De farizeeër en de tollenaar (3)

Goedgekeurd... maar toch afgekeurd!

Twee mannen zijn op weg naar de tempel. Het is bijna de tijd dat de priester het dagoffer brengen zal. Aangekomen bij de tempel zoekt de ene, een nette farizeeër, een plaats aan de voorkant terwijl de andere, een goddeloze tollenaar, achterin blijft staan. In onze kerk zou je zeggen dat de een op de voorste bank een plaats inneemt, terwijl de ander schuchter achterin een plekje zoekt.

Allebei zijn ze gekomen om de Heere te bidden. Nadat het offer gebracht was, ging de priester het Heilige binnen om het reukwerk op het altaar te leggen. Op dat moment werd er gebeden. De Heere Jezus beschrijft dan een 'gebed' dat waarschijnlijk niet heel onbekend in de oren klonk. "O God, ik dank U dat ik niet ben gelijk de andere mensen: rovers, onrechtvaardigen, overspelers, of ook gelijk deze tollenaar. Ik vast tweemaal ter week; ik geef tienden van alles wat ik bezit."

Lees die woorden nog eens over. Vind je dat nu eigenlijk wel een gebed? Wat bidt die man nu eigenlijk? Wat vraagt hij? Het is helemaal geen gebed. Het is een voordracht, een opsomming met een godsdienstig jasje. De man is helemaal met zichzelf ingenomen. Eigenlijk moet de Heere wel heel blij met hem zijn, want per slot van rekening doet hij niet zulke afschuwelijke dingen zoals stelen, allerlei seksuele zonden, en zeker niet zoals die man die AIDS heeft gekregen. Hij steekt ook hoog boven iedereen uit... vooral boven die kerel daar achterin.

Hij heeft ook helemaal niets nodig. Hij heeft geen zonde te belijden. Hij heeft schijnbaar geen behoefte aan genade. Ik kan me haast niet voorstellen dat jij ooit zo zou bidden. Maar hoe vaak denken we zo niet... vooral in de kerk! We zitten te wachten voor de dienst en onze ogen lopen door de banken: "Tjoh, moet je dat toch eens zien; hoe kunnen ze die kinderen dat toelaten; wat een wereldsgezindheid!". Terwijl de predikant preekt, rijst de gedachte: "Ik hoop dat zij daar goed luistert want...". Dan valt ons oog op meneer Smit die weer zit te knikkebollen en dan nog wel in de diakenbank! Hoe kan die man dat toch elke keer doen!

Het is treffend dat de Heere Jezus de farizeeër niet laat bidden maar wel hardop laat danken. Daarmee schetst de Meester juist de diepste wortel van het hart van die man. Het gebed dat (misschien) nog zou gevolgd zijn, is niet eens meer belangrijk. De geest van het danken is al walgelijk. Hij voelt zichzelf zoveel beter dan andere mensen.

Maar mag je dan niet dankbaar zijn en zelfs de Heere danken dat je niet een dronkaard bent of in andere zonden bent gevallen? Mag ik niet dankbaar zijn dat ik niet een Bin Laden ben? Jawel, daar moeten we zelfs de Heere voor danken, want al de zonden die we in anderen zien, leven ook in ons. Het is alleen Zijn soevereine genade die ons weerhoudt.

Nooit zal ik vergeten het verhaal van die man die door Adolf Eichmann was gemarteld. Eichmann zat in een glazen kooi in de gerechtszaal. De ene na de andere gaf zijn getuigenis dat deze man inderdaad Eichmann was. Toen kwam er een man binnen die ook door Eichmans handen was heen gegaan. Voor een moment keek hij Eichmann aan zoals hij daar in die glazen kooi zat. Ineens begon die man enorm te huilen. Later vroegen ze hem waarom hij huilde. ledereen dacht dat de herinneringen van de martelingen, die hij en talloze anderen ondergaan hadden, ineens te sterk werden. Maar tot grote verbazing van de verslaggever antwoordde de man: "Nee, dat was het niet. Maar toen ik hem aankeek, realiseerde ik me ineens dat Eichmann ook in mijn hart leeft." De onthutste verslaggever reageerde na een gedachtevolle stilte: "Bedoelt u dat Eichmann eigenlijk een normaal mens is?" Eichmans slachtoffer bevestigde dat met een klaar: "Inderdaad". Die man begreep ineens dat het alleen Gods genade is die ons weerhoudt van zulke wandaden zoals we ook in de recente weken weer hebben gezien. Er is geen reden om trots te zijn; wel alle reden voor dankbaarheid.

Maar echte dankbaarheid voor Gods rijke genade die ons weerhoudt van allerlei afschuwelijke zonden, maakt ons niet alleen heel klein voor God in de geest van: "Waarom heeft U een verschil gemaakt?" Echte dankbaarheid leert ons ook vurig bidden voor anderen, die hun totale zondigheid uitleven.

In de toepassing wordt het duidelijk dat deze man totaal afgekeurd is door de Heere Jezus. De tollenaar ging huiswaarts als een gerechtvaardigd man, terwijl van de farizeeër staat geschreven dat hij zich huiswaarts wendt zonder die rechtvaardigmaking.

Hebben we onszelf al leren afkeuren voor Gods genadetroon? Daar begint al de ware godsdienst: in het zichzelf afkeuren en God goedkeuren. Bedel de Heere toch om ontdekking voor de vuile bron van ongerechtigheden van je eigen hart. Dan krijg je het zo druk met jezelf, dat je niet eens tijd hebt om op anderen te letten die zo slecht zijn.

Ter overdenking

1. Kun je een aantal voorbeelden vinden van hen die oprecht worstelden voor de zaligheid van anderen? Ken je zelf iets van die worstelingen?

2. Denk jij dat 'eigengerechtigheid' ook een van onze grote zonden is? Is die zonde uiteindelijk minder erg dan al de zondige uitlevingen waar de wereld vol van is?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen