Het is gratis

"Dus u hóudt niet van korting?" vroeg de man aan de deur met een oprechte verbazing over zoveel onbenul. Die vraag had hij niet moeten stellen. Nu voelde ik me echt kwaad worden. Met een: "Meneer, hier ben ik niet van gediend", klapte ik de deur voor zijn neus dicht.

Het is toch de brutaliteit ten top, dacht ik, terwijl ik naar binnen liep, zoals er tegenwoordig reclame wordt gemaakt! Of ben ik nu zo overdreven gevoelig?

De man had beleefd aangebeld, voor zover er in aanbellen iets beleefds of onbeleefds kan zitten. Het begin van het gesprek was ook keurig geweest. "Zou ik u iets mogen vragen?" "Allicht."

Daarna werd hij geleidelijk aan impertinenter.

"Gaat u wel eens buitenshuis eten?" "Eh, soms." "Hoe vaak?"

"Mmm, één keer per jaar", gokte ik, me afvragend wat deze vreemde hiermee te maken had.

"Meneer, dan heb ik hier een geweldige aanbieding voor u. Met deze kortingsbon van slechts ƒ 50,- krijgt u in restaurant 'De Gulzige Smulpaap' op elk diner tien procent korting", barstte mijn ongenode gesprekspartner enthousiast los.

Met een snelle rekensom toonde het heerschap vervolgens aan hoe ik na twee, hooguit drie dinertjes al royaal uit de kosten zou zijn. Bovendien was de kortingskaart drie jaar geldig. Nou, wat deed ik?! Zo'n kans liet ik toch zeker niet lopen?

"Meneer, ik heb er geen belangstelling voor." Dat was duidelijk niet het goede antwoord.

"Maar eh, mag ik u vragen: hebt u dan slechte ervaringen met 'De Gulzige Smulpaap'?"

"Nee hoor, maar ik heb gewoon geen belangstelling voor deze bon." Toen volgde de vragende conclusie die mij op het kookpunt van m'n woede bracht. "Dus u hóudt niet van korting?!"

Hebzucht

Kijk, daar kan ik nu niet tegen, hè. In de eerste plaats heb ik er een hekel aan als zo schaamteloos ingespeeld wordt op de hebzucht van mensen. In de tweede plaats baal ik ervan als ik in dit soort gesprekken het gevoel krijg dat ik me moet verantwoorden voor mijn weigering. En in de derde plaats erger ik me groen en geel als ik impliciet voor gek word verklaard. Want: een Nederlander die niet van korting houdt? Aan hem moet wel een steekje los zitten. Zeg nu niet dat de aanbieding van 'De Gulzige Smulpaap' een incident is. Ik kan uit het afgelopen half jaar vele voorbeelden noemen van dergelijke verkoopstrategieën en -gesprekken. Neem die mevrouw die mij telefonisch hardnekkig probeerde over te halen een nieuw schoonmaaksysteem voor mijn bankstel uit te proberen. Ze haalde alles uit de kast.

De eerste keer was geheel gratis, er kwam iemand bij mij thuis om de schoonmaak van het bankstel uit te voeren. En dat op een tijdstip dat mij schikte. Overdag of 's avonds. "Mevrouw, ik wou het maar niet doen. Mijn bankstel ziet er nog uit alsof het net uit de winkel komt." En ook hier de verbaasde slotvraag: "Maar meneer, het is gratis?!"

Gezellig avondje

En dan heb ik het tot nog toe niet gehad over de telefonische aanbiedingen van spaarsystemen, verzekeringen en manieren van beleggen. Of ik wel zéker weet dat ik optimaal rendement uit mijn spaarcentjes haal. Of ik er wel absoluut van overtuigd ben of ik op de goedkoopste en compleetste wijze verzekerd ben? Nee? Zullen we dan een avondje bij u langs komen? Rekenen we alles eens gezellig door. Helemaal gratis en vrijblijvend. Pakt u maar vast uw agenda. Nee, dus. Nu besef ik dat die mensen ook maar hun werk doen. Ook snap ik best dat een klant niets verplicht is. Maar het ergert me toch. Omdat het allemaal zo beleefd begint, maar je - voor je het weet - in een fuik wordt getrokken. Omdat men bij voorbaat denkt te weten dat een optimaal financieel rendement een van mijn topprioriteiten in het leven is.

Steeds korter

Mijn gesprekjes met deze mensen worden dan ook steeds korter. "Goedenavond, meneer. Met bureau Zus en Zo. Mag ik u iets vragen?"

"Nou, als dat heel snel kan."

"Ik kan u een proefabonnement aanbieden op de 'De Kabbelende Kletskous'. Voor een tientje krijgt u hem drie maanden lang in de bus."

"Geen belangstelling." "Mag ik vragen waarom niet?" "Nee." "Oh. Eh... jammer. Goedenavond." Het kan nóg korter. "Mag ik u iets vragen?" "Nee."

Ook dat stadium ga ik waarschijnlijk nog eens bereiken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen