Op bezoek bij vrouwenvereniging 'Thuisfront' van Terwolde-De Vecht

Zo hebben ook wij gedacht om een blijk van medeleven te tonen aan hen die toch een heel moeilijke periode moesten doorstaan.

Wat is de aanleiding tot dit bezoek?

Het was in maart dit jaar dat de eerste sporen van de mkz (mond- en klauwzeer onder het vee) werden waargenomen. Vanuit Engeland, waar de ziekte het eerst uitbrak, werd ze via diertransporten naar ons land meegenomen. Wat veroorzaakte deze ziekte veel angst en verwarring. Maar hoe werd ook gevoeld hoe nietig en afhankelijk de mens is. Ondanks al zijn kennen en kunnen was de mens niet bij machte om deze ziekte snel een halt toe te roepen.

In het Reformatorisch Dagblad van donderdag 22 maart staat in het Commentaar het volgende te lezen: Er is hier van een ramp, ja van een oordeel sprake. In de moderne maatschappij meent men alles onder controle te hebben, ook de veeziekten. Mensen denken hun bestaan buiten Cod veilig te kunnen stellen en voelen zich niet meer gebonden aan Zijn geboden. Helaas moet gezegd worden dat de regering ons daarin voorgaat. Maar ook in de kerken werkt de secularisatie door. Wat dat betreft heeft de huidige epidemie ons wel degelijk wat te zeggen. Het gaat daarbij om meer dan een omvangrijke schadepost.

Wat een leed bracht de MKZ-epidemie in die gezinnen die er rechtstreeks bij betrokken waren. Bedrijven werden geruimd, boerenerven werden met rood-witte linten afgezet en hele gebieden werden van de buitenwereld afgesloten. Heel moeilijk was het, dat ook al de gezonde dieren binnen zo'n gebied moesten worden gedood.

In deze periode viel onze jaarlijkse bondsdag, die we op 24 april 2001 in Veenendaal hoopten te houden. Aanvankelijk leek dit nog een heel eind weg, maar naarmate deze dag naderde, waren de zorgen rond de mkz beslist nog niet voorbij. Adviezen werden ingewonnen of het wel verantwoord was om deze 54ste bondsdag door te laten gaan. Vanuit het crisiscentrum, het ministerie van landbouw en de gemeente Veenendaal kwam echter geen negatief advies, zodat er geen belemmeringen waren om deze dag door te laten gaan. Van de vrouwenvereniging van Terwolde-De Vecht vernamen we dat bestuur en leden in deze omstandigheden er vanaf zagen om onze bondsdag te bezoeken.

In augustus legden wij contact met het bestuur van de vrouwenvereniging of het goed was dat wij hun eerste verenigingsavond zouden bezoeken. Ons medeleven werd op prijs gesteld.

Dinsdagavond 4 september

Het is dinsdagavond half acht, als we lang kringelen door het boerenlandschap, waar de koeien weer grazen. Eindelijk zien we het puntje van de toren van de Gereformeerde Gemeente Terwolde-De Vecht, ons reisdoel. We worden hartelijk ontvangen. Sommige dames zijn wat verbaasd ons op hun verenigingsavond te zien, want ons bezoek is voor de meesten een verrassing. Naarmate de tijd verstrijkt, beginnen we ons hier thuis te voelen. De sfeer is goed. Je voelt het: hier heerst liefde en verbondenheid. We worden hartelijk welkom geheten door de presidente, mevrouw D. ten Voorde-Adelerhof. Ze haalt aan dat het lang geleden is, dat ze als vereniging hier zo samen kwamen. Op acht maart was dat voor het faatst! Het is haar wens, dat allen mochten beseffen dat de Heere wel veel heeft genomen, maar dat Hij ons ook nog veel heeft gelaten. Wij mochten Gods Woord nog behouden en dat heeft eeuwigheidswaarde. In de notulen van de vorige verenigingsavond wordt gemeld dat er naar een gedicht gezocht zal worden voor Pasen...

Vóór de pauze toont één van de bestuursleden ons het hele verenigingsgebouw. Het is een prachtig, nieuw gebouw met verschillende zalen. Als we even samen in de keuken staan, zegt ze: "Wat een wonder hè, dat we hier nu weer zijn. Eerst dit nieuwe gebouw. Toen de crisis en de onzekerheid hoe alles zou aflopen. We mochten hier niet eens komen. En nu een dominee!" Even komen er tranen van ontroering. Ze kan het nog niet bevatten.

Als er pauze is, worden we getrakteerd door een van de dames die een heerlijk stuk boterkoek heeft gebakken. Het smaakt voortreffelijk. Ondertussen wordt het wel en wee van de gemeente besproken. Hier heerst ziekte, daar blijdschap. De leden van de vrouwenvereniging wonen immers in een grote streekgemeente, ver bij elkaar vandaan en zo blijven ze toch een beetje op de hoogte. Ook worden er bezoekjes verdeeld.

De boventoon van deze avond is toch vooral de verkoping, die aanstaande is. De tijd is krap nu er zo'n periode tussenuit is gevallen. Een ieder draagt hier zijn steentje bij, zo wij vernemen, terwijl de achterliggende periode door verschillende leden uit de gemeente werd benut om te werken voor de verkoping.

In de wandelgangen vertelt één van de dames ons nog dat ze in de achterliggende, moeilijke periode vanuit de kerkelijke gemeente krentenbroden had bezorgd bij de getroffen gezinnen. Met een mobiele telefoon werd vanaf de weg het bezoek aangekondigd, zodat iemand naar de weg kon lopen om het brood in ontvangst te nemen. Je wilde wat doen, een gebaar maken! Naar de boerderijen toelopen kon niet en steeds bellen kon ook niet: de telefoon stond al zo roodgloeiend. Deze manier van meeleven werd natuurlijk erg gewaardeerd!

In de loop van de avond mochten wij namens de Bond nog een kleine attentie aanbieden. Dit deden we in de vorm van een boek over ds. Bernardus Smytegelt, dat door de presidente hartelijk in ontvangst werd genomen.

Na het beëindigen van deze avond worden er handen geschud en dan komen er ook nog - zomaar spontaan - gesprekken op gang. Iemand vertelt hoe ze als uiting van verdriet een groot bord met alle namen van hun vee aan de kant van de weg hadden geplaatst. Dit was voorbijgangers niet ontgaan. Een vrouw uit Brabant had alle namen opgeschreven en maakte er ter herinnering een groot borduurwerk van. Dit kwam ze na de crisis persoonlijk bij de familie overhandigen. "Dat doet je goed hé, dat mensen zo met je meeleven. We hebben inmiddels weer nieuw vee, maar toch is het je eigen vee nog niet. Voor ons begint de verwerking nu pas. Daarom doet ons dit zo goed", spreekt ze met tranen van ontroering.

Een ander lid vertelt dat haar gezin naar aanleiding van een eerder verschenen artikel hierover nog verschillende reacties heeft ontvangen. Eén van deze reacties kwam vanuit het buitenland. Een gift werd overgemaakt voor nieuwe geitjes voor de kinderen! We zijn er stil van! Zo kun je zien dat een buitenstaander vaak niet half beseft wat er nadien nog te verwerken is. Laten ook vooral wij deze mensen niet vergeten in onze gebeden.

We worden hartelijk uitgezwaaid en tevens uitgenodigd voor de aanstaande verkoping. Daarna worden we nog begeleid door het boerenlandschap, want in het donker valt het niet mee om de juiste weg te vinden. Als we dan samen in de auto zitten, hebben we zoiets van: ja, het was goed om hier geweest te zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen