De Milliano en de SGP

Een paar jaar lang heeft de wereld niets van hem gehoord. Hij werkte als huisarts en was verder actief voor Artsen zonder Grenzen, een vereniging die hij in Nederland ooit had opgericht en waarvan hij lange tijd voorzitter was geweest.

Maar nu is hij er dan weer. Even plotseling als Jacques de Milliano in november 1998 uit de Tweede Kamer en uit het CDA was gestapt, dook hij deze maand weer op in de publiciteit. Of hij die kamerzetel, die hij twee jaar geleden had opgegeven, even terug kon krijgen. Want hij had nu best weer zin in de politiek.

Toen het CDA in 1998 aan de kamerverkiezingen mee deed, moesten er veel dingen anders. Vier jaar daarvoor had de partij maar liefst twintig kamerzetels verloren. Door een frisse aanpak, een meer sociale en milieuvriendelijke koers en door veel nieuwe gezichten op de kandidatenlijst, wilden de christen-democraten zoveel mogelijk zetels terug winnen.

Vangst

De grootste 'vangst' die het CDA wist te doen, was Jacques de Milliano. Hoewel niemand ooit begrepen had dat de man sympathie had voor de christendemocratische beginselen, werd de voorzitter van Artsen zonder Grenzen gestrikt voor plaats acht op de CDA-lijst. Zo'n bekende Nederlander op de lijst, dat moest wel stemmen trekken! Stemmen trekken deed De Milliano, maar toch lang niet zoveel als men gehoopt had. Het CDA verloor in 1998 nog eens vier zetels. En daarna? Het liep slecht af met de idealistische medicus. Nog geen half jaar na de verkiezingen hield hij het op het Binnenhof voor gezien. Reden: het asielbeleid van het CDA was hem veel te streng. En meer in zijn algemeenheid: het was hem vies tegengevallen hoeveel van zijn idealen hij als politicus verwezenlijken kon. In 'Den Haag' werd veel te veel tijd verbeuzeld aan onnozelheden, werd alles in achterkamertjes bekonkeld en werden onafhankelijk denkende mensen verhinderd vrijuit hun mening te zeggen.

Bevechten

Nu is De Milliano weer terug. Zijn doel? Die dingen bevechten waartegen hij twee jaar geleden zijn hoofd stootte. De Milliano wil een werkelijk onafhankelijk kamerlid zijn en op elk moment kunnen zeggen wat hij in het diepst van zijn hart voelt. Als eenmansfractie wil hij meer aandacht vragen voor de problemen in de zorg (personeelsgebrek, wachtlijsten) en voor alle ellende in de Derde Wereld. Op het gedrag van Jacques de Milliano is nogal wat aan te merken. In de eerste plaats is er het feit dat hij twee jaar geleden zijn kamerzetel opgaf en hem nu, bij het vertrek van een CDA-kamerlid, plotseling weer opeist. De Kieswet staat dit gedrag weliswaar toe, maar sympathiek komt het niet over. Het is niet verwonderlijk dat de CDA-fractie hem van 'diefstal' en 'zetelroof' beschuldigt.

In de tweede plaats is het jammer dat De Milliano de politiek overvraagt. In Den Haag worden belangrijke besluiten genomen, jazeker, maar ook Haagse politici kunnen de wereld niet zomaar veranderen. Wie denkt dat hij vanaf het Binnenhof mondiale problemen als honger, oorlog en ziekte 'eventjes' aan kan pakken, heeft te hoge verwachtingen van de politiek.

Geen idealen

Op sommige punten heeft De Milliano echter wel een beetje gelijk. De manier waarop er in de Hofstad politiek wordt bedreven, geeft inderdaad soms te denken. Het is, vooral in het verleden, maar al te vaak voorgekomen dat kamerleden door hun fractie gedwongen werden voor een bepaalde wet te stemmen, zelfs tegen hun geweten in. Machtsspelletjes en achterkamertjespolitiek komen aan het Binnenhof helaas maar al te vaak voor. En dat de grote partijen in ons land geen idealen en geen eigen gezicht meer hebben, zoals De Milliano hen verwijt, valt ook moeilijk te ontkennen.

Eén van de gevolgen van het verlies van idealen en belijnde opvattingen, is de dalende opkomst bij verkiezingen. Een ander gevolg is het dalende ledental van de politieke partijen. Zowel de PvdA als het CDA verloren het afgelopen jaar tweeduizend leden. De kleurloosheid van de politiek zal daarvoor wel niet de enige verklaring zijn, maar dit probleem speelt ongetwijfeld mee.

Duidelijk beleid

Wat dat betreft is het veelzeggend dat de kleinere linkse partijen, die een duidelijker profiel hebben, er vorig jaar wel in slaagden te groeien. Hetzelfde geldt voor de SGP, die in 2000 maar liefs zeventienhonderd nieuwe leden kon inschrijven. Het is geen vreemde gedachte om die groei mede op rekening te schrijven van het duidelijke beleid dat die partij voert. Dat is in het afgelopen jaar, met zoveel gevoelige debatten over homohuwelijk, abortus en euthanasie, blijkbaar velen opgevallen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen