Onderwijsassistente

Al zeg ik het zelf, eigenlijk heb ik best een uniek beroep. Regelmatig halen mensen hun schouders op... Onderwijsassistente op het LWOO, wat moet je je daar nu bij voorstellen? In het basisonderwijs is het al een bekend gegeven, in het voortgezet onderwijs hoor je er nog maar weinig van. Ik heb ook nooit kunnen denken dat ik hier nog eens terecht zou komen. Nog voordat ik m'n diploma 'onderwijsassistente' in bezit had, had ik al een baan op het LWOO in het vooruitzicht. Ik heb een driejarige mbo-opleiding voor onderwijsassistente (OA) op het Hoornbeeckcollege in Rotterdam gevolgd. Het eerste jaar heb ik gewoon de lessen in Rotterdam gevolgd. Het tweedejaar werden we een heel jaar in de scholen 'losgelaten'. Mijn eerste stage was op de ZMLK, in een klas met vier kinderen met autisme. Daarna was ik te vinden in groep 3/4 van het dorpsschooltje in Oostdijk. In mijn laatste jaar zat ik eerst weer een paar maanden in de Rotterdamse schoolbanken. Deze maanden vlogen om. Vele presentaties en werkstukken liggen achter de rug. Inmiddels was m'n eerste sollicitatiebrief de deur al uit, namelijk naar het LWOO. Mede door m'n speciaal-onderwijs-stage sprak deze baan me erg aan en... ik werd aangenomen!

Persoonlijk gesprekje

Tja, en wat doe ik nu zo'n hele week? Zoals ik al zei: niet één dag is hetzelfde. We! maak ik iedere dag een planning, die ik gebruik als richtlijn. Vaak genoeg ben ik net met iets bezig of er komt een leerling helemaal overstuur m'n kamertje binnen. Dan gaat deze leerling natuurlijk voor! Aan het begin van het schooljaar ben ik vooral bezig om de eersteklassers te testen, bijvoorbeeld op spelling. Je ziet ze zo één voor één langskomen - een goede gelegenheid voor een persoonlijk gesprekje. In deze klassen geef ik samen met de mentor een sociaalvaardigheidstraining. Het is juist voor deze leerlingen bijvoorbeeld supermoeilijk om simpelweg een compliment te geven (of in ontvangst te nemen). Ook spring ik bij tijdens de lessen huishoudkunde in klas 3 en 4, en ben ik er voor de zwakste leerlingen... Wegen en meten zijn nog al eens struikelblokken: liters, mililiters, deciliters. Tja, dan is de pap wel eens te dun! Aan het eind van het schooljaar is er een grote administratieve rompslomp voor het aanmelden van nieuwe leerlingen. Alle testgegevens worden verzameld, en er is uitgebreid overleg of het kind binnen een bepaalde stream past.

Iedere week hebben we leerlingbespreking van een LWOO-klas met alle daaraan lesgevende docenten. Problemen seinen we gelijk door naar elkaar. De coördinator, psychologe van het DGS en mijn persoontje vormen het begeleidingsteam. Voor leerlingen die opvallen, in welk opzicht dan ook, kunnen we zo sneller iets regelen. Om de paar weken zitten we samen aan de tafel.

Ik ben ook individueel met leerlingen bezig. Een jongen uit de derde klas komt bijvoorbeeld voor ruimtelijk inzicht, een paar tweedeklassers voor schrijfbegeleiding of digitaal klokkijken. En iedere dag komt er een jongen voor huiswerkcontrole en om te laten zien of hij de goede boeken bij zich heeft. Zomaar wat voorbeelden...

Hechte band

De mooiste kant van m'n beroep is de hechte band met de leerlingen. Je krijgt voor alle moeite zoveel terug. Je staat niet echt boven hen, hoewel ze me aanspreken met 'mevrouw'. Ik word snel in vertrouwen genomen. Tussen de LWOO-lokalen heb ik m'n domeintje, waarvan de deur meestal open staat. Ze komen zo sneller langs, ook voor een gezellig praatje. Deze wat weerbarstige, drukke leerlingen (zoals ze vaak worden betiteld) heb je zo voor je gewonnen. Ze moeten alleen eerst weten wat ze aan je hebben! Mede door hun openheid en aanhankelijkheid heb je meestal een goede band met ze. Dit is juist nodig om wat het werk betreft dingen van ze te eisen.

Er zijn ook moeilijke dingen. Door de goede vertrouwensrelatie met de leerlingen wordt je ook heel wat toevertrouwd. Problemen waar je zelf ook machteloos tegenover staat. Juist dan zou je zoveel willen doen voor zo'n beschadigde leerling. Je schakelt dan wel hulpverleners in, je biedt een luisterend oor, maar je wilt vaak meer dan je kunt. Ik heb wel ervaren dat je moet oppassen dat het jouw probleem niet wordt - je staat soms zo dicht bij zo'n leerling. Een mooie kant daarbij is wel dat zich tijdens zulke individuele gesprekken gelegenheden voordoen om te spreken over de realiteit van het leven. Daarbij kun je verwijzen naar de plaats van het gebed. Je moet veel geven, maar je krijgt er ontzettend veel voor terug!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen