Tijd

De tijd is oneindig wijd 

voor het achteloos lachend kind, 

voor den jongen ook die den tijd 

niet telt en zich liefst niet bezint, 

maar het weten wint veld - stap voor stap 

en de eindeloze tijd wordt krap, 

en daarna - daarna begint 

de ruitertocht door den wind 

spoorslags gejacht, gehaast 

van pleister- tot pleisterplaats 

en willens en wetens rijdt 

men recht naar den dood in een rit 

of de dood j' op de hielen zit. 

Anthonie Donker (1902-1965)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen