Kok, Kok en nog eens...

'Werk, werk en nog eens werk' was het motto van het eerste kabinet-Kok. Bijna was daar nog een nieuw motto bijgekomen: 'Kok, Kok en nog eens Kok'. Bijna, want hoewel de premier er lang over heeft nagedacht, heeft hij uiteindelijk toch besloten zijn nationale politieke carrière te gaan afsluiten. Na acht jaar de ministerraad te hebben voorgezeten en ook nog eens vier jaar 's lands schatkist te hebben bewaakt, vindt Wim Kok het welletjes.

Dat Nederland in hem een politicus van formaat kwijt raakt, is onbetwistbaar. Ons past dankbaarheid voor de ijver en de bekwaamheid waarmee Kok het land zo lange tijd heeft bestuurd.

Stil en gerust

Volgens de brief aan Timotheüs zijn we verplicht te bidden voor de overheid, opdat wij een stil en gerust leven leiden mogen in alle godzaligheid en eerbaarheid. Over die tekst is natuurlijk veel te zeggen, maar het gaat mij er nu alleen om op te merken dat er onder het bewind van Kok in veel opzichten sprake was van 'een stil en gerust leven'. Het hele politieke streven van Kok was erop gericht de stabiliteit in landsbestuur en maatschappij te bewaren. Daarbij was de invalshoek nogal eens economisch, maar wie zal hem betwisten dat een stabiele economie niet zelden voorwaarde is voor een stabiel bestuur en een stabiele maatschappij?

Ook de politicus Kok zal in zijn werk voor een deel gedreven zijn door persoonlijke ambitie. Mede hierdoor bracht de eenvoudige timmermanszoon uit Bergambacht het tot premier van Nederland. Maar daarnaast was er bij Kok zeker sprake van idealisme. Kok werd gedreven door een groot rechtvaardigheids- en verantwoordelijkheidsgevoel. De samenleving net iets beter maken dan zij is.

IJzeren gestel

Zo heeft Kok het, met het hem gegeven ijzeren gestel, jarenlang volgehouden in één van de drukste banen die er te verzinnen valt. Lange werkdagen, regelmatig op reis, weinig vakantie, altijd het gevoel hebbend in een glazen huis te wonen.

Respect heeft hij door zijn harde werken zeker verdiend. Kok heeft een bijna niet te verwoesten imago opgebouwd van degelijkheid en betrouwbaarheid. Dat hij daarbij afkerig is van alle 'glamour' van de wereld en vooral genoegen vindt in het verkeren in huiselijke kring, heeft dat beeld alleen maar versterkt. Ook in reformatorische kring is het - denk ik - vooral deze Kok die gewaardeerd wordt: de hardwerkende, thuis graag op pantoffels lopende Kok.

Homohuwelijk

Toch kan bij het vertrek van deze 'grote der aarde' kritiek niet achterwege blijven. Het is immers dezelfde Kok geweest onder wiens leiding en onder wiens verantwoordelijkheid wetten zijn aangenomen die regelrecht strijdig zijn met Gods Woord. Het bordeelverbod is afgeschaft, abortus is gemakkelijker mogelijk gemaakt, het toepassen van euthanasie minder moeilijk geworden en het homohuwelijk als een volslagen nieuw fenonomeen tot stand gebracht. Kok was niet de vakminister die deze wetten in elkaar sleutelde, maar wel het eerste aanspreekpunt van het kabinet en daarom misschien nog wel meer verantwoordelijk dan minister Borst of Korthals.

Bij dat alles moeten we natuurlijk oppassen niet te veel waarde te hechten aan de rol van enkele personen. Onze Tweede Kamer is per slot van rekening door ons volk, misschien moet ik zelfs zeggen: door onszelf, gekozen. Een volk krijgt in het algemeen de vertegenwoordigers en de regering die het zelf wenst. Die regering voert in de grote lijn ook datgene uit wat het volk als geheel wil.

Bevraagd

Maar toch... Toch draagt een regeringshoofd heel bijzondere verantwoordelijkheid voor de wetten die zijn aangenomen terwijl hij of zij op die heel hoge post zat, die post die hem of haar in Gods voorzienig bestel was toebedeeld. Ooit zal hij daarop bevraagd worden, zoals wij allemaal bevraagd zullen worden op ónze verantwoordelijkheden op onze, wellicht eenvoudige, posten. Het lijkt me dat die notie bij het vertrek van Kok niet onvermeld mag blijven.

Zelf zal de PvdA-leider de zaken niet in dit perspectief zien. Van de christelijke godsdienst moet hij weinig hebben, zo heeft hij in interviews wel eens laten blijken. De arbeidersjongen uit Bergambacht had nare ervaringen met christelijke boeren die zich in de oorlogsjaren weinig barmhartig toonden jegens behoeftigen. Aldus Kok. Voor zover hij daarin gelijk heeft, is dit triest genoeg. Het wijst er ons op dat óns onchristelijk gedrag - en nu ga ik eens flink overdrijven - er op lange termijn toe kan leiden dat ons land door een onchristelijk iemand bestuurd wordt.

Of hij op het punt van de Zuid-Hollandse boeren gelijk heeft? Sommigen betwisten het. In elk geval blijft voor Kok gelden dat hij zich op deze manier toch te gemakkelijk van het christelijk geloof afmaakt. Tot zijn eigen schade en tot schade van ons land.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen