Dagje Jeruzalem

Nohegged Chadasja

Daar rij ik dan van Tel Aviv naar Jeruzalem. Een bordje achter op de auto waarschuwt dat ik een 'nohegged chadasja' ben, een nieuwe chauffeur. Het is verplicht zo'n bordje te voeren wanneer je nog niet zo lang je rijbewijs hebt. En deze nohegged chadasja moet wel een beetje wennen aan auto's die rechts langs komen suizen of met hoge snelheid om andere voertuigen heen slalommen.

Gelukkig bereiken we veilig Jeruzalem. Een claxon-koor verwelkomt ons. Een mede-weggebruiker moet je toch wel even laten weten als zijn of haar gedrag je niet aanstaat!

Het is zoiets als in de supermarkt. Wanneer je iemand in de weg staat, hoor je 'sliecha' (pardon) en voor je aan de kant kunt gaan, krijg je een winkelkarretje tegen je hielen.

Happy Feast

Het is overvol in de Davidsstad. Vandaag is het één van de belangrijkste dagen voor de religieuze Joden om naar de Klaagmuur te komen. Het is de grote dag, dat wil zeggen de belangrijkste dag van het Loofhuttenfeest.

Trouwens, niet alleen voor religieuze Joden is dit een belangrijke dag om Jeruzalem te bezoeken. Dat blijkt als we op een wegafzetting stuiten. Een kleurig geklede massa komt voorbij en al gauw blijkt dat dit een 'Jeruzalem Mars' is van christenen uit de hele wereld om hun steun aan Israël te tonen. Er zijn afgevaardigden van Papoea, Japan, Finland en Zwitserland tot de Filipijnen toe, en nog veel meer.

Opeens is er niets anders meer te zien dan 'Stars and Stripes' en 'Oklahoma loves Israël'.

Een Amerikaan grijpt mijn hand. "Shalom, may God bless you." Hij stopt me wat kleinigheidjes in de hand en er flitst een camera om het 'Joodse meisje' vast te leggen. "Chag Sameach!" roept hij nog, maar voor ik het weet is hij weer vertrokken. Op naar de volgende die hij een 'Happy Feast' toe kan wensen. Hij laat een echte Hollandse kaaskop achter!

Veiligheid vóór alles

Het plein bij de Klaagmuur komen we niet zomaar op. We staan in de rij om onze tassen te laten controleren en om nagekeken te worden op wapens.

Als mijn tas door de scanner gaat, zegt de soldate met een stalen gezicht: "Je hebt een geopend mes in je tas!"

Ik vraag me af sinds wanneer en als er door een erbij geroepen soldaat niets gevonden wordt, laten ze me gaan. Veiligheid vóór alles, maar heb ik echt zo'n terroristen-look? Op de trappen boven het plein sta ik het allemaal eens te bekijken. Meer en meer mensen vullen de ruimte. Er wordt geblazen op hoornen, er wordt gezongen, een rabbijn spreekt. De mensen luisteren ingespannen, maar voor ons wordt het tijd om te vertrekken.

Peinzende blik

Even later zien we vanuit de auto de zon ondergaan achter de heuvels van Judea. Met een hoofd vol gedachten, beelden en geluiden rij ik in de richting van Tel Aviv, waar ik de avond hoop door te brengen in een gezellig gezin van één van de Messiasbelijdende gemeenten.

Aan tafel komen de gebeurtenissen van deze dag ter sprake. We lachen om wat er gebeurde tijdens de Jeruzalem Mars. Toch zie ik ook een peinzende blik in de ogen van mijn Joodse vriendin. Zij mocht Jezus als de Messias leren belijden. Het doet haar pijn dat Zijn Naam zo vaak wordt verzwegen, zegt ze. Ook door christenen die hun solidariteit met Israël komen tonen. Die woorden blijven bij mij hangen. Voelen wij die pijn ook? Kennen wij Zijn Naam? Echt?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen