Nieuwigheden

Januari was een maand vol nieuwe dingen. We kregen allemaal de euro in onze portemonnee; (in de collectezak is het geklingel verdwenen en tikt nu blik). PTT-Post kwam na veertig jaar met een nieuw soort brievenbus. Het Reformatorisch Dagblad ging er ineens heel anders uitzien. Ook ons kerkelijk orgaan, De Saambinder, kreeg een nieuw jasje. Jij, als Daniël-lezer, moest daarbij ook nog eens wennen aan een nieuwe rubriek: Weer wat nieuws... Vernieuwing is een begrip dat in onze moderne tijd hoog staat aangeschreven. Wat dat betreft is er - gek eigenlijk, als je erover nadenkt! - nauwelijks iets veranderd ten opzichte van de tijd waarin Paulus zijn zendingsreizen maakte. Die van Athene nu allen, zo staat in Handelingen 17: 21, besteedden hun tijd tot niet anders dan om wat nieuws te zeggen en te horen. De Atheners gingen ervoor naar de Areopagus. Wij ontmoeten elkaar (bijvoorbeeld) op speciale internet-'pleintjes'.

"Draai jij je games al onder DirectX 8.1? Wat? Werk je nog in Word 97? Je loopt achter, man. Zeker nog een Pentium-116, die pc van jou?" (Met excuses aan oudere lezers, die nu de draad zijn kwijtgeraakt: zo is de moderne computervogel nu eenmaal gebekt!). Eerlijk gezegd word ik er zo langzamerhand behoorlijk moe van, die vernieuwingsdrang. Maar dan gaat het me niet zozeer om die nieuwigheden van januari. Laten we wel zijn: De Saambinder kon wel een face-lift gebruiken. Het RD had, vergeleken met andere kranten, al jarenlang een ouderwetse uitstraling. Toegegeven: het is wennen, zo'n nieuwe postbus. Maar we gaan toch met de tijd mee? We dragen niet meer de mode van de jaren vijftig en gaan niet meer staan als de meester binnenkomt. Neem nou de euro. Het is maar een betaalmiddel! Heel vroeger pleegden we ruilhandel. Toen kwam er muntgeld: goud en zilver. Na de stadsmunten de guldens, het papiergeld, het girale geld (op de bank). En nu de euro. Zo gaan die dingen. Natuurlijk kan de euro een opstapje vormen voor verdergaande Europese eenwording. Maar zou dat zoveel slechter zijn dan onze onafhankelijkheid, die wordt uitgeleefd in modernistische euthanasiewetgeving, homohuwelijk en 'professionele' hoererij?

Islamieten

Nee, wat ik ongewenste nieuwlichterij vind, is niet zozeer het streven naar één groot (en misschien wel behoorlijk rooms) Europa. Veel erger is het bijvoorbeeld dat de Nederlandse regering alles in het werk stelt om de islamieten in onze samenleving te gerieven. En dat terwijl zij de gevestigde kerken al jaren achteloos links laat liggen. Alsof ze heeft geluisterd naar de geuzen: "Liever Turks dan Paaps!" Die vervelende vernieuwingsdrang kom je tegen in de politiek, in het onderwijsbeleid, in de kunst. Het oude deugt dan ineens niet meer, hoewel vaak niet precies duidelijk is waaróm niet. "Gewoon niet meer van deze tijd", zeggen politici. En dan pleiten ze voor afschaffing van de Eerste Kamer of voor gekozen in plaats van benoemde burgemeesters. Invoering van het referendum is ook zo'n geliefkoosde nieuwigheid... behalve over de euro, want daar kon de burger wel eens tegen zijn.

Het onderwijs zucht misschien wel het meest onder alle vernieuwingen. Het ene plan is nog niet mislukt of het andere wordt alweer bedacht. Groot gelijk heeft de nieuwe politieke partij Leefbaar Nederland: er moeten maar eens een jaar lang géén plannen van het ministerie van Onderwijs komen. Rust in de tent kan immers ook een groot goed zijn?

Kunst is vaak een uitdrukking van de tijdgeest. Ooit waren we trots op schilders als Rembrandt en Van Gogh. Maar vandaag de dag pronken we liever met een groot, kobaltblauw doek. Het hangt in het Stedelijk Museum in Amsterdam. 'Cathedra', heet het. Tot tranen toe bewogen was de museumdirecteur toen een meneer er lange messteken in maakte. Gelukkig kan hij weer lachen sinds iemand het zaakje voor ruim zeven ton weer aan elkaar heeft geplakt.

Weer wat nieuws...

Ik bedoel maar: je wordt moe van al die overdreven vernieuwingsdrang. Dat is precies de reden dat deze nieuwe Daniël-column het wat vermoeid klinkende opschrift Weer wat nieuws... heeft meegekregen. Voorheen heette dit maandelijkse stukje Bij de tijd en werd het verzorgd door mijn collega Addy de Jong. Bedankt voor je uitstekende werk, Addy! Wat dat betreft was er echt geen noodzaak voor vernieuwing.

Weer wat nieuws... Vanuit die insteek wil ik voortaan het nieuws van commentaar gaan voorzien. Een beetje vermoeid, een beetje sceptisch. Wat brengt ons al die nieuwigheid? Vooruitgang? Verbetering? Laten we het maar eens aanzien. En laten we vooral nooit vergeten wat de apostel Johannes uit de hemel hoorde: Zie, Ik maak alle dingen nieuw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen