Het jaar 2000

Weer is een jaar bijna voorbij gegaan. Het eerste jaar van de eenentwintigste eeuw. Een jaar waarin droefheid en vreugde was. Een jaar dat ons dichterbij de eeuwigheid bracht. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen? Vorig jaar om deze tijd was bijna alles en iedereen in rep en roer vanwege millenniumproblemen die zich zouden kunnen voordoen. Men was, om het zo maar eens te zeggen, overal op voorbereid. Maar toch, er gebeurden zoveel dingen, die met het millennium niets te maken hadden en waar men niet op gerekend had. Denk alleen maar aan de vuurwerkramp in Enschede. Hoe ontzettend! Voor zoveel mensen werd het in één ogenblik eeuwigheid. En er zouden zoveel meer gebeurtenissen, rampen en onheilen te noemen zijn, waar men niet op voorbereid was. Wat roept dit alles ons toe: Bereid uw huis, want gij zult sterven!

In memoriam

Wij mogen, als de Heere ons in het leven spaart, de jaargrens weer passeren. Het jaar 2000 terugblikkend was het maar een ogenblik. Wij vliegen daarheen.

Toch zullen ook nu weer bij velen de gedachten zich vermenigvuldigen en zal het jaar 2000 als onvergetelijk in het geheugen gegrift zijn. Dat geldt wel zeer in het bijzonder voor hen die in het afgelopen jaar op de dodenakker hebben gestaan, waar men degene die hen zo lief en dierbaar was, moest achterlaten in de schoot der aarde tot op de jongste dag. Soms kwam dat sterven na een langdurige ziekbed, of soms heel plotseling.

In dit verband denk ik aan drie personen van wie ik de namen wil noemen. Mensen die heel direct bij het werk van onze vrouwenbond betrokken waren. In de eerste plaats ds. G. Kuijt. Na een langdurig ziekbed werd hij van zijn post afgelost. Wat leefde het werk der zending, niet alleen bij hem, maar ook bij de achterban. Veel vrouwenverenigingen werden juist in die tijd opgericht, om dat werk te ondersteunen. Alles was toen nog in het beginstadium en kleinschalig. Het sprak aan. Waarschijnlijk daardoor was de betrokkenheid groot. Door Gods voorzienigheid mocht dat werk voortgang vinden en zijn de zendingsterreinen zeer uitgebreid. Nog steeds werken veel verenigingen voor de zending. We hopen dat dat zo zal blijven.

In de tweede plaats noem ik de heer B.J. Nieuwenhuize uit Breda. Hij was als deputaat nauw bij ons werk betrokken. Als hij in de gelegenheid was, bezocht hij niet alleen onze bestuursvergaderingen, maar ook de bondsdag, de huishoudelijke vergadering en meer andere gelegenheden die we als bond organiseerden. Wij waardeerden zijn aanwezigheid, maar ook zijn inbreng als hem daarom gevraagd werd. Hoe schokkend kwam het bericht van zijn zo plotseling overlijden. Wat moet het dan beleefd worden, wat boven de rouwbrief stond: 'God regeert'. Daar is genade voor nodig.

In de derde plaats wil ik de naam van mej. M. Blonk niet onvermeld laten. Na een zeer langdurige, slopende ziekte kwam ook haar levenseinde. Ik zie haar nog voor me op onze presidentesvergadering te Woerden in 1990. Ze presenteerde op de haar eigen wijze haar derde gedichtenbundeltje met als titel: Prijst Zijn liefelijke Naam. "Een stille opdracht voor een derde bundel begon te leven, toen in een kerkdienst Psalm 135: 2 werd gezongen", zo schreef ze in Daniël nr. 10 in 1990. Deze derde bundel kreeg echter pas gestalte, toen 'tante Rie' in Woerden kwam vertellen over de vakantieweken voor gehandicapten, zo lees ik in hetzelfde stukje. De netto-opbrengst was dus bestemd voor dat werk. Veel heeft ze voor dat doel bij elkaar mogen 'sprokkelen'. Van dat geld is ook heel dankbaar gebruik gemaakt.

Ik noemde u drie namen van mensen wier leven arbeidsintensief was; een leven dat stond in het teken van de uitbreiding van Gods Koninkrijk. De Heere mocht deze arbeid willen zegenen, de achtergebleven familiebetrekkingen gedenken, hen ondersteunen en doen zien op het geluk dat overblijft voor het volk van God. Hij Zelf mocht balsem gieten in geslagen wonden van alle rouw- en kruisdragenden.

Een nieuw jaar

Als de Heere het geeft, mogen we weer een nieuw jaar aanvangen. Wij mogen er nog zijn, met alle zorgen en moeiten die we over de jaargrens heen meenemen. We zijn nog in het heden der genade. Het is nog de welaangename tijd, de dag der zaligheid. Dat we die tijd mochten uitkopen, terwijl de dagen boos zijn. En die dagen zijn boos, moedbenemend. Wie zal dat betwisten? Denk alleen maar aan wat te lezen stond in het RD van vrijdag 17 november jongstleden. Ik citeer: 'Eed op Allah ook goed. Het is het zoveelste bewijs dat Nederland zich willens en wetens tot eigen schade en schande lossnijdt van zijn christelijke wortels'. En dat Nederland, daar horen wij bij. Dat volk, daar maken wij deel van uit. Laten we dan de hand in eigen boezem steken. Wat gaat er van óns leven uit? De Heere geve ons getrouwmakende genade in alles. Laat dan niet af hand en oog op te heffen naar omhoog. En laat ons doen, wat onze hand vindt om te doen. Hij zegt in Zijn Woord: De nacht komt, wanneer niemand werken kan. Dat kan wel eens dichterbij zijn dan we denken. De christenen worden niet alleen steeds verder naar de rand van de samenleving gerangeerd, maar het liefst zou men ze over die rand heendrukken. O, wat wordt het bang op de wereld. Hebben we er erg in? Of laten we het allemaal maar gelaten over ons heenkomen? Het gaat toch goed in Nederland?! We hebben toch alles wat ons hartje begeert? Wat ontbreekt ons nog? Alles, als we geen God voor ons hart en geen Borg voor onze schuld hebben!

Advent en Kerst

We leven in de adventstijd. En binnen enkele dagen zal het Kerstevangelie weer gepredikt worden. De boodschap van vrije genade voor een wereld, verloren in schuld. Dat dan de adventsboodschap en het Kerstevangelie zou mogen vallen in een weltoebereide aarde, opdat in deze ondergaande wereld de vruchten daarvan nog gezien mogen worden. Nog mogen Gods knechten uitgaan. Nog mogen zendingsarbeiders en evangelisten hun werk doen. Nog mag er zoveel thuis, op school en in de kerk gebeuren. Nog mogen wij als verenigingen in alle vrijheid samenkomen en ons werk doen. Ook het werk van onze Vrouwenbond mag nog zijn voortgang vinden.

Binnen het bestuur heeft weer een wisseling plaatsgevonden. Mevrouw J.J. van Willigen-Kirpestein achtte haar tijd gekomen om terug te treden. Op de laatst gehouden huishoudelijke vergadering hebben we afscheid van haar genomen, met dank voor het vele werk wat ze mocht doen. Mevrouw G. Kamp-Kreykes uit Rijssen werd in haar plaats gekozen. We hopen op een goede samenwerking en wensen mevrouw Kamp veel kracht en wijsheid toe voor het toch wel vele werk wat er te doen is en nog gedaan mag worden.

Tot slot

Wat het jaargetijde betreft, zijn het de donkere dagen voor Kerst. Vergeten we in deze tijd van het jaar onze zieken, ouderen en eenzamen toch niet. Een bezoekje met een vriendelijk gezicht en een hartelijk woord kan al zoveel goed doen. Bij alle drukte die menigeen ervaart, zijn er toch ook nog veel mensen die juist deze dagen in eenzaamheid doorbrengen. Bovenal mocht de Heere hen gedenken in Zijn gunst en genade.

Die gunst en genade hebben we allen zo nodig. Ook als we het nieuwe jaar weer ingaan. De Heere mocht ons Zijn hulp en bijstand niet doen ontbreken. Dat we dan in afhankelijkheid van Hem onze taak en plicht mogen vervullen, op welke plaats we ook gesteld zijn, opdat we onze krachten mogen besteden tot Zijn eer.

Van harte mag ik u namens het bestuur gezegende kerstdagen toewensen en een voorspoedig nieuwjaar.

Met een hartelijke groet,

C.A. Kaslander-Goedegebuur

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen