Mond- en klauwzeer

Het gebeurde meer dan veertig jaar geleden. IJverig maakte mijn toen nog piepjonge oom op de lagere school zijn invuloefening. Wie het laatst lacht... lacht het best. De pot verwijt de ketel... dat hij zwart ziet. Als het kalf verdronken is... geeft het geen melk meer. Erg veel kennis van het boerenleven had mijn oom blijkbaar niet... Nu, ruim veertig jaar later, zal de band met het platteland bij veel jongeren nog losser zijn geworden. Melk, boter en kaas? Die zaken komen toch uit de fabriek? Dat er in Nederland tienduizenden boeren zijn die met veel toewijding hun vee verzorgen, zodat de rest van ons land verzekerd is van voedsel en drank, beseffen we lang niet altijd. Totdat er een crisis komt, mond- en klauwzeer bijvoorbeeld, en er 'opeens' geen melk meer in de schappen van de supermarkt staat. Oh ja, de boeren.

Mooiste beroep

De boeren: menselijkerwijs gesproken onmisbaar voor de maatschappij. De boeren: beoefenaars van een beroep dat misschien wel het mooiste is van de wereld. De boeren: mensen die de laatste tien jaar ongelooflijk veel voor hun kiezen hebben gekregen. Blaasjesziekte, varkenspest, bse, mond- en klauwzeer.

Wie dit laatste op zich in laat werken, vraagt zich af wat de Heere ons met al die veeziekten van de afgelopen tijd te zeggen heeft. Duidelijk is in elk geval dat de zonden van ons mensen er direct of indirect ook toe leiden dat onze medeschepselen, de dieren, aan het lijden onderworpen zijn. De hele schepping zucht als in barensnood.

Bewuste keuze

Toch moeten we in dit laatste wel onderscheid maken. Dat er überhaupt veeziekten bestaan, is inderdaad het gevolg van de zonde. Het is inmiddels zelfs niet meer in onze macht dieren tegen ziekte te beschermen. Maar dat er op dit moment duizenden op zich gezonde dieren gedood worden om op die manier de mkz-crisis onder de knie te krijgen, dat is een bewuste keuze van ons mensen. Een bewuste keuze op dit moment. Een keuze die in principe ook anders uit zou kunnen vallen.

Volgens minister Brinkhorst van Landbouw kan bet eigenlijk niet anders. Europa accepteert van ons maar één soort aanpak, zo houdt hij ons voortdurend voor: rigoureus ruimen van alle besmettingshaarden. Op en rond de besmette en verdachte bedrijven geen dier in leven laten. Als wij mond- en klauwzeer niet op die manier aanpakken, doet Europa ons land op slot zodat we geen varken, big of kalf meer kunnen exporteren. En wat dan? Dan houden we hier zoveel dieren over, dat we ze alsnog moeten vernietigen, aldus de minister.

Solide

Dat lijkt een solide redenering waar geen speld tussen is te krijgen. Ik wil me er ook niet te gemakkelijk van afmaken. Toch heb ik veel waardering voor de kleine christelijke fracties, die zich tot nu toe bij deze argumentatie niet hebben willen neerleggen. Is het echt nodig om zelfs rond een alleen maar verdacht bedrijf alle andere bedrijven in de wijde omgeving te ruimen? Kan het niet een onsje minder? Zijn de economische gevolgen van een ander beleid echt zo dramatisch als Brinkhorst doet voorkomen? En legt de minister al met al niet teveel nadruk op economische argumenten? Moeten we als land een bepaald economisch verlies niet voor lief nemen?

Dat zijn vragen die evengoed onze aandacht verdienen. En die misschien we) tot een andere slotsom leiden dan de redenering van Brinkhorst. De rechtvaardige kent het leven van zijn beesten, zeggen zowel SGP als Christenunie, die het beleid van de minister met argusogen volgen.

Verzetten

Minder overeenstemming bestaat er onder het christelijk volksdeel over de vraag of het geoorloofd is je als boer tegen de huidige overheid te verzetten. Ja, zegt SGP-senator Holdijk. "Als ze mijn vee zouden komen ruimen, zou ik niet alleen het recht hebben me te verzetten, maar zelfs de plicht." Nee, zegt voormalig SGP-hoofdbestuurslid Scholten, zich beroepend op de brief van Petrus: "Want dat is genade, als iemand om de consciëntie voor God zwarigheid verdraagt."

Een moeilijk vraagstuk. Met alle respect en waardering voor Holdijk, gaat mijn sympathie toch uit naar de door Scholten aanbevolen gedragslijn. Maar wie ben ik? In elk geval geen boer, en dat zou bij dit vraagstuk wel eens net het verschil kunnen uitmaken. Eén ding zal voor ons allen duidelijk zijn: het door autoruiten smijten van bakstenen en het in de sloot gooien van auto's van ambtenaren is in geen geval geoorloofd. Jammer dat dit gebeurd is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen