtzaal beluisteren wat een tot het christendom bekeerde Koerd te horen kan krijgen: Jij kunt best terug hoor, als je je maar een beetje gedeisd houdt over je Heiland. Een beetje gedeisd? Mevrouw de staatssecretaris! Zo'n jongen durft z'n eigen moeder nog niet te vertellen dat hij geen moslim meer is!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen