Wij krijgen een brusje!

Oktober

Ik geloof niet dat het met mam zo denderend gaat op 't moment. Ze ziet er niet uit. En bepaald vrolijk is ze ook niet. Ik heb er met de anderen over gepraat. Die maken zich ook ongerust. Vooral m'n oudste zus. Die is de hele week van huis en als ze dan in het weekend naar huis komt, valt het des te meer op. We hebben al tien keer gezegd dat ze naar de dokter moet. Niet gaan dus! Over eigenwijs gesproken! Of... Maar zoiets ga ik niet vragen.

November

En jawel, mijn vermoeden blijkt juist te zijn. Mam is weer in verwachting. Half juni wordt ons brusje verwacht. Nou, eerlijk gezegd moet ik er behoorlijk aan wennen. Alleen de oudsten weten het, dus voorlopig hoef ik nog niets aan vriendinnen te vertellen. Tjonge, nog meer drukte en ik vraag me af of we nog ergens een leuk kamertje kunnen maken. Anders vind ik het een beetje zielig voor het kind. En zelf lig ik nog jaren op een stapelbed. De kans ooit een eigen kamer te krijgen schuift alweer op. Mart zit er erg over in of de baby gezond is. Mam is de jongste niet meer. Zou het allemaal wel goed gaan? Ik geloof dat ze er zelf anders mee omgaat.

Biddend, denk ik.

December

Wat mij betreft, mogen de anderen ook op de hoogte gebracht worden. Ik zou het zo langzamerhand best aan mijn vriendinnen willen vertellen. Een negatieve reactie kan ik wel verdragen. Ik moest zelf toch ook even slikken toen ik het hoorde. Wacht, ik vang iets op over: na de kerstavond van de basisschool. Nou, ik ben benieuwd hoe de 'kleintjes' (sorry Jouck!) reageren.

Januari/februari

De tamtam gaat rond en de reacties vallen reuze mee. Mijn vriendinnen vinden het gewoon gaaf. Negen kinders is wel veel, maar in hun ogen vormen wij geen 'tutgezinnetje'. De oudsten krijgen het zwaarder te verduren als ze het op hun zaterdagwerk vertellen. We praten veel met pap en mam. Hoe ze er zelf tegenaan kijken. Of mam na negentien jaar (kleine) kinderen verzorgen niet eens iets anders wil. Waarom wij sowieso zoveel kinderen hebben. Oké, andere gezinnen zijn groter, maar ik denk even voor onszelf. Pap zei laatst dat kinderen altijd een zegen van God zijn. Als ouders hoop je dat jouw kinderen tot eer van hun Schepper zullen leven. Dat jouw gezin mee mag werken in Gods Koninkrijk. Kinderen heb je niet om mee te pronken. Alles wat zij hebben, is gekregen. Gezondheid, leuk uiterlijk, een goed verstand zijn gaven van de Heere om weer aan Hem terug te geven.

Maart

Langzamerhand begint de buik te groeien. Nu meerderen het weten en je iets gaat zien, krijg ik meer het gevoel dat we echt een brusje krijgen. We zijn met z'n allen een week weg geweest. Nu in de voorjaarsvakantie in plaats van in de zomervakantie. Tof man. Toch leuk, met een hele club, ook voor later.

Ik vind een grote familie gezellig. En als ik een beroep kies waarin ik met kinderen werk, weet ik in ieder geval waaraan ik begin. Ik heb vandaag gewinkeld met mijn zussen. Mijn ene zus heeft sokjes gekocht, de andere een grappige giraffe voor de babykamer en ik van die geinige grijze sloffen. Al kopend komt dat brusje gewoon een beetje dichterbij. Straks, als alles goed gaat, gebruikt het die spulletjes. Ik verwacht een zusje te krijgen. Wij allemaal eigenlijk. Waarom weet niemand, het is een gevoel. Het zou voor ons jongste zusje leuk zijn. Zij zit precies tussen de jongens in. Toen zij het hoorde van ons brusje, was haar eerste reactie: "Dan mag ik het met dopen in de kerk brengen." Mag ook wel denk ik, want de vijf oudsten zijn al aan de beurt geweest. Maar mam praat daar pas over als de baby geboren is. Nog eventjes geduld dus.

April

Het hangt er nog om of tantelief komt kramen. Ik hoop het van ganser harte, want zo'n vreemde kraamhulp lijkt me maar niets. Ik heb al voorgesteld om het desnoods met z'n allen te doen. Veel gezelliger voor de kleintjes. Die zullen het toch al taai krijgen, leder schuift weer een plekje op in de rij. De aandacht moet straks met meer worden gedeeld. Gelukkig hebben ze ons ook nog. Nu laat ik zo af en toe ook flink mijn handen wapperen. Ja, ja, ik ben de sociale Miep van de fam! Lijkt me wel gaaf om al het kraambezoek te ontvangen. Ik ben benieuwd of mam bij dit brusje net zo angstvallig waakt over het uit bed halen als bij ons jongste broertje. We beschikken over een respectabel aantal huisregels en je kunt op je vingers natellen dat er binnenkort dus weer één bijkomt of liever gezegd opnieuw van stal gehaald wordt. "Ik bepaal of de baby in bed moet blijven of niet."

Mei

De babykamer is klaar. Een piepklein hoekje achter een grote kast, maar... een eigen plek. En nog leuk ook. De spanning begint te stijgen Bij alles wat in huis verandert of als er iets gekocht wordt voor ons brusje, gaan er belletjes rinkelen. Zou??? Mam vraagt of we nog over iets anders kunnen praten. Pap valt haar gretig bij. Vooruit, ietsje minder mag, hoewel mijn vriendinnen denken dat zij er nog veel meer over zouden kletsen. Al met al een spannende bedoening. Ik voel me trouwens een pechvogel. Net op het moment dat de kamer bezaaid ligt met boeken vol geboortekaartjes, sta ik op het punt op kamp te gaan. Slik, ik kan nog net in een noodtempo een paar boeken doorbladeren, maar de beslissing valt als ik al lang en breed op kamp zit. Meeste stemmen zullen gelden, zonder de stem van mij dus. De naam van het brusje blijft geheim. We kunnen gissen wat we willen, mam grijnst 's naar ons en pap vertoont plotseling aanvallen van verergerde doofheid. Flauw, echt heel flauw. Wie weet met wat voor vreemde naam het kind door het leven moet. Het enige wat we met z'n allen kunnen doen, is laten weten wat we absoluut niet mooi vinden. Daar zal dan rekening mee gehouden worden. Ik hoop het!

Juni

Mam vindt het vervelend als we haar zo in de gaten houden. Maar ja, wat wil je: het brusje kan iedere dag arriveren. Gisteren kwam pap tussen de middag thuis. Alarm! Helaas vals alarm. Hij verwisselde de fiets voor de auto om naar een vergadering te gaan. Vandaag geen rustig ontbijt, want het basisschoolgrut gaat op schoolreis. Wat een kabaal over blikjes cola, broodjes en snoep. Is het nou zo, of verbeeld ik me dat pap een beetje gespannen is? Zie je wel, ik moet na het danken even blijven zitten. Pap vraagt of ik thuis wil blijven om op de kleintjes te passen. Hij brengt de schoolreisklanten naar de bus en komt dan zo snel mogelijk naar huis. Ik neem de kleintjes mee naar buiten. In huis rondhangen zie ik niet zo zitten, maar ik blijf natuurlijk wel in de buurt. Nog geen drie kwartier later komt pap vertellen dat brusje een broertje blijkt te zijn. Alles is goed, ook met mam. Ik heb het voorrecht hem als eerste te mogen begroeten. Echt een liefje! Net als de vorige keren leest pap Psalm 139 en danken we samen de Heere voor Zijn trouwe zorg. Onvoorstelbaar eigenlijk.

Eer iets van dit kind, eer iets van de andere broers en zussen, ja eer iets van mij begon te leven, was alles in Gods boek geschreven. Om stil van te worden...

Bedankt Johanneke, voor deze blik tussen de kaften van jouw dagboek en Jouckje, dankjewel voor het meedenken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen