Privacy ten volle gewaarborgd!!!

Over de gang van zaken een gesprek met Harmien de Groot (maatschappelijk werkster bij De Vluchtheuvel). Zij houdt kantoor in de Apeldoornse vestiging. Het onderwijs had aanvankelijk de liefde van haar hart en heeft dat nog. Tien jaar stond ze, met veel plezier overigens, voor de klas in Nunspeet. Na een opleiding voor maatschappelijk werk en na een stageperiode bij Helpende Handen volgde daar een baan van 1987 tot 1996. Sindsdien mag ze voor vier dagen per week haar krachten geven aan het vele werk bij De Vluchtheuvel. Een dag per week is ze nog te vinden op de Eliëzerschool te Zwolle waar ze schoolmaatschappelijk werk doet. Toch nog een beetje onderwijs.

Onlangs (20 april 2001) schreef T. Vogelaar in het Reformatorisch Dagblad zijn column Loyaliteit II. Als reactie op zijn eerste column (16-02-2001). Het bleek dat hij veel reacties kreeg, zowel van jongeren als ouderen. Kort samengevat ging het over de verstoorde relaties tussen kinderen (wel of niet gehuwd) en hun ouders. Vaak tot groot verdriet van beide partijen. Zowel ouders als kinderen zien vaak de weg niet en voelen zich met de rug tegen de muur staan. Ouderen hebben vroeger niet geleerd om over hun problemen te praten. Nico van der Voet schreef hierover in Mensen onder elkaar (Terdege van 28 maart 2001). Bij jongeren ligt dat anders, velen zijn mondiger en weten de weg naar de hulpverlening te vinden. De problematiek is Harmien niet onbekend.

Gefingeerd

Aan de hand van een gefingeerde problematiek praten we met Harmien over de gang van zaken bij De Vluchtheuvel. Een pas getrouwd echtpaar neemt telefonisch contact op en wil graag een gesprek met een van de werkers over de relatie ouders/kinderen. Ze zijn bezig om de relatie met de ouders (van de vrouw in dit geval) te gaan verbreken en willen daar de mening van de hulpverlener over hebben. Ook meldt zich een ouder echtpaar, dat niet meer weet hoe het verder moet, want hun kinderen willen geen contact meer. De moeder blijkt de grote boosdoener te zijn. (Verdriet, raadsels, hoe moet het nu verder ook in het licht van de eeuwigheid?).

De normale gang van zaken is dat een cliënt zich persoonlijk aanmeldt voor hulp bij De Vluchtheuvel. Tegenwoordig kan dat voor ouderen iedere werkdag telefonisch van 10.00 tot 12.00 uur. Sinds 1 maart van dit jaar kan voor de hulp aan jongeren, zowel door jongeren als ouders, directe melding plaatshebben bij de Toegang Gereformeerde Jeugdzorg (TGJ). Van het gesprek wordt een klein rapportje gemaakt, waarna een zogenaamd intakegesprek volgt. Dat gesprek kan wel even op zich laten wachten, vertelt Harmien, want we hebben nog steeds te maken met zogenaamde stops. Vaak kan een voorlopig telefonisch advies of een doorverwijzing naar pastoraat, huisarts of andere instelling al lucht geven. Na het intakegesprek wordt de problematiek besproken in het 'Regionaal teamoverleg' en wordt een behandelroute uitgezet.

Gesprekken

Wat het gesprek met het pas getrouwde stel betreft, zou ik misschien wat meer ingaan op de communicatie met de ouders. Ook zou ik iets over de levensgeschiedenis willen horen. Ik zou zeker in eerste instantie niet ingaan op de pijn die er nu is, maar boven water zien te krijgen de goede momenten die er geweest zijn. Ik zou ook naar het echtpaar zelf kijken. Voor mij is van wezenlijk belang te weten wie de beslissingen neemt. Nemen ze die gezamenlijk of wordt een beslissing, door de man in dit geval, doorgedrukt. Ik ben bang, aldus onze gesprekspartner, dat het losmakingsproces tussen de dochter en haar ouders problemen op zal leveren. Uit de gesprekken blijkt dat het jonge echtpaar hun problematiek goed onder woorden weet te brengen.

In het tweede geval is dat heel anders. Het oudere echtpaar weet bijna niet hoe ze erover praten moeten. Schaamte, schuld, verdriet. Wat hebben we verkeerd gedaan? Een relatie die voor het oog zo goed was en nu zo? Contact is ten enenmale verboden. Het komt bij hen over dat de hulpverlening en het pastoraat achter hun kinderen staan en zij hebben eigenlijk niemand! Het kan goed zijn om in ieder geval met deze ouders na te gaan hoe de verhouding geweest is en die momenten na te gaan waar het mis gegaan kan zijn. Deze ouders beseffen best wel dat er een breuk geslagen is in de verhouding met hun kinderen, maar de geringste toenadering zou voor hen al veel betekenen. Wat een zegen zou het zijn als we door middel van onze gesprekken in dit soort situaties de partijen weer rond de tafel krijgen, zegt Harmien.

Een straat te ver

Dit jaar werd door de jongeren van onze gemeenten een speciale actie gehouden voor de jongeren. Velen hebben er zich voor ingezet. Ook de TGJ zal in de opbrengst delen. Jongeren kunnen zich daar aanmelden voor hulp. Maar de ouders zullen zeker niet vergeten worden. We kunnen wel spreken van een gezinsproblematiek. Lijkt het nu dat de problemen ouders/kinderen erger zijn dan vroeger? Harmien: Jongeren worden geconfronteerd met de snelle veranderingen van deze tijd. Ze hebben te maken met ontzaggelijke mogelijkheden, waar sommige ouders geen weet van hadden of hebben. Denk aan de 'GSM-berichtjes'; velen hebben geld in overvloed. Denk aan de vele ontwikkelingen van vandaag. Jongelui moeten continue kiezen. Ze kunnen bijna niet meer nadenken en worden geleefd door de gekte van de dag. Spanningen ontstaan vaak als ouders het snelle levenstempo van hun kinderen niet kunnen beleven. 'Het gaat voor hen vaak een straat te ver'. Via de bij de TGJ aangemelde cliënten gaan we dus gesprekken aan, zowel met de jongeren als de ouders.

Zoals dat voor alles geldt waarmee we bezig zijn, geldt dat ook voor werken bij De Vluchtheuvel. Dat werk heeft z'n mooie kanten maar ook is er een schaduwzijde! Mooi is, aldus Harmien, als een serie gesprekken afgerond kan worden en als blijkt dat er breuken geheeld zijn. Wij kunnen de problematiek niet overnemen. De cliënten mogen weten dat we ook maar gewone mensen zijn, maar dat we hen willen leren beter met hun problemen om te gaan. En daarvoor hebben we onze opleiding gehad. We moeten ons zelfs wel eens heel confronterend opstellen. Mooi is als je dat met humor kunt doen. Je laat dan echter toch wel weten wat je kwijt wilt. Het tegenovergestelde komt ook voor, dat gezegd moet worden: we moeten gaan stoppen, het blijkt dat resultaten uit blijven.

Voor wie?

Mensen die te kampen hebben met problemen rond eenzaamheid, rouw, verliezen, identiteitsproblemen, opvoedingsproblemen, geaardheid, gezin, school, contacten die vastlopen, misbruik enzovoort, kunnen een beroep doen op De Vluchtheuvel. Zoals bekend kan zijn, is deze hulp voor (doop)leden en leden van onze gemeenten gratis. Via het deputaatschap DMZ krijgt de penningmeester een groot gedeelte van zijn geld binnen. Dat wil niet zeggen dat hulpvragers van buiten onze gemeenten niet welkom zijn. Ook zij kunnen zich aanmelden. Van hen wordt een vrijwillige eigen bijdrage gevraagd naar draagkracht., eventueel via de diaconie. Dit staat echter de hulp niet in de weg.

Ik moet vaak denken, aldus Harmien tenslotte, aan de diamant. Die heeft verschillende kanten. Dat geldt ook voor ons werk. Wat is het mooi iemand met een negatief zelfbeeld ook de andere kant te laten zien. Het is ook wel eens moeilijk om knopen uit tegenstrijdige verhalen te ontwarren. We kunnen ook niet genoeg benadrukken om tijdig te komen en niet te wachten tot het te laat is. Belangrijk voor ons werk is dat we mogen weten in soms moeilijke situaties, en die zijn er, ook voor ons werk de Heere om Zijn hulp te mogen vragen. We proberen de verantwoordelijkheid bij de cliënt te leggen. We proberen te adviseren en te ondersteunen bij het nemen van beslissingen en zullen naar wegen zoeken die niet tegen GodsWoord ingaan. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen