Iemand van wie jij heel veel hield...

Onlangs kreeg ik van een jongere een brief in handen. Het was een brief voor Eline, voor Harry, voor Denise en voor al die andere jongeren die groot verdriet met zich meedragen. Jongeren die een vader of moeder, een broer of zus, een vriend of vriendin verloren hebben. Ik wil een stukje uit de brief doorgeven.

Als je op de kalender kijkt, is het misschien al maanden geleden. Maar als je er zelf aan denkt, dan is het nog maar 'pas' geleden. In het begin lieten de mensen nog wel merken dat ze jouw verdriet niet vergeten waren. Ze stuurden een kaartje naar jullie, als gezin en misschien ook wel naar jou zelf. Of ze kwamen naar jullie thuis, of als ze je op straat of in de kerk tegenkwamen, dan staken ze een hand naar jou op, terwijl ze dat eerder niet deden.

Maar hoe is het nu? Hoelang is het alweer geleden dat iemand gevraagd heeft, echt belangstellend, hoe het met je gaat? Daarom vraag ik het nu maar aan jou in deze brief: hoe gaat het met jou?

Een groot en stil verdriet

Het is nooit uit je gedachten. Soms kun je nog niet begrijpen dat het waar is. Iemand van wie je zo veel hield is er niet meer. Soms zeggen de mensen dat het wel overgaat. Maar jij mist je moeder met wie je nog zo graag over allerlei dingen had willen praten. Je hebt nu verkering en zij heeft nooit geweten met wie jij straks door het leven zult gaan. Je zou zo graag nog eens een keer iets willen vragen...

En voor jou weegt nog elke dag het verlies van je broer. Zoveel dingen heb je samen met hem gedaan. Toen je nog thuis was. Je herinnert je ineens een fijne vakantie, toen jullie er samen op uit gingen. En soms zomaar een fijn gesprek. En toen: dat plotselinge, en zo definitief. Je kunt het niet begrijpen. En in de stilte roep je: "Heere, waarom? Waarom mijn broer?"

En wie zal het peilen: dat grote verlies van je lieve vriendin. Voor anderen is het al weer een hele tijd geleden. Het leven gaat verder. Wie staat er nog bij stil? Maar jij kunt het nog steeds niet begrijpen dat je alleen verder moet. Je stond nog maar net aan het begin van een nieuwe levensweg. En toen dat onmogelijke. Je weet het wel: de bezoldiging der zonde is de dood, maar de genadegift Gods is het eeuwige leven. De Heere doet het niet verkeerd. Maar tóch dat grote en stille verdriet... En waarom juist zij? Iemand schreef eens: Verdriet is leven in een doolhof. Zoeken naar een uitgang, die soms onvindbaar lijkt.

Een arm om de ander

Het wordt vaak gezegd: wij mensen zijn maar nietige vertroosters. En dat is waar. Je voelt dat je alles tekort komt. Je kunt de ander ten diepste niet helpen. Wie kent de diepte van het mensenhart? Wie kan het troosten? Toch is het goed dat we proberen mee te leven. Als je weet van jouw vriend of vriendin dat het verdriet er is. Ook als niemand er meer over praat. Zet de datum van de verjaardag van de overledene of de dag van het overlijden maar in je agenda. En begin er maar over. We denken soms dat we de ander sparen door er niet over te praten. En juist daar kan jouw vriend of vriendin zo'n behoefte aan hebben. Want die ander is nog zo dichtbij. In de Bijbel kun je lezen dat de mensen rond Dorcas aan Petrus de rokken en de klederen lieten zien die ze gemaakt had (Handelingen 9: 39). Het waren voor hen tastbare herinneringen. Als je echt mag meeleven met een vriend of vriendin die 'rouw draagt, dan ben je als een vriend die ten allen tijde lief heeft' (Spreuken 17: 17).

Allerlei vertroosting

Is er een uitgang uit de doolhof van het verdriet? Die uitgang is er! De apostel Paulus wijst ons de weg. Hij heeft de diepe voren in zijn leven mogen aanvaarden. Hij schrijft aan de gemeente te Filippi: Ik heb geleerd vergenoegd te zijn. Je vraagt hoe dat mogelijk is? De apostel schrijft: Ik vermag alle dingen door Christus, Die mij kracht geeft. Wat onmogelijk is voor ons, dat is mogelijk in Hem. Bij de Heere Zijn milde handen en vriend'lijk ogen! En Guido de Brès zegt het zo bijzonder in de Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 21: Wij vinden allerlei vertroosting in Zijn wonden. Had er geen kruis gestaan op Golgotha, dan zou alle kruisdragen eindigen in een donkere nacht. Wat een wonder als een kruisweg geheiligd mag worden aan ons hart. Dan is er uitzicht. Van dat wonder heeft David gezongen: Mijn ziel is immers stil tot God; van Hem wacht ik een heilrijk lot.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen