Regionale vergadering te Emmeloord

Op 23 mei 2000 werden we hartelijk ontvangen door de vrouwenvereniging 'Ora et Labora' van Emmeloord. Zelfs de kostersvrouw had haar verjaardag ervoor verzet. Om half acht werd iedereen welkom geheten door de leidinggevende ouderling D. Aangeenbrug. Hij opende de vergadering en liet zingen Psalm 62: 1 en 8. Vervolgens las hij Romeinen 8: 18-39 en ging daarna voor in gebed.

In zijn openingswoord sprak hij: Als u in de - onder ons niet zo bekende, maar wel bijzonder mooie - Ziekentroost leest, vindt u een aaneenschakeling van teksten in deze moeilijke situaties. In het begin van deze eeuw was er ondanks de armoede veel meer oog voor elkaar. Nu leven we in een 'ik'-gerichte tijd. Veel groepen in de samenleving komen in de verdrukking, zoals ouderen en gehandicapten. De dood wordt verdrongen. Maar zijn wij anders? Hebben wij een boodschap voor mensen in nood? Eén ding moeten we bedenken: aan het ziekbed van een stervende is de tijd kort en onze verantwoording groot. In Romeinen 8: 38 en 39 treffen we Paulus aan, als hij zijn zegelied zingt. Matthew Henry zegt: "Als Paulus ooit in een triomfwagen rijdt, is het hier". Paulus spreekt hier van een andere verzekering dan een menselijke. Hij is verzekerd van de liefde van God. Hij weet zeker het eigendom van Jezus Christus te zijn.

Niets kan hem van Christus' liefde scheiden, zelfs de dood niet. Gelukkig zijn de mensen, die hiervan op hun sterfbed mogen getuigen. Alle aardse zekerheden ontvallen, maar met Paulus mogen zij zeggen: "Ik ben verzekerd dat noch dood noch leven, noch engelen noch overheden, noch machten, noch tegenwoordige noch toekomende dingen, noch hoogte noch diepte, noch enige ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onzen Heere." De dood kan niet scheiden van de liefde van Christus. Door genade kozen martelaren voor de dood, omdat ze de liefde van Christus niet konden missen. Als de bestrijdingen veel zijn op het ziekbed, kan het woord van de Heere Jezus aan Petrus vertroosten: "Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoude". De vraag aan ons is: hebben wij persoonlijk kennis aan die liefde, want daar gaat het om. Dan staat aan het ziekbed de liefde van Christus centraal. We hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad.

Efeze 3: 18 noemt vier aspecten: de breedte, de lengte, de diepte en de hoogte van de liefde.

De breedte is de breedte van de zee, die alle stranden omspoelt en verloren zondaren vindt.

De lengte: het begin van eeuwigheid, want Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde. Zijn liefde is van eeuwigheid, want Hij is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid.

De diepte: de liefde is zo diep, van de hemel tot de aarde. De Prins van de hemel wilde neerdalen en werd Kindeke van Bethlehem. Hij is tot zonde gemaakt, opdat wij rechtvaardig zouden zijn voor God. Als we iets van onze verlorenheid gezien hebben, dan zullen we begrijpen hoe diep de liefde van Christus is.

De hoogte: hoe hoog reikt de liefde. Zo hoog dat het geen oog heeft gezien en geen oor gehoord en in geen mensenhart is opgekomen.

Zo is er breedte, lengte, diepte en hoogte in de liefde van Christus. Veracht deze liefde niet. Nog biedt Hij ons Zijn vriendschap aan. Nog bidt Hij ons: Laat u met God verzoenen. Alleen dan, zowel voor ons als voor ernstig zieken, zullen we getroost leven en zalig sterven.

Palliatieve zorg

Na het openingswoord sprak mevrouw J. Koningswoud-ten Hove uit Dirksland, verbonden aan hospice Calando, over 'Palliatieve zorg aan ernstig zieke mensen in hun laatste levensfase'. Er wordt de laatste tijd gesproken over normen en waarden die hersteld moeten worden. Men klaagt over verloedering in de samenleving. Met het loslaten van de christelijk geïnspireerde normen en waarden blijft er geen moraal meer over. De waarde van het leven wordt ter discussie gesteld. Het individualisme benadrukt de vrijheid die ieder heeft om te bepalen wat men doet, als men een ander maar niet schaadt. Of men beoordeelt het leven naar het economisch nut. Wat het menselijk leven betreft, mag het beëindigd worden, wanneer het geen nut meer heeft. Men heeft Gods Woord losgelaten, daarom hebben de levensbeschouwelijke, maatschappelijke en sociale waarden geen grondslag. Als we het Woord van God willen vasthouden, hebben we als medeburgers van dit land een zware plicht op onze schouders gekregen. Wij moeten getuigen, dat niet wij, maar alleen de Heere bepaalt hoe we leven en hoe we sterven! Durft u hier met anderen over te spreken? Sterven moeten we allen. Kunt u sterven? Deze indringende vragen stelde de spreekster, voor ze de palliatieve zorg besprak.

Palliatieve zorg wordt gegeven aan mensen met een ongeneeslijke ziekte. Het staat bij veel mensen ver weg, maar toch kan dat ineens veranderen. Palliatieve zorg is zorg die als een mantel om de schouders van de zieke wordt gelegd. De kwaal wordt niet meer behandeld, maar wel de gevolgen ervan. Er wordt geprobeerd de pijn, angst en benauwdheid zo te behandelen, dat het voor de zieke dragelijk is. De palliatieve zorg omvat niet alleen het lichamelijke, maar ook de psychosociale, geestelijke en pastorale zorg. Niet de ziekte wordt behandeld, maar de persoon die ziek is. De doelstelling van de palliatieve zorg is de kwaliteit van het leven zo hoog mogelijk te houden. De pijn moet bestreden worden en voor de angst moet aandacht zijn. Aandacht is nodig voor de geestelijke en de sociale aspecten. Ook is de maatschappelijke positie van groot belang.

Hulp voor de familie en de naaste is eveneens onmisbaar, omdat zij - met een naderend afscheid voor zich - flink moeten zijn. Omgaan met ongeneeslijk zieke mensen betekent, dat men de werkelijkheid onder ogen moet zien. Belangrijk is dat die waarheid gezegd wordt, welke de betreffende mens nodig heeft en verwerken kan en tevens dat het lijden van de patiënt erkend wordt. Dat geeft acceptatie bij de persoon die ziek is. Het vraagt van de zorgverleners begrip en werkelijk openstaan. Iedere klacht moet serieus genomen en zo mogelijk behandeld worden. Men weet dan dat de persoonlijke waardigheid tot op het laatste moment wordt gerespecteerd. Alle stervenden verlangen liefde, genegenheid, waardigheid en lichamelijk comfort. Dat moet men altijd bedenken. Mensen die lijden hebben mee-leven, mee-lijden en mee-bidden nodig. Als we het grootste gebod proberen te onderhouden: God lief te hebben boven alles en onze naaste als onszelf, heeft ieder - met zijn of haar gaven - een taak in de palliatieve zorg. De betrokkenheid op de lijdende en stervende mens is niet aan te leren. Het moet de verpleegkundige liggen en ook heeft men collega's, patiënten en hun familie daarvoor nodig. Liefde en barmhartigheid zijn de sleutels die de Heere uit genade geeft.

Deskundigen, samen met vrijwilligers, geven palliatieve zorg. Die zorg kan overal gegeven worden, maar de beste plaats is daar waar de patiënt zich het veiligst voelt. De stervende kan echter niet altijd thuisblijven. De zorgsituatie kan immers de mogelijkheid van de thuissituatie overstijgen. Er zijn dan bijvoorbeeld teveel medische of verpleegtechnische handelingen nodig. De kerkelijke gemeente heeft een dienende en pastorale taak in de palliatieve zorg. Voor vrijwilligers is het belangrijk onderling afspraken te maken. Hulp wordt alleen gewaardeerd als dit uit liefde en barmhartigheid gegeven wordt. Voor de verpleegkundigen kan de taak soms zwaar wegen, vooral als er in stervensnood door de stervende vragen gesteld worden, die eerlijk en naar Gods Woord beantwoord moeten worden. Wat kan de verantwoording dan zwaar zijn. De geestelijke verzorger van het huis geeft de verpleegkundigen dan ook pastorale begeleiding. Voor ieder, die stervenden bij staat in hun nood, geldt: 'Wat kan ik geven, wat ik niet ontvangen heb?' Gelukkig dat het Woord van God dan nagezegd mag worden, want dat spreekt voor zich en doet zijn kracht.

Tegenwoordig heeft de overheid meer aandacht voor palliatieve zorg. De spreekster licht de totstandkoming van het hospice Calando toe. Over Calando is vorig jaar een artikel geschreven. U kunt dat vinden in Daniël nr. 17, die verscheen op 24 september 1999.

Na dit onderwerp werd Psalm 38: 9 en 22 gezongen en was er een collecte, bestemd voor de onkosten en de vakantieweken voor gehandicapten. De opbrengst daarvan was ƒ 565,75. Na de pauze droeg mevrouw N. Louwerse-Ruissen het gedicht voor, getiteld: 'Overpeinzing op het ziekbed' en werden de schriftelijke vragen beantwoord door mevrouw Koningswoud. De heer Aangeenbrug bedankte namens de Bond alle belangstellenden voor hun komst, allen die aan de avond meegewerkt hadden, de plaatselijke vereniging voor de goede verzorging en de kerkenraad voor de gastvrijheid. Na het zingen van Psalm 116: 4 en 5 werd de avond gesloten met dankgebed.

leder had op de reis naar huis genoeg te overdenken. Wat is het onderschrift van de Ziekentroost realiteit: 'Welke een onderwijzing is in het geloof en de weg der zaligheid om gewilliglijk te sterven'. Op de laatste bladzijden in ons psalmboek vinden we ook nog twee korte stukjes, met 'troostelijke spreuken der Heilige Schrift om in doodsnoden te bidden en dienende voor de kranken in hun uiterste'. Neem en lees ze eens!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen