Aardig zijn

Wie op dinsdagmiddag op de publieke tribune van de Tweede Kamer zit, valt het al snel op: wat doen die kamerleden toch vreselijk aardig tegen elkaar. Wat raken ze elkaar - in vergelijking met andere mensen - vaak aan. Wat een beleefdheid, wat een voorkomendheid. Wat een vriendelijk geglimlach als ze elkaar na de weekwisseling weer ontmoeten.

Natuurlijk vinden er in Den Haag vinnige debatten plaats. Maar daarna slaan politieke tegenstanders elkaar gewoonlijk weer amicaal op de schouders. Want aardig zijn hoort bij de Binnenhof-cultuur.

Belijnd

Dat sommige christelijke politici zich in dit cultuurtje iets gereserveerder opstellen, valt goed te begrijpen. Neem het eveneens aardige, maar ook wat steile, belijnde GPV-kamerlid Schutte. Ooit zei hij in een interview dat hij zich ervoor hoedde al té amicaal met zijn collega's om te gaan. Omdat politiek wel een serieuze zaak moet blijven. Omdat achter al die vriendelijke woorden fundamentele tegenstellingen schuilen. Omdat de verleiding aanwezig is om, als je zo goed met elkaar overweg kunt, ook het debat iets minder scherp te voeren.

Dat laatste mag een christen-politicus niet overkomen. Want achter die aardige gezichten aan het Binnenhof gaan soms verderfelijke theorieën schuil.

Vriendelijke dame

Neem mevrouw Borst, die innemende minister van Volksgezondheid met de uitstraling van een vriendelijke oude dame. Met behoud van het respect dat we aan overheidspersonen verschuldigd zijn, moeten we toch eerlijk zeggen dat haar opvattingen over leven en dood haaks staan op wat de Bijbel hierover zegt?

Neem het deskundige kamerlid Dittrich, nooit te bedremmeld om zijn aangename, zacht-vriendelijk klinkende woorden voor camera en microfoon uit te spreken. Wat een beleefde, nette man!

Toch is tegelijkertijd waar dat Dittrich het kamerlid is van wie christelijk Nederland het meest te vrezen heeft, omdat hij geen enkele affiniteit voelt met de geboden van God en die op geen enkele wijze in zijn gedachtegangen wil betrekken. Sterker: hij gaat er dwars tegenin.

In de genen

Borst en Dittrich zijn beiden lid van D66, de partij bij uitstek van aardige, goedwillende mensen. Heerst in de kamerfractie van de PvdA vaak een 'verzuurd' klimaat en wassen VVD'ers elkaar op hun partijcongressen regelmatig de oren, die zaken komen in de partij van het redelijk alternatief niet voor. Aardig zijn is de partijcultuur van D66. Het zit de democraten in de genen.

Toch is het juist deze partij geweest die de afgelopen jaren de meest revolutionaire dingen in de samenleving tot stand heeft gebracht. De gekozen burgemeester en het referendum kunnen wat dat betreft kleinigheden genoemd worden. Die zijn er trouwens nog altijd niet helemaal door. Ernstiger wordt het als we denken aan het homohuwelijk, de verruiming van de abortus-mogelijkheden en de nieuwe euthanasiewet.

Motor

Moeten die allemaal op rekening van D66 geschreven worden? Voor een belangrijk deel wel. Niet dat PvdA en VVD tegen deze voorstellen zijn, maar ze drijven die niet. De echte motor achter al die veranderingen is D66. Socialisten en liberalen laten de kleinste coalitiepartner maar begaan, omdat het onderwerpen zijn die hen weliswaar niet zo interesseren, maar waar ze ook niet echt tegen zijn. Zo is het 'de partij van de aardige mensen' die stap voor stap on-Bijbelse veranderingen in onze samenleving doorvoert. Hoe geleidelijk dat kan gaan, is onlangs in het euthanasie-debat helder uiteen gezet door SGP-woordvoerder Van der Vlies, een politicus die door zijn twintigjarige ervaring een groot tijdsbestek kan overzien. Begin jaren tachtig sprak men alleen over euthanasie in zeer uitzonderlijke gevallen, aldus Van der Vlies. Alleen mensen die in de stervensfase verkeerden en medisch gezien niet meer herstellen konden, zouden er eventueel voor in aanmerking komen.

Later ging men spreken over 'uitzichtloze situatie' en 'ondraaglijk lijden'. Nog weer later ging men onder 'ondraaglijk lijden' ook het psychische lijden verstaan. En nu zijn we al zover dat euthanasie geheel uit het strafrecht gehaald moet worden. Velen betogen dezer dagen zelfs dat iedereen die het leven zat is, 'zichzelf daaruit moet kunnen leiden'.

Verhullends

Let nog weer eens op de bewoordingen die gebruikt worden. Hoe zeg ik het zo zacht, zo aardig mogelijk? Alleen al het woord euthanasie heeft iets verhullends. Want hoe zijn we er in deze eeuw eigenlijk toe gekomen om het woord zelfmoord, eeuwenlang in de christelijke cultuur in zwang, in te ruilen voor de antiek-Griekse, heidense term euthanasie ('goede dood')?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen