Leven naar het Evangelie

ledereen is ingeschreven en heeft een nummer voor de Bijbelstudiegroep. In de huiskamer wordt het steeds voller. Bekenden ontmoeten elkaar uitbundig. "Allemaal jullie koffiebekers inleveren", roept de heer Mauritz, "dan kunnen ze afgewassen worden!" Het geroezemoes zakt af. Er wordt gezongen: God is mijn licht, mijn heil; wien zou ik vrezen? Hij is de Heer', Die hulp verschaft in nood. Meneer Mauritz opent de conferentie met Psalm 27.

"Van nature hebben we geen begeerte naar het Evangelie. Onze harten zijn koud. Maar de Heere kan het hart warm maken door het geloof te schenken. David zag in geloof op het goede des Heeren en hij begeerde om dat al de dagen van zijn leven te zoeken. Dat is de Levenskracht van het Evangelie. Het wijst heen en het brengt bij Christus."

Geloof

Ds. G. Clements krijgt het woord. Hij houdt zijn lezing over het thema: Bij Christus horen. Centraal staat hierbij het woord geloof. Aandachtig wordt er geluisterd. Dingen die belangrijk zijn om te onthouden, worden opgeschreven. Duidelijk legt de dominee uit dat het ware geloof laag van zichzelf denkt en hoog van God in Christus. Geloven is tot Christus komen, geloven is Christus ontvangen, geloven is op Christus bouwen, geloven is Christus vastklemmen. Geloofszekerheid is de vrucht van een godzalig leven.

Na deze lezing trekt de heer Mauritz de conclusie dat je naar aanleiding van het gehoorde bij jezelf kunt nagaan of je bij Christus hoort.

Het is tijd voor koffie. Er wordt gezellig gepraat, ledereen krijgt te horen in welke hoek of gang hij verwacht wordt om met zijn groep naar aanleiding Hebreeën 11 de vragen te bespreken en vragen te formuleren. Met de koffie of thee nog in de hand voldoet iedereen aan het verzoek.

"Eerst maar een kennismakingsrondje?"

"Ik heet..., ik woon in... en ik ben..." Nieuwe gesprekstof. Toch is even later iedereen diep in gesprek over de vragen en de lezing. De aantekeningen komen goed van pas. Indringend wordt er van gedachten gewisseld. We raken niet uitgepraat.

Persoonlijk

Om kwart voor tien zit iedereen weer bij elkaar voor de plenaire bespreking. "Als geloof niet in je gevoel zit en niet in je verstand, waar is het dan wel?" Kort maar krachtig klinkt het antwoord van ds. Clements: "In je hart. Het hart is het totaal van wil, gevoel en verstand: je hele identiteit."

Een vraag uit het programmaboekje: Mozes achtte de versmaadheid van Christus als meerdere rijkdom dan de schatten van Egypte... Wat moet je opgeven wanneer je Christus gaat volgen?

Er komt een spontane reactie uit de zaal: "Moet je wel spreken van een opgeven? Als je ziet op die rijkdom in Christus, dan word je er alleen maar beter van."

Ademloos wordt er geluisterd naar het antwoord op een persoonlijke vraag aan de dominee. "Wanneer was het dat u kon zeggen bij Christus te horen?"

"Op achttienjarige leeftijd ben ik bewust God gaan zoeken. Ik voerde hele gesprekken met God. En net als David in Psalm 42 stortte ik mijn hart voor Hem uit. De eerste keer dat ik bewust de toevlucht tot God nam, was op een fietstocht van school naar huis. Ik had het ontzettend benauwd, want ik had op school niks durven zeggen van het vloeken. Ik durfde Zijn naam niet te belijden voor de mensen. Dat werd grote nood, want ik dacht dat ik dicht bij de Heere leefde. Maar toen kwam God: Ik heb hulp besteld bij een Held. Dat gaf zo'n blijdschap van binnen, dat ik dat hele eind maar ben gaan lopen..."

Snack

De avond wordt afgesloten met zingen en bidden. De heer Mauritz bedankt de dominee hartelijk voor zijn persoonlijke woorden voor de jongeren. De kar met frisdrank wordt naar binnen gereden. En er is al een poos te ruiken dat er ook deze keer een snack is. Kroket, bamihap of bitterbal? Keus genoeg en iedereen geniet er zichtbaar van. Sommigen trekken hun wandelschoenen aan, want er staat nog een wandeling op het programma. Tijdens de wandeling wordt er volop gekletst.

"Hoe was jouw Bijbelstudiegroep?"

"Wat vond je van de lezing?"

Maar ook: "Leuke week gehad?"

"Heb je gezien dat die en die er ook is?"

Terug op het oord worden de zangbundels uitgedeeld.

"Nummer 43!" roept iemand. De piano klinkt en even later wordt er samen gezongen: "Vaste Rots van mijn behoud, als de zonde mij benauwt...". Na een half uurtje wordt het koor steeds kleiner. De één na de ander zoekt zijn bed op.

Zonder zonde

De volgende morgen zit iedereen om kwart over acht aan tafel. Er staat een goed verzorgd ontbijt te wachten.

Eerst is het nog wat stil. Maar na een beker koffie wordt iedereen goed wakker en komen de gesprekken weer op gang. Of er vrijwilligers zijn voor de afwas? En iedereen moet alvast zijn bagage in de auto brengen. Sommigen kijken even bij de boekentafel. "Heb je dit boek al eens gelezen? 't Is zeker de moeite waard!"

Om half tien zit iedereen weer op zijn plekje in de Bijbelstudiegroep. Het gaat over Johannes 8: 1-11 Wie zonder zonde is... Nu we elkaar al wat beter kennen, gaat het praten gemakkeiijker. Er wordt vergeleken: "Bij ons in de gemeente...". De één formuleert een antwoord. Een ander vult nog wat aan. Er worden persoonlijke dingen aan elkaar gevraagd: "Hoe ervaar jij...?" Weer een ander luistert aandachtig naar wat er binnen de groep besproken wordt. Deze betrokkenheid komt tot uiting als de vragen met elkaar behandeld worden. De heer Mauritz vraagt reactie uit de zaal. Nou, die krijgt hij! Het gaat over het houden van geboden. Weegt het ene gebod zwaarder dan het andere?

"Als je kijkt naar de openbare schuldbelijdenis in de kerk, dan lijkt dat wel", zegt iemand. "Ja", vult een ander aan, "maar wie schuldig is aan één gebod, die is schuldig aan alle!" Mauritz wijst op de vergeving die mogelijk is bij God. "De zonde tegen de Heilige Geest betekent dat er één zonde niet vergeven wordt, maar dat er een heleboel zonden wel vergeven kunnen worden." Hij rondt af met een citaat van Augustinus over dit Bijbelgedeelte: "Hier ontmoeten de barmhartige en de ellendige elkaar".

Iemand die niets meer in te brengen heeft, gaat uitzien naar Hem. De zondaar heeft Christus juist nodig. Dat komt ook tot uitdrukking in een lied van MacCheyne dat we samen zingen: "Ik zal, met zondenlast belaân, toch opstaan en tot Christus gaan en Hem mijn schuld belijden."

Ambten

Intussen is ds. J.J. van Eckeveld gearriveerd. Na een korte koffiepauze is het woord aan hem. Hij leidt ons aan de hand van Heidelbergse Catechismus vraag 32 in over het thema: Uit Christus leven. Wie door het geloof in Christus is, die deelt ook in de ambten van Christus. Heel praktisch wordt dit nader uitgewerkt. Het profetisch ambt betekent: Zijn Naam belijden te allen tijd. Het priester-zijn komt tot uitdrukking in de zelfverloochening, Zijn voetstappen willen drukken. Het koninklijke ambt kent strijd; zo kent een christen strijd tegen de zonde.

Om half één zit iedereen benieuwd aan tafel. Wat eten we? Nasi? Nee: eerst soep en vervolgens bami. Dat het eten goed in de smaak valt, is te zien aan de hoeveelheden die naar binnen gewerkt worden. Het goede eten doet ook veel goed aan de sfeer. Buiten sneeuwt en stormt het, maar binnen wordt er aan iedere tafel druk gepraat. Na het ijsje eerst maar eens een applaus voor de kookploegl

Rank van de Wijnstok

Om twee uur komen we voor het laatst bij elkaar in de conferentiezaal. Er zijn wat schriftelijke vragen ingediend.

"Als je de doop ontvangen hebt, ben je apart gezet van de wereld. Hoe zit dat met baptisten? Die zijn dus niet afgezonderd. Hoe kun je die toch benaderen?"

Ds. Van Eckeveld wijst op de pleitgrond van de doop. Door de kinderdoop is God de Eerste in je leven. Maar ook de gedoopte heeft bekering nodig. "Als je met baptisten spreekt, kun je als het goed is elkaar herkennen in het werk van Christus."

Een andere vraag: "Kunt u nog iets meer zeggen over de gemeenschap met Christus?"

"Dat is door het geloof met Christus verenigd zijn! In Johannes 15 lees je van de wijnstok en de ranken. Een rank leeft alleen uit de wijnstok, dat is Christus. En levende ranken kennen die levende gemeenschap met Hem."

Als er geen vragen meer zijn, bedankt de heer Mauritz de dominee voor zijn bereidheid en hij sluit af met een stukje van MacCheyne.

Ds. Van Eckeveld geeft Psalm 108: 1 op en beëindigt de conferentie met gebed.

Er is nog wat te drinken, er wordt nog wat verkocht, er wordt nog wat nagepraat. Een laatste groet, gezwaai, en de één na de ander vertrekt naar huis. Sommigen met een lange rit voor de boeg. Er is in ieder geval genoeg om over na te denken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen