Geloof is gave van God

God heeft Zijn kerk niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld. Gewoonten en gebruiken verschillen in die kerk echter enorm. Zou het wel ergens ter wereld precies zo toegaan als in onze Gereformeerde Gemeenten? Dat is een vraag die bij veel lezers van Daniël wel eens zai zijn opgekomen.

Kerken die in leer en leven het meest op ons kerkverband lijken, vinden we in Schotland en Engeland. In Schotland kennen we de 'Free Church' en de 'Free Presbyterian Church', in Engeland ondermeer de 'strict baptists', ook wel 'Gospel Standard baptists' genaamd. Met uitzondering natuurlijk van de volwassendoop, lijken deze gemeenten zowel in leer als in leven sterk op sommige afgescheiden kerkgenootschappen in ons vaderland. Hoe leven christelijke jongeren in deze gemeenten? Vinden ze het moeilijk om in hun land christen te zijn? Trekken ze veel met elkaar op of ook wel met 'wereldse' jongeren? Peter Wilkins en Paul Ramsbottom geven daarop ieder hun eigen antwoord.

Modelhelicopters

Volgens de 19-jarige Peter Wilkins is het niet bijzonder moeilijk om in Engeland christen te zijn. "Maar het is soms wel moeilijk om een strict baptist te zijn."

Peter, die opgegroeid is in een gezin met vijf kinderen, werkt momenteel in een winkel. Hij heeft er wel over nagedacht om na de middelbare school, waar hij zich vooral toelegde op wiskunde, natuurwetenschappen en informatica, te gaan studeren aan de universiteit, net zoals zijn broer Timothy momenteel doet. "Maar ik kon geen opleiding vinden waar ik echt zin in had en die me echt interesseerde." Toch weet Peter heel goed wat hij worden wil: toezichthouder op het luchtverkeer op een luchthaven.

Behalve computers is zijn voornaamste hobby dan ook het vliegen met kleine, radiobestuurbare modelhelicopters.

Binnenkort heeft hij een solliciatiegesprek, gericht op de baan die hij graag hebben wil.

Peter woont met zijn ouders in Twickenham, een plaats in de buurt van London. "Misschien hebben jullie er wel eens van gehoord, want het heeft een beroemd rugby stadion, " informeert hij de lezers van Daniël.

Verkering

Nee, Peter vindt het niet gemakkelijk om een strict baptist te zijn. "In onze kerk gaat men ervan uit dat het niet goed is om verkering te hebben met een niet-strictbaptist, dat je beter geen alcohol kunt drinken en dat je niet naar feestjes moet gaan van niet-geloofsgenoten. Bij ons leeft heel sterk het idee om afgescheiden te leven van de wereld. Ik vind dat moeilijk.

De 'strict baptists' in Engeland vormen een kleine groep. In totaal gaat het om niet meer dan enkele duizenden kerkleden. Als Peter zondags naar de kerk gaat - "wij noemen dat de kapel" -, dan ontmoet hij daar gewoonlijk slechts tien tot dertien mensen. "In onze kapel worden mensen alleen als volwassenen gedoopt, op het moment dat zij voelen dat zij daar werkelijk naar verlangen. In onze gemeente zijn slechts drie mensen gedoopt: mijn vader, mijn oma en nog een andere mevrouw."

Alle vrienden die Peter heeft zijn niet-baptisten. "Ik ken in mijn directe omgeving geen jongeren die van dezelfde kerk zijn. Alleen mijn broer en zussen."

Volgens Peter, die de essentie van het christendom ziet in "aardig, verdraagzaam, geduldig en vergevingsgezind zijn", is het niet goed als christenen hun geloof aan anderen proberen op te leggen. "Je kunt het beter aan de mensen zelf overlaten hun eigen geloof te vormen."

Uitgever

Strict baptist Paul Ramsbottom (24) zit in allerlei opzichten in een andere situatie als Peter Wilkins. Paul, die in Luton woont, bijna vijftig kilometer ten noorden van Londen, gaat 's zondags naar een kapel waar ongeveer 180 kerkgangers elkaar treffen. Zijn vader, die ook uitgever is van de Gospel Standard, is er predikant. Behalve de zondagse dienst, probeert Paul ook altijd de dienst op donderdagavond te bezoeken. "Ik vind het belangrijk mijn best daarvoor te doen."

Gemakkelijk is dat niet, want Paul, die in Oxford geschiedenis studeerde, heeft een baan op een bank in Londen en reist daarvoor elke dag op en neer: "Best vermoeidend. Maar ik doe toch mijn best tijd over te houden voor andere dingen."

Die andere zaken zijn voor Paul, behalve kerkelijke activiteiten, vooral vrienden bezoeken, sport, muziek, wandelen en buitenlandse reizen.

In de zondagse eredienst gaat het in de gemeenten van Peter en Paul niet veel anders toe dan in de Gereformeerde Gemeenten. De dienst bestaat uit Bijbellezing, gebed, prediking en gemeentezang. Men zingt overigens geen Psalmen maar hymnen, uit een boek dat 'Gadby's hymnbook' wordt genoemd. Alles bij elkaar duren de bijeenkomsten ongeveer anderhalf uur. "In een dergelijke eenvoudige opzet is eigenlijk geen plaats voor een aparte inbreng van de jeugd", schrijft Paul.

Zondagschool

In zijn gemeente in Luton zijn er wel aparte activiteiten voor jongeren. Op zondagmiddag is er een zondagschool voor kinderen van vier tot zestien jaar oud, onderverdeeld in verschillende leeftijdsgroepen. Jonge kinderen krijgen een Bijbelvertelling te horen, oudere jeugd wordt onderwezen in de leer. Elke maand is er voor jonge mensen een Bijbelstudie-bijeenkomst, waar men bijvoorbeeld recent het leven van David heeft besproken.

Op de eerste zaterdag in de maand is er een regionale bijeenkomst voor jonge baptisten, waar allerlei actuele thema's behandeld worden, of de levensgeschiedenis van een bekende christen of bijvoorbeeld "hoe je moet omgaan met eenzaamheid". Ongeveer honderd jonge mensen van veertien tot dertig jaar bezoeken dergelijke bijeenkomsten, vertelt Paul, die net als Peter uit een gezin met vijf kinderen komt.

Kenmerkend voor zijn geloofsgemeenschap is "de nadruk op het werk van God in het zaligmaken van zondaren", schrijft Paul. "Wij geloven in het belang van een persoonlijke ervaring, zowel waar het gaat om het berouw over de zonden als over het zaligmakend geloof in de Heere Jezus. Wij geloven dat zo'n ervaring een gave is van God, het werk van de Heilige Geest. Persoonlijk zeker te zijn van het heil is het meest belangrijke in leven en sterven."

Andere levensstijl

Tevens hechten de 'strict baptists' sterk aan "een godzalig, heilig leven, afgescheiden van de wereld, door het volgen van Jezus Christus, het opnemen van ons kruis en het verzaken van onszelf".

Op zo'n manier als jonge christen leven, is in Engeland niet gemakkelijk, ervaren Paul en zijn vriendin Karen. "We hebben hier natuurlijk geen vervolging en we leven in een verdraagzame maatschappij. Maar je wordt wel omringd door vrienden en collega's met een heel andere levensstijl. Het is niet makkelijk je te onttrekken aan de tijdgeest, zonder onvriendelijk en afstandelijk te worden. Maar dat zal in Nederland wel niet anders zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen