Twin Towers

Waarom maakt de aanslag op het WTC in New York zoveel indruk op ons? "Dat is toch geen vraag", zeg je misschien. "Natuurlijk omdat het zo erg is, wat daar gebeurd is! Duizenden mensen in korte tijd gedood, door de onbegrijpelijke agressie van een paar terroristen. Omgekomen in het vuur of bedolven onder het puin. Vreselijk!" Ja, maar toch: elke dag overlijden er op de wereld mensen. Door honger, aardbevingen, vloedgolven of oorlog. Vergis ik me als ik zeg dat al die doden in Afrika, Azië of Zuid-Amerika veel minder indruk op ons maken? Heeft dat slechts te maken met het feit dat we nu eenmaal het gevoeligst zijn voor bijzondere, uitzonderlijke en onverwachte gebeurtenissen? Nee, er is meer aan de hand.

Mobieltje

Ik noem een paar punten die verklaren waarom wij door het instorten van de Twin Towers zo geschokt zijn. Om te beginnen zijn daar de moderne communicatiemiddelen. Mensen die in Bangladesh in een vloedgolf verdwijnen, bellen niet met een mobieltje naar huis en sturen geen e-mailtjes in een voor ons begrijpelijke taal, te weten het Engels. In de Verenigde Staten was dat wel het geval. Dat maakt de ramp zo ontzettend persoonlijk en inleefbaar.

We weten niet alleen dat die man op de 83e verdieping van een van de torens naar zijn vrouw belde, maar ook wat hij zei. "Schat, ik ga sterven. Ik houd van je." We lezen het e-mailtje dat die jongen in de andere toren nog snel even naar zijn vader zond: "Pa, het gaat niet goed. Ik spring omlaag."

Triomf

Het is alsof we het, zoals bij een spannend boek, een heel, heel klein beetje zelf hebben meegemaakt. We leven ons in en sidderen. We leven ons zelfs enigszins in in de kapers. Als we hen met triomf in de cockpit horen zeggen: "We have more aeroplanes!". Of als we een foto zien, genomen door een beveiligingsapparaat, van Mohammed Atta die op Boston de incheck-balie passeert. Wat moet die man gevoeld, gedacht hebben? Hoe heeft hij voor zichzelf die afschuwelijke daad gerechtvaardigd?

Er is nog een andere verklaring waarom de aanslag ons zo geraakt heeft. In kilometers geteld mag Amerika even ver weg zijn als Azië, voor ons gevoel ligt het veel dichter bij. De krottenwijken van Manilla zijn niet 'onze' wereld, denken we. De wolkenkrabbers van Manhattan wel.

Foto

Het is de moderne westerse wereld van flatgebouwen, kantoren en beurzen die geraakt is. In dat WTC-gebouw zouden wij gewerkt kunnen hebben. Hoeveel mensen zullen, net als een familielid van mij, even die foto uit de kast hebben gehaald waarop zijzelf - twee, vier of zes jaar geleden - boven op het World Trade Centre staan? Daar, op die welbekende plek is het gebeurd.

Mét de Twin Towers wankelden meteen ook al onze westerse zekerheden. Waanden wij ons, zeker na de val van de Berlijnse Muur die de Koude Oorlog definitief beëindigde, niet veilig en gerust in onze welvarende maatschappij? In landen die al meer dan vijftig jaar geen oorlog meer kennen? De economische groei leek niet te stuiten. Want dat leek 'the sky the limit'.

Knauw

Juist dat gevoel van gerustheid heeft na 11 september 2001 een knauw gekregen. Sombere scenario's doemen op: economische recessie, nieuwe aanslagen, wellicht met biologische of chemische wapens, een veeljarige strijd tegen een verborgen, ongrijpbare vijand, in het ergste geval een Derde Wereldoorlog.

Voor christenen is er nog een andere reden om geschokt te zijn. Ds. Moerkerken wees daar in De Saambinder al op. De aanslagen hebben, bijvoorbeeld in de doordachte wijze waarop ze gepland zijn, iets duivels, iets satanisch. De wijze waarop het moslimfundamentalisme hier heeft toegeslagen, heeft vervolgens ook iets apocalyptisch, stelt deze predikant. Wie moet er, na het instorten van het economische hart van de wereld, niet denken aan de verslagenheid van de 'kooplieden dezer wereld', zoals de apostel Johannes daarover schrijft?

Zielen

Daarmee kom ik bij de laatste opmerking die ik wil maken. Geschokt en aangedaan zin we over de onbeschrijflijk wrede aanslagen in de VS. Zijn we dat alleen vanwege de invoelbare ellende, moeite en pijn? Omdat het zo dicht bij ons staat? Of ook vanwege het feit dat zoveel zielen ineens voor God moesten verschijnen? De terreur aan de overkant van de oceaan schudt aan ons gevoel van veiligheid. Op zichzelf is dat niet verkeerd. Want er zijn in deze werkelijkheid ten diepste geen zekerheden en vaste steunpunten. Dat is zelfs het Pentagon niet. Alleen Jezus Christus is de Rotssteen der Eeuwen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen