Praten is heel belangrijk

Pieter en Helga hadden bijna drie jaar verkering. In die periode hebben ze heel veel met elkaar gepraat. Over van alles en nog wat, maar ook over de manier waarop ze met elkaar omgingen. Ze wilden ons iets vertellen over hun verkeringstijd. Het is iets heel persoonlijks, en daarom best moedig dat ze het wilden doen. Een verhaal vanuit de praktijk.

De eerste maanden van hun verkeringstijd zagen ze elkaar eigenlijk weinig, vanwege vakanties en dergelijke. Vreemd genoeg hebben ze in die tijd wel uitgebreid nagedacht over gezinsvorming, dankzij artikelen in de krant daarover. Het bleek dat ze daar best verschillend tegenaan keken. Pieter is enig kind, terwijl Helga juist uit een groot gezin komt. Zij zag - ook doordat zij de oudste was - de keerzijde ervan. Vragen die speelden bij de geboorten van de jongste kinderen waren bijvoorbeeld: kan de moeder het lichamelijk en psychisch nog wel aan? Hoe gaan we het financieel allemaal doen? Is het de bedoeling om zoveel mogelijk kinderen te krijgen? Het bleek leerzaam om hier samen, én met de ouders van beide kanten, over te praten.

Praten

Toen ze langer verkering hadden, gingen ze steeds meer met elkaar om. In een moeilijke periode - na het overlijden van een oma - waren ze veel bij elkaar en hebben ze intensief met elkaar gepraat. "Je groeit in zo'n periode geestelijk heel snel naar elkaar toe."

"Het lichamelijke contact wordt intensiever als je langer verkering hebt", is hun ervaring.

"Wij vinden heel duidelijk dat geslachtsgemeenschap voor het huwelijk niet mag." Dat is een standpunt waar Pieter en Helga het over eens zijn. Hoe zijn ze tot dit standpunt gekomen? Hebben ze dit zelf onderzocht (in de Bijbel), of is het iets is dat ze vanuit hun opvoeding hebben meegekregen? Ze antwoorden dat het inderdaad iets is wat zij vanuit hun opvoeding meekregen. "We hebben niet echt de Bijbel erop nagelezen, wel veel boekjes, zoals bijvoorbeeld het boekje Liefde en liefde is twee van H. van Groningen."

Pieter wijst op de volgende uitspraak: "Degene die het nauwste geweten heeft, moet de hulp zijn voor de ander". Hij heeft gemerkt dat het geweten kan 'groeien', juist als je veel met elkaar praat.

Helga: "We hebben samen heel veel gepraat over hoe we met elkaar omgingen, maar eigenlijk hebben we nooit echt een grens afgesproken."

Ze merkten dat de jongen hier wat anders in staat dan het meisje. Helga was tenminste meestal degene die 'op de rem trapte'.

Helga: "Praten is héél belangrijk, juist ook als je intiem met elkaar omgaat. Als één van beiden voelt dat je te ver gaat, moet je het altijd proberen te zeggen."

Pieter zegt hierover: "Als man moet je rekening houden met de vrouw, ook tijdens je verkeringstijd. Dat kost zelfverloochening." Zelfverloochening is iets wat voor beiden naar voren kwam tijdens de verkeringstijd. Het hoort er volgens hen helemaal bij als je intensief met elkaar omgaat en besloten hebt om samen te trouwen.

Hun ouders waren niet uitgesproken streng. Maar ze lieten het wel altijd merken als ze vonden dat ze 's avonds té lang bij elkaar bleven. Alhoewel het op bepaalde momenten wel eens vervelend was, die bemoeienis van hun ouders, kijken ze er achteraf positief op terug, "Strenge ouders is niet erg. Die kunnen je voor heel veel dingen bewaren."

Samen bidden

Pieter en Helga zijn nu getrouwd. Hoe kijken ze terug op hun verkeringstijd en de manier waarop ze met elkaar omgingen?

Helga reageert: "Het was niet altijd even gemakkelijk. Maar het is ook een moeilijke vraag, want waar ligt precies de grens van wat wel en niet mag? Het blijft denk ik heel persoonlijk: wat kan ik verantwoorden voor God? En Hij is daarover duidelijk in de Bijbel."

Pieter vult aan: "Ik zeg het nog maar een keer: praten, praten, praten. Bepraat met elkaar de grenzen. En houdt rekening met de grens van degene met het nauwste geweten. Je mag bidden of God je ervoor wil bewaren om over die grens te gaan."

Op mijn vraag; "Deden jullie dat ook wel eens samen?" blijft het even stil. En dan zegt Pieter: " Nee, maar achteraf heb ik daar spijt van. Je mag de Heere vragen om hulp bij het naar elkaar toegroeien, niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk. Gods leiding is ook daarin nodig. Er blijft iets heel moois over voor na de trouwdag. En dan begint het ontdekken weer opnieuw."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen