Op reis in Nigeria

Al de heid'nen, door Uw handen

Voortgebracht in alle landen,

Zullen tot U komen, HEER',

Bukken voor Uw aanschijn neer.

Op 14 januari jl. vertrokken mevrouw De Blois, mevrouw Van Wolfswinkel en ik op uitnodiging van de zending naar Nigeria. Twaalf dagen lang mochten we rondkijken in Izi en Igedde. Wat werden we hartelijk ontvangen door onze zendingswerkers. Geen moeite was hen teveel om ons naar de verschillende projecten te brengen en ons erover te vertellen. Veel hebben we dan ook gezien en gehoord, maar wat moet ik in dit korte bestek naar voren brengen? Het is slechts een enkele indruk, die ik hier kan weergeven. Ongetwijfeld zal over deze reis naar Nigeria nog meer geschreven en gesproken worden!

Ik neem u allereerst mee naar het Ephphatha-project. Frank van der Maas, onder wiens leiding dit project staat, laat ons onder andere de dovenschool zien. De officiële ontvangst is al hartroerend. Er wordt voor ons gezongen, terwijl de dove kinderen door middel van gebarentaal 'meezingen'. Wat kunnen ze dat goed! Sommige kinderen mogen tellen, anderen het alfabet opzeggen. Er worden sommetjes uitgerekend en vragen uit de Bijbelse Geschiedenis beantwoord.

Deze dove kinderen zijn door het Ephphatha-project uit hun isolement gehaald. In het dorp waar zij woonden werden ze niet begrepen. Hoe moet je ook praten met dove kinderen? En nu zitten ze op school, leren ze lezen, 'horen' ze de geschiedenissen uit de Bijbel. Niet alleen door middel van gebarentaal leren ze met elkaar en de leerkrachten te praten. Het is natuurlijk ook belangrijk, dat ze zich straks in hun eigen omgeving verstaanbaar kunnen maken. Op de foto (zie PDF) leren twee dove kinderen, hoe ze hun lippen, hun mond, hun tong moeten gebruiken om te kunnen spreken. Ze kijken in een spiegel en een speciaal voor de dovenschool opgeleide leerkracht, die tussen de jongens inzit, doet voor hoe de klanken uitgesproken worden. Als ondersteuning zijn er ook platen, waarop zowel de mondstand als de betreffende letter getekend is.

We gaan snel verder en komen bij de 'women meeting', de vrouwenconferentie. Onderweg zien we al verschillende vrouwen lopen over de stoffige wegen. Ze hebben (bijna) allemaal een prachtige 'wrapper' van dezelfde stof aan. Een wrapper is een grote lap, die de vrouwen als een rok om zich heen wikkelen. We verwonderen ons, dat de witte bloes, die de vrouwen dragen, zo schoon blijft, terwijl de stofwolken opdwarrelen als de auto hen voorbij rijdt! Ook van deze conferentie is veel te vertellen. Ik denk aan het gezamenlijke zingen, het ritme-klappen wat daarbij hoort, aan dominee Nkwuda, die een meditatie hield over Nehemia 4: 6, de bouw van de muren van Jeruzalem. "Nee, wij kunnen niets in eigen kracht, maar zullen onze kracht moeten ontvangen van de Heere..."

Mevrouw Iziogo - haar man is predikant - is presidente van de Vrouwenbond. Zij heet ons hartelijk welkom en wij brengen de hartelijke groeten uit Holland over. Ook overhandigen wij hen een cadeau, waar ze erg blij mee zijn: tien 'canapies', een soort zonnetenten, en driehonderd stoelen. Zij kunnen die goed gebruiken voor bijvoorbeeld hun 'bondsdag'. Spontaan zingen ze een lied, waarin uitkomt, dat het de Heere is, Die geeft wat zij nodig hebben.

Veel meer is er over te schrijven, maar we moeten nodig naar Igedde, naar het voor velen zo bekende weeshuis.

Inmiddels zijn we in het smalle bootje gestapt en zijn de rivier overgestoken. Na een lange rit komen we bij zuster Van Rossum en haar helpsters. Wat worden we vriendelijk ontvangen! Ook in Igedde is veel te zien en te horen. We moeten dat helaas overslaan en gaan direct naar het weeshuis. Wat we op foto's en dia's zo vaak gezien hebben, zien we nu in werkelijkheid. Het grijpt aan: veel van deze kinderen hebben geen moeder. Ook dit kleine baby'tje van slechts enkele dagen oud. Haar moeder overleed aan een ernstige bloeding. En wat is er met het baby'tje dat op een tafel ligt? Wat ziet het er slecht uit! Het heeft diarree, vertelt de verzorgster. Door middel van een infuus proberen ze toch wat vocht en voeding toe te dienen. Sommige baby's in de box duiken weg voor al die blanke gezichten! Anderen zijn heel wat vrijmoediger en schenken ons een stralende lach. Alle baby's in het weeshuis hebben een eigen verzorgster - een zusje, een nichtje, iemand uit het eigen dorp. Zij zorgen twee jaar lang voor de baby. Daarna is het weeskind groot genoeg om yam te kunnen eten en naar het dorp terug te gaan. De werkers van het weeshuis houden hun weeskinderen echter nog wel onder controle en helaas blijkt dan soms dat deze kinderen verwaarloosd worden en weer terug moeten naar het weeshuis. In de vrije tijd, die na het verzorgen van de baby's overblijft, krijgen de verzorgsters les. Ze leren bijvoorbeeld lezen, zodat ze straks, terug in het eigen dorp, de geschiedenissen uit de Bijbel door kunnen geven. Ook op deze manier komt het Evangelie tot in de verste dorpen. En zo wordt Gods Koninkrijk uitgebreid, totdat ook de laatste - blank of bruin - zal zijn toegebracht. Zullen wij daar ook bij zijn?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen