Jongeren uit Rijssen en Dordrecht helpen in Guayaquil

De reis was bedoeld als werkvakantie. De groep jongeren knapte twaalf huizen op, herstelde een paar loopbruggen, gaf een cursus Engels voor de wijkbewoners en leerde de Ecuadoranen gipsen beeldjes maken en beschilderen.

"We stonden 's ochtends behoorlijk vroeg op om met de bus naar de interkerkelijke stichting voor diaconaal werk Esteban te gaan. Daar begonnen we de dag. Na het gebed werden de mededelingen gedaan: wie wat ging doen, wie naar welk huis moest" vertelt Gerdien. Daarna werden planken, palen, golfplaten en gereedschap op paard en wagen geladen en terwijl wij liepen, reed de kar naar de woning toe. De eigenaar van het huis stond meestal al met nog wat vrienden op de helpers uit Holland te wachten.

"Misschien kun je beter zeggen dat wij hun meehielpen", lacht de studente biofarmaceutische wetenschappen, "want als je ziet hoe die lui werkten, krijg je wel respect voor ze."

De Engelse cursus werd binnen in het stichtingsgebouw gegeven. De jeugd uit de sloppenwijken had vaak wel Engelse les gehad, maar dat was erg weggezakt. Per dag kregen twee groepen van zes personen les.

"We hebben geprobeerd om de cursisten wat Engels bij te brengen, maar of dat ook gelukt is, I don't know", grapt Wouter.

De gipscursus was in ieder geval wel een succes.

Het geld voor de materialen hadden de jongeren zelf bijeengebracht. De groep hoorde drie weken van te voren dat er nog duizenden guldens nodig waren. In Dordt werd razendsnel geld bijeengebracht. '(G)een lek boven je hoofd' heette de sponsoractie. Leden van JeV 'Nehemia' brachten tegen betaling een nacht in een kartonnen doos door. En gemeenteleden werden opgeroepen de Zalm-snip over te maken op de actierekening. Ook de Rijssenaren brachten het nodige geld bijeen. Het binnengehaalde bedrag was ruim voldoende om aan te schaffen wat nodig was.

"Vanaf Schiphol vertrokken er eigenlijk twee groepen", vindt Gerdien. "Maar toen we terugkwamen was het één groep geworden, door alles wat we samen hadden gedaan en beleefd." "Het was best wel spannend", geeft Wouter toe, om met een groep onbekenden op stap te gaan, "want je weet maar nooit hoe die gasten zijn". Achteraf gezien is het meegevallen: "het waren beste lui, die Rijssenaren."

Ook het contact met de wijkbewoners verliep goed. Alleen de taal leverde wat problemen op.

"Vaak was het handen- en voetenwerk. Als je echt iets belangrijks wilde vragen, moest je Jan van Doleweerd of Raymond Warnaar erbij halen, anders was het vaak onmogelijk", legt Gerdien uit. "Maar het klikte allemaal erg goed."

Wouter heeft de mensen uit de gemeente "een speciaal plekje" in zijn hart gegeven. "Ondanks de ellende zijn de mensen toch erg opgewekt." Het afscheid was dan ook heel emotioneel. "Als we jullie hier op aarde niet meer tegen komen, hopen we op een hemels weerzien, zeiden de sloppenwijkbewoners."

Verschillen tussen de Nederlandse en Ecuadoraanse cultuur zijn er in overvloed. Maar zowel Wouter als Gerdien zijn onder de indruk van de ervaringen die zij aan de andere kant van de oceaan hebben opgedaan.

Gerdien: "Ik hoorde een man getuigen van zijn geloof, en wat hij zei leek als twee druppels water op wat een kind van God hier in Nederland zou zeggen. Dan lijkt er veel verschil, maar als je dieper kijkt, dan is dat verschil er niet. Na die ervaring ben ik eigenlijk alleen maar jaloers geworden op die mensen." Wouter realiseerde zich toen hij terugkwam "dat wij hier echt heel rijk zijn, nergens hebben wij gebrek aan. En dat kan een zegen zijn, maar ook een vloek. Als rijken hebben we de plicht om mededeelzaam te zijn en niet te vertrouwen op ons aardse bezit."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen