Op werkvakantie in Roemenië

Roemenië. Welk beeld roept dit woord bij je op? Denk je ook gelijk aan oude vrouwtjes met hoofddoekjes op, onverharde wegen waar nog met paard en wagen over gereden wordt? Dan heb je een juist beeld, maar er zijn nog veel meer aspecten aan Roemenië. Lees maar mee.

We rijden over een gammele hoofdweg vol met kuilen naar onze eindbestemming, het dorpje Pasareni. Deze verkeersader voert ons door dorpjes waar we ons rond het jaar 1930 wanen. Kleine mensen met verweerde gezichten, in de modderbermen lopen tal van straathonden en koppels ganzen. Het verkeer bestaat uit pruttelende, maar toch snel scheurende Dacia's en karren door één of twee paarden voortgetrokken.

We zijn er. Een ouderenhuis in aanbouw, met een toekomstige capaciteit van ongeveer 25 hulpbehoevende ouderen. Een Hollandse vlag reikt uit een dakkapel. We worden aangestaard door Roemeense bouwvakkers, we staren met dezelfde stomheid terug en lopen verder om de andere jongelui uit Nederland te ontmoeten, die nu al enkele weken op de bouw geholpen hebben. Even later zullen we leren hen met 'jonapot' te begroeten, het Hongaars voor goedendag. De mensen hier op het platteland van Transsilvanië zijn bijna allemaal Hongaren, omdat dit gebied vroeger bij Hongarije hoorde.

Nadat we alles bekeken hebben, lopen we naar de pastorie. We maken kennis met de dominee en zijn vrouw. Hij is hier de duizendpoot die overal bijgeroepen wordt. Maar eerst een goede maaltijd. Gewoontegetrouw soep vooraf, en dan een gevarieerd hoofdgerecht. Op het menu van deze vakantie staat onder andere echte Hollandse spaghetti, aardappels met kool en een lekker stukje vlees, maar ook een zelfgebakken walnotentaart. En natuurlijk een glaasje palinka!

Na de maaltijd snel even naar huis bellen dat we goed zijn aangekomen. Heb je je mobieltje bij je, dan kun je bij kilometerpaal nr. 23 bellen. Daar, een paar stappen in het maïsveld, heb je ontvangst. Beweeg je niet te veel, anders valt het contact weg. Heb je geen mobiel, dan moet je naar het postkantoor om te bellen. Dat is in onze ogen echt nog ouderwets. Door een klein luikje geef je het nummer door aan een bediende. Vervolgens zoekt zij contact met de centrale en vraagt een lijn aan van Pasareni naar Holland. Een ogenblik geduld. Als alle pluggen in het juiste contact zijn gestoken, krijg je een seintje, kun je de telefoon opnemen en je hebt verbinding met je vaderland!

In het dorpje verderop slapen we in het verenigingsgebouw. In een volgepropte auto rijden we er naartoe. Over bekijks hebben we niet te klagen. Als je naar het toilet moet, moet je wel even slikken. Buiten staan twee houten kotjes. Wanneer je de deur achter je sluit, kun je je laten zakken boven een gat, uitgezaagd in een houten plank. Apart is het wel. Gelukkig is er in het verenigingsgebouw nog een 'normaal' toilet. Die is echter vaak bezet omdat daar ook de - alleen koud water - douche is. De werkdagen zijn erg wisselend. Kozijnen zetten, badkamers tegelen, vloertjes leggen en voegen, gaatjes stoppen, schuren en verven, containers leegsjouwen enzovoort. De dames kunnen hier ook goed bij helpen. Af en toe drinken halen in de plaatselijke minimarket, waar ze hooguit 2 à 3 stuks per product op voorraad hebben.

Drie keer per dag lopen we naar het cultuurhuis om daar de maaltijd te gebruiken. Alles staat gereed. Bij de broodmaaltijd worden veel landbouwproducten geserveerd. De bevolking leeft van wat de natuur biedt. Geld is er weinig. Alhoewel de prijzen voor onze begrippen laag zijn, kunnen ze zichzelf weinig permitteren.

De kerk op zondag was ook een ervaring. Mannen en vrouwen zitten gescheiden. Oudere vrouwen veelal met een hoofddoekje om. Sommige dames van ons hadden ook een hoofddoekje om, niet wetend dat dit betekent dat je getrouwd bent. Iets over elf uur komt de dominee, getooid in een toga, binnen. Staand en hardop wordt er gebeden. Daarna de schelle stem van de voorzangeres en we neuriën de wijs mee van bekende psalmen. Van de preek begrijpen we niet veel. Volgens afspraak krijgen we aan het eind van de dienst de gelegenheid om te zingen voor de gemeente. We hebben daarvoor speciaal ook een Hongaars lied geleerd. Wat is het mooi om te zien hoe de mensen genieten. De dominee had namelijk alom bekend gemaakt dat wij zouden zingen, daarom zat de kerk stampvol. Aan het eind van de dienst verlaten eerst de vrouwen de kerk. Bij de uitgang kun je je collectegeld op een schaaltje kwijt. Hoeveel zouden ze opgehaald hebben? Ik weet het niet. Wel weet ik, dat, voordat wij er waren er één Hollandse jongen was, die met zijn collectegeld de totale opbrengst van de collecte in één keer verdubbelde. Eén Hollander geeft, wat de gemeente in totaal geeft.

Zet dit ons niet tot nadenken? Hoe rijk zijn wij! Wij hebben zoveel geld dat we ermee kunnen doen wat we willen. Deze mensen niet. Ze leven met en voor elkaar. Het onderling aan elkaar verbonden zijn, is voor hen een basisbegrip. Ze doen wat ze kunnen voor elkaar. Daar kunnen wij best een voorbeeld aan nemen. Laten wij ook aan deze medemensen denken. Allereerst in ons gebed, maar ook met financiële steun. Het ouderenhuis moet nog verder afgebouwd worden. Tweedehands materiaal wordt naar Roemenië vervoerd om daar opnieuw gebruikt te worden. Onze 'afdankertjes' krijgen zij. Hebben we nog wat meer voor hen over? Alles wat we hebben, hebben we van God ontvangen. Al ons bezit hebben we in bruikleen. Daar zullen we ook rekenschap van moeten afleggen. Laat van ons niet gelden: hoe meer welvaart, hoe individualistischer!

De stichting Diakonos

De stichting Diakonos is ontstaan vanuit de Gereformeerde Gemeente Middelburg-Centrum. Er zijn allereerst contacten geweest tussen de kerkenraad van Middelburg en de kerkelijke gemeente van Pasareni in Roemenië. Daarna is de stichting 'Zeeland Helpt in Roemenië' opgericht, waardoor geldelijke steun gegeven kon worden om een nieuwe kerk te kunnen bouwen. Later zijn voor de stichting mensen vanuit Zeeland naar Pasareni geweest om daar de kerkbanken te monteren die uit de oude kerk van Middelburg-Centrum kwamen. Inmiddels was de stichting ook begonnen om hulp te verlenen aan ouderen, die het zeer slecht hebben in Roemenië. Er is een thuiszorgproject opgezet, waarbij ouderen die dit nodig hebben regelmatig hulp krijgen. Hiervoor zijn inmiddels vier thuiszorgmedewerkers aangesteld.

Om degenen die het meest zorgbehoevend zijn nog beter te kunnen helpen, heeft de stichting het afgelopen jaar een nieuw zorgcentrum gebouwd in Pasareni. Hier kan volledige zorg worden gegeven aan ongeveer 25 bejaarden en enkele terminale patiënten. Voor een gedeelte is hiervoor subsidie ontvangen van de Europese Unie, het grootste gedeelte is echter gefinancierd uit giften, niet alleen in de vorm van geld maar ook in natura zoals bouwmaterialen en menskracht.

Vooral dit laatste typeert de stichting Diakonos (die inmiddels deze naam draagt omdat de activiteiten ook door mensen buiten Zeeland gedragen worden); mensen werken mee en geven hun eigen inbreng op het gebied waar zij deskundig in zijn (zorg, bouwkunde enzovoort). Verder helpen jongeren onder het toeziend oog van bouwvakkers aan de bouw. Eén verpleegkundige is bereid gevonden om voor een langere periode naar Roemenië te gaan om daar te helpen met de dagelijkse leiding in het huis. Nog steeds zijn mensen nodig die willen helpen. Voor meer informatie: A. Boogaard (0118) 626626 of L. van Keulen (0118) 636138.

Giften: giro 307447 t.n.v. Deputaatschap Bijzondere Noden, Woerden, met vermelding: Pasareni - Roemenië.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen