Boer worden zat er voor mij niet in - Een werkdag van een dierenarts

Charme

Op dit moment werk ik samen in een maatschap met zes dierenartsen in een gemengde praktijk, dat wil zeggen dat we zowel landbouwdieren als gezelschapsdieren behandelen. Het voordeel van een grotere praktijk is dat je zowel eerste- als tweedelijns diergeneeskunde in huis hebt. Dat betekent dat we niet alleen 'dieren-huisarts' zijn en diagnoses stellen, maar ook zelf bijvoorbeeld röntgenfoto's en echo's maken, zelf operaties doen, zoals sterilisaties, kruisbandoperaties, darmtumoren verwijderen, enzovoort. Ook hebben we een eenvoudig laboratorium. Kortom, je kunt je in de volle breedte van de geneeskunde 'uitleven'. Naast het bezig zijn met dieren en mensen, is één van de grootste charmes van het beroep van dierenarts, denk ik, de afwisseling van je werk. Het beste kan ik dat illustreren aan de hand van een gewone werkdag, zoals ik in de afgelopen weken meegemaakt heb. Helaas wordt op dit moment ons werk wel overschaduwd door de mkz-crisis. Zeker in de landbouw!

Een dagje praktijk

Om acht uur was ik op de praktijk aanwezig om eerst een uurtje telefonisch spreekuur te houden. Boeren die bellen om adviezen en medicijnen bestellen, honden- en katteneigenaren die een telefonisch te behandelen probleem hebben, afspraken voor visites maken, enzovoort.

Daarna de boer op. Eerst naar een grote rundveehouder met wie we een afspraak hebben dat ik eens in de vier weken een uitgebreid bezoek breng in het kader van bedrijfsbegeleiding. Na een vijftiental koeien op dracht- of vruchtbaarheidsstoornissen onderzocht te hebben, gaan we even bij de kalfjes kijken. Buiten de jongveestal kun je al horen wat daarbinnen het probleem is. Er wordt gehoest, gekucht en gesnotterd als in een kindercrèche ten tijde van een griep-epidemie. Het is ook veel te bedompt in de stal. Maar ja, als er wegens de mkz geen vervoersverboden waren, zou een deel van het jongvee al in de wei hebben gelopen. Ik besluit, om reden van gezondheids- en welzijnsproblemen, een urgentieverklaring te schrijven waardoor de boer zijn dieren toch naar de weide mag brengen. Tenslotte, bij de koffie (met volle 'eigen' melk) nog even het rantsoen van de melkkoeien doorgesproken.

Overvolle stallen

Mijn tweede bezoek deze morgen betreft een varkensfokbedrijf. Op het erf loop je weer direct tegen de gevolgen van de mkz-crisis aan. Met strobalen en oude deuren zijn er buiten de stallen noodvoorzieningen gemaakt voor de biggen, omdat de normale hokken bomvol zitten. Wekelijks worden er op dit bedrijf meer dan honderd biggetjes geboren en ongeveer evenveel grote gespeende biggen verkocht. Dat laatste is nu al bijna zeven weken niet meer mogelijk, terwijl het eerste onherroepelijk doorgaat. Een vergelijkbaar iets doet zich voor met het inkomen van de varkenshouder. Al zeven weken geen inkomsten meer, terwijl, door de extra hoeveelheid voer die nodig is, de kosten schrikbarend toenemen. De sfeer tijdens dit bedrijfsbezoek is begrijpelijkerwijs niet bepaald vrolijk. Na een gedeelte van de zeugen tegen een aantal ziektes te vaccineren en een gezondheidscontrole uit te voeren, hebben de veehouder en ik nog een gesprek over een eventuele oplossing van dit schrijnende probleem. Een mogelijkheid is de biggen door de overheid op te laten kopen. Maar de overheid stelt dan wel als voorwaarde dat de nog drachtige zeugen geaborteerd worden. Moet je voorstellen, duizend dode biggetjes op dit bedrijf. Afgezien van alle emotie die hierbij een rol speelt, denk ik dat dit ethisch onaanvaardbaar is. Gelukkig denkt de veehouder er net zo over, al wordt zijn probleem hiermee niet opgelost. Pijnlijk als je dan 's avonds in de krant leest dat minister Brinkhorst verklaart dat de nood bij de varkenshouders kennelijk overdreven wordt, omdat nog vrijwel niemand zijn varkens aangeboden heeft voor de opkoopregeling. Maar kun je eigenlijk respect voor het dier als medeschepsel verwachten van een kabinet dat zelfs voor het menselijk leven geen respect heeft?

Aan het einde van de morgen ga ik nog snel even langs een koe die ik gisteren geopereerd heb aan een gekantelde lebmaag. De veehouder staat mij over het hek te woord. Omdat het goed gaat met de koe én opnieuw vanwege de mkz (ieder bedrijfscontact is een risico), vertrek ik zonder de koe onderzocht te hebben. Gelukkig weet ik dat deze boer heel goed zelf in de gaten kan houden of het dier al dan niet aan de beterende hand is.

Vishaak

De ochtend zit er op en ik ga een uurtje naar huis om te eten, althans dat is de bedoeling. Net de eerste boterhammen naar binnen gewerkt, of onze assistent belt: "Direct naar de praktijk komen. Er is een hond binnengebracht met een vishaak in z'n tong." Aangekomen op de praktijk blijken zowel het dier als de eigenaar behoorlijk in paniek te zijn. Tien minuten, een roesje en een tangetje zijn voldoende om het probleem op te lossen.

De rest van de middag wordt voornamelijk gevuld door het spreekuur voor kleine huisdieren: honden, katten, cavia's, konijnen en een fret. Inentingen, knobbeltjes, ontstekingen, vlooien en verharingsproblemen, tussendoor een röntgenfoto maken bij een kreupele hond. Opnieuw voldoende afwisseling én eventjes uit de mkz-druk.

Eén kalfje en duizenden andere dieren

Vanavond en vannacht heb ik dienst. Gelukkig blijkt het vanavond rustig te zijn: slechts één acuut zieke hond en een koe met melkziekte (verlamming na het afkalven). Jammer genoeg wordt m'n nachtrust wel onderbroken. Om drie uur word ik gebeld door een veehouder die meldt dat er een koe aan het kalven is, maar dat het 'niet voldoende vlot gaat'. Daar aangekomen blijkt het kalf niet in de juiste positie te liggen. Na het kalf recht gelegd te hebben, verloopt de verlossing verder vlot. Toch wil de ademhaling van het kalfje na de geboorte niet goed op gang komen. Het is er deze veehouder alles aan gelegen om dit kalf in leven te houden. We proberen het diertje te beademen en ik leg een infuus aan. Helaas mag alles niet baten en sterft het dier na een kwartier. Wrang wat betreft alle inzet, maar we komen beide tot de conclusie dat het nog veel wranger is, dat wij ons hier midden in de nacht in het zweet werken om één kalfje in leven te houden, terwijl in dezelfde provincie duizenden andere dieren gedood worden, enkel en alleen uit economische motieven.

De rest van de nacht is het gelukkig rustig gebleven. Pas om acht uur komt de eerste patiënt weer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen