Het jaar 2001 bijna voorbij

Weer is een jaar bijna aan ons voorbij gegaan. Uren, dagen, maanden, ja zelfs jaren vlogen als een schaduw heen. Wat is ook dit jaar weer voorbij gevlogen. Als u deze Daniël onder ogen krijgt, zijn we zelfs de eerste helft van de laatste maand van het jaar 2001 al weer gepasseerd. Daarmee zijn de laatste dagen van het tweede jaar van de 21ste eeuw aangebroken. En wie onzer had vorig jaar om deze tijd kunnen bevroeden dat er een jaar met zoveel ingrijpende gebeurtenissen voor ons lag?

Ingrijpend

Het jaar 2001 was nog maar enkele uren oud of daar was al die verschrikkelijke brand in Volendam, waar zoveel jonge mensen, kinderen eigenlijk, in de vlammen zijn omgekomen. Anderen zijn voor hun leven getekend, verminkt door het vuur en sommigen ook blijvend invalide geworden. Iemand zei: Volendam zal nooit meer Volendam zijn van voor de brand. Nee, dat kan ook niet met zoveel rouw, leed en verdriet waarmee de mensen nog dagelijks geconfronteerd worden. Dat wordt door de tijd niet uitgewist, maar bij bijzondere gelegenheden steeds weer opnieuw beleefd en ervaren.

En nog is het einde niet

Wat is er daarna niet over ons land en volk, ja over heel de wereld heen gekomen. Rampen, oorlogen, aardbevingen: het ene wee na het andere volgt elkaar op.

Mkz

Vroeg in het voorjaar waren grote delen van ons volk in de ban van de mkz-crisis. Wat er toen bij veel agrarische gezinnen is doorworsteld, laat zich niet op papier verwoorden. De spanning was groot en de onzekerheid laat zich soms nog gevoelen. We hebben vanuit het bondsbestuur getracht mee te leven. De dames Kamp en Van Wolfswinkel zijn in Terwolde-De Vecht tijdens een verenigingsavond op bezoek geweest. Twee dames uit Kootwijkerbroek kwamen bij mij thuis. Mevrouw Teerds was daarbij aanwezig. We hadden een gesprek met hen en hebben geprobeerd het een en ander op papier te zetten. Maar de diepe emotionele gevoelens, die toen weer boven kwamen, zijn niet weer te geven. Ook dat moet beleefd worden.

En daarna

De datum waarop dit gesprek plaats had, was 12 september, een dag na die verschrikkelijke aanslagen in Amerika. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat in het licht van wat er op die 11de september heeft plaatsgevonden, heel veel andere zaken zijn verbleekt. Hoewel ze zeker niet uitgewist zijn, want een ieder voelt zijn of haar eigen leed, pijn en verdriet. Die aanslagen in Amerika hebben heel de wereld in beroering gebracht. Voor duizenden mensen werd het in één ogenblik eeuwigheid. Op het moment dat ik het hoorde, dacht ik: hoe ver zijn we nog verwijderd van het moment dat geroepen zal worden: Bergen valt op ons en heuvelen bedekt ons.

In diezelfde week van september hoorde ik dat vier van Gods kinderen waren overleden, waarvan op goede gronden getuigd kon worden, dat ze de strijd te boven waren. En als de Heere Zijn kinderen thuis gaat halen, dan wordt het dubbel bang en leeg op de aarde. Toch, hoe bang of het ook worden zal, deze aarde zal blijven bestaan tot de laatste van Gods kinderen zal zijn toegebracht tot die gemeente, die eenmaal zeker zalig zal worden. Maar dan komt de vraag wel heel persoonlijk tot u en tot mij: zal u, zal ik, zal jij daarbij mogen zijn?

Rouw

Duizenden mensen waren in één klap in de eeuwigheid. Wat een rouw en verdriet zal dat geven bij degenen die achterbleven. En hoevelen hebben in het achterliggende jaar niet gestaan aan de geopende groeve. Ook onze oud-presidente, mevrouw Crum, heeft de gang naar de dodenakker moeten maken, waar ze haar geliefde man moest achterlaten. Na een ernstige ziekte en een tijd van veel zorg heeft de Heere hem van haar zijde weggenomen. Ruim veertig jaar mochten ze samen door de band van het huwelijk aan elkaar verbonden zijn. Nu moet ze haar weg alleen gaan. We wensen mevrouw Crum en alle andere rouw- en kruisdragenden van harte de ondersteuning des Heeren toe. Mocht Hij, Die meer dan een moeder troosten kan, balsem gieten in geslagen wonden.

Wij mogen nog in het heden der genade zijn. Wat ons te wachten staat in het jaar dat voor ons ligt, weten we niet. De Heere mocht Zijn beschermende hand over ons uitbreiden. Dat hebben we allen zo nodig, elke dag, elk uur, ja elk ogenblik. Persoonlijk, in onze gezinssituatie, maar ook als we geen gezin hebben en alleen door het leven gaan. Misschien bent u ziek of gehandicapt, die bescherming hebben we nodig bij het werk op onze vereniging, in ons kerkelijk en maatschappelijk leven die niet meer 'christelijk' wil zijn en dat ook niet meer is, met alle gevolgen van dien. Die bescherming wensen we ook in het bijzonder onze drie bestuursleden, mevrouw De Blois, mevrouw Teerds en mevrouw Van Wolfswinkel toe. Op uitnodiging van de zending zullen zij, ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum van de zending, een bezoek brengen aan het zendingsterrein in Nigeria. Op 14 januari hopen zij te vertrekken en de thuisreis zal op 25 januari zijn. Daarna zullen zij in het kort verslag uitbrengen in Daniël. Maar u kunt hen ook uitnodigen om op uw verenigingsavond iets te vertellen over hun ervaringen op het zendingsveld. Dit alles bij leven en welzijn.

Afscheid

Onze laatstgehouden huishoudelijke vergadering stond weer in het teken van afscheid nemen. Dit jaar was het mevrouw Van Haaren van wie we afscheid moesten nemen. Na elf jaar mede verantwoordelijkheid gedragen te hebben voor het werk van onze vrouwenbond, achtte ze de tijd gekomen om haar taak over te dragen. Wij hadden daar begrip voor. En gezien de twee operaties die zij in korte tijd moest ondergaan, denk ik dat het achteraf een verstandig besluit was. We willen mevrouw Van Haaren ook vanaf deze plaats hartelijk bedanken voor het werk, dat ze heeft mogen doen op het terrein van ons kerkelijk erf. Dat erf waarop ook haar man heeft mogen arbeiden en dat hem zo dierbaar was. De Heere gedenke haar met haar kinderen in Zijn gunst en goedheid. Hij spare haar tot in lengte van dagen, maar mocht haar bovenal Zijn heil doen zien.

Voor de taak als voorzitster van de Commissie Vakantieweken, die mevrouw Van Haaren innam, hebben we mevrouw Van Balen bereid gevonden haar plaats in te nemen. De voorzittershamer zal zeker ook bij haar in goede handen zijn. De vacature die binnen de Commissie ontstond, werd ingenomen door mevrouw Roest. We wensen deze dames veel sterkte toe en hopen dat het werk, dat ook duidelijk in een behoefte voorziet, voorgang mag vinden.

Bestuurswisseling

De twee vacatures binnen ons bestuur, namelijk van mevrouw Kooij-den Besten, van wie we al eerder afscheid namen, en van mevrouw Van Haaren-van der Spek, worden ingenomen door mevrouw Blijleven-de Niet en mevrouw De Zwart-Buijs. Ook deze dames wensen we heel veel sterkte toe voor het werk dat wacht. De Heere geve ons daartoe wat nodig is, om zo met elkaar in afhankelijkheid van Hem de belangen van onze bond te behartigen. Dat wensen we ook onze leden en bestuursleden op de plaatselijke verenigingen toe. Zij dragen toch in het bijzonder een stukje verantwoordelijkheid voor het goed functioneren van de vereniging. Mocht met die verantwoordelijkheid ook de afhankelijkheid maar ervaren worden, om het in alle omstandigheden van Hem te verwachten, die mildelijk geeft en nooit verwijt.

Kerst en jaarwisseling

Als de Heere ons in het leven spaart, mogen we binnenkort de kerstdagen en de jaarwisseling weer beleven. Dagen die voor veel mensen heel veel drukte en beslommeringen met zich meebrengen. Dagen waarnaar door sommigen wordt uitgezien. Maar het zijn ook dagen, die voor veel mensen de moeilijkste van het jaar zijn, vooral als leed en verdriet, rouw en smart ons deel is. Dan wordt dat juist deze dagen zo smartelijk ervaren. Wat een voorrecht als er dan anderen zijn, die daarin proberen mee te leven en mee te dragen. Maar groter voorrecht is het te mogen weten en te beleven, dat er Eén gekomen is Die het zwaarste kruis en de diepste smart gedragen heeft. De prediking van Zijn komst in het vlees zal weer uitgaan. En dat Woord zal niet ledig wederkeren. Het zal vrucht dragen, óf ten oordeel, óf ten voordeel. Het grootste voorrecht zou zijn als het voor ons persoonlijk leven waarlijk Kerst zou mogen worden. Dat zou alle leed verzachten. Dan worden bergen vlak en zeeën droog.

Mag ik u namens het bondsbestuur zo gezegende kerstdagen en een goede jaarwisseling toewensen.

Hartelijk dank!

Ter gelegenheid van mijn afscheid van de Bond van Vrouwenverenigingen op 25 september jongstleden, werden mij door het hoofdbestuur twee mooie herdenkingsalbums overhandigd. De albums zijn met zorg samengesteld en bijna iedere vereniging heeft daar, op originele wijze, haar eigen bijdrage aan geleverd in de vorm van een foto, een wens, een gedicht of een brief. Ik wil u voor deze persoonlijke cadeaus graag hartelijk bedanken: het zijn mooie herinneringen aan een fijne tijd. Zoals u weet, moest ik 2 oktober een ingrijpende operatie ondergaan. Naar omstandigheden mag het nu goed met mij gaan. De Heere heeft het nog wel gemaakt: de uitslag mocht meevallen. Uw meeleven met mij in deze moeilijke tijd heeft me goed gedaan. Honderden bemoedigende kaarten en heel veel telefoontjes mocht ik (en mag ik nog steeds) van u ontvangen. Ook daarvoor mijn hartelijke dank.

Tenslotte wens ik u Gods zegen toe, zowel in uw persoonlijk leven als bij uw werk voor de vereniging.

Ontvang de hartelijke groeten,

Mevr. J. van Haaren-van der Spek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen