Hoe moet je omgaan met kritiek op de prediking?

Misschien mag ik beginnen met op te merken dat ik mij niet schaam tot de Gereformeerde Gemeenten te behoren. De Heere heeft mij er een plaats in gegeven. Wat meer is: het is een deel van het lichaam van Christus en de Heere werkt er nog. Daarom heb ik deze gemeentenkring hartelijk lief. Of ik dan geen fouten zie? Ons kerkverband bestaat uit mensen, met zonden en gebreken. Maar als de Heere nog toont van ons af te weten, wat past ons dan anders dan verwonderd te zijn?

Kritiek die je hoort of leest - de vraag die jij stelt is blijkbaar opgekomen naar aanleiding van RD-publicaties over het nieuwste boek van dr.ir. J. Blaauwendraad - doet bij jou de vraag opkomen: 'moet het wel zo zwaar?' Nu is omgaan met kritiek op de prediking best moeilijk. Laat ik eerst iets zeggen over de prediking; dan iets over wat jij temidden van zulke kritiek moet. Soms is er kritiek dat het aanbod van genade nadrukkelijker gebracht moet worden, en de 'toeleidende weg' teveel accent krijgt. Men vindt dat de oproep tot geloof en de beloften meer aandacht behoeven. Dat bedoel je waarschijnlijk met: 'moet het wel zo zwaar?'.

Bij anderen is er bezorgdheid voor verkeerde ontwikkelingen. Men vreest voor een gemakkelijk geloof en een oppervlakkige bekering waarin de diepgang van de ontdekking aan de verloren staat te zeer ontbreekt. Zij zeggen eigenlijk: 'Gaat het niet te gemakkelijk?'

Kritiek is mogelijk. Welke predikant zal zeggen dat hij het steeds goed deed? Anderzijds moeten we van kritiek ook niet te gauw ondersteboven raken.

De prediking is heel belangrijk. Maar het gaat daarbij niet om woorden en redeneringen; maar om het werk van Woord en Geest. Het komt aan op de bevindelijke doorleving van de geloofswerkelijkheden. Als het goed is, leren we als een arme, onwaardige zondaar dat het een wonder is wanneer de Heere naar ons omziet. Dat wondere werk van de drie-enige God heeft onder ons in de prediking altijd veel aandacht gekregen. Verbonden met een sterk accent op een eenvoudige levenswandel in de vreze des Heeren. Dan hebben we niet genoeg aan beloften in het algemeen, want we hebben de persoonlijke toepassing nodig. Dan verwonderen we ons dat de Heere ons de genade nog laat prediken. Hoewel het ons ook zeer met zorg kan vervullen. Want als de Heere er niet aan te pas komt, zal het allemaal nog eens tegen ons getuigen.

'Moet het wel zo zwaar?' Soms wordt gesuggereerd dat de 'toeleidende weg' teveel aandacht krijgt. Christus moet aangeboden worden en er moet tot geloof worden opgeroepen. Nu moet Christus ook aan allen verkondigd worden. Met bevel van bekering en geloof. Maar terwijl we dat doen, moeten we niet nalaten uit te leggen hoe het gaat als iemand tot Christus komt. Calvijn zegt hierover heel leerzame dingen (o.a. in Institutie III, 3, 3 en in zijn uitleg van Psalm 34; Handelingen 2: 37, 38; Mattheüs 11: 28, 29). Van het laatste één citaat Hoewel deze aan de gemeenschap met Christus zo noodzakelijke voorbereiding de mens geheel en al verbrijzelt, moeten we haar nochtans als een genadegave des Heiligen Geestes aanmerken; want zij is een beginsel van bekering. Voorzeker heeft Christus niet willen aantonen hoever een mens het in eigen kracht brengen kan, maar slechts hoe zij die tot Hem komen, gesteld moeten zijn. En dan gaat het niet om de toeleidende weg op zichzelf, maar om de rust, het heil in Hem. Het mag betuigd worden: onze God is vol ontferming. Wie van die genade weten mag, wordt gunnend.

En jij? Hoe moet jij je weg vinden temidden van zulke discussies? Satan is heel blij als er onenigheid is op kerkelijk terrein. Graag brengt hij jongeren in verwarring. Het ergste zou zijn wanneer jongeren zich door kritische discussies van Bijbel en kerk afkeren.

Richt je op het Woord. Onderzoek de belijdenisgeschriften. Luister naar de prediking. Want dat is het middel dat de Heere geeft tot de zaligheid. Ga ernstig om met de boodschap die je hoort. En als er dan kritische geluiden zijn over de prediking? Als de gedachte komt: 'moet het wel zo zwaar'?

De Heere Jezus leert ons dat doden Zijn stem zullen horen. Wij zijn geestelijk dood; dat is de aangrijpende werkelijkheid. Dat maakt zalig worden van ons uit zo zwaar, onmogelijk zelfs.

Maar de discipelen vroegen aan de Heere Jezus: "Wie kan dan zalig worden?" Weet je wat Hij daarop antwoordde? "Wat bij de mensen onmogelijk is, is mogelijk bij God." Daarom gebeuren er wonderen, ook in 2000. Ook onder de prediking waaronder jij door geboorte en doop gebracht bent. Wees daarmee werkzaam, vragend om de werking van de Heilige Geest. En als je nou het levend geloof in Christus, en andere delen van het geestelijk leven, niet krachtig voelt, dan moet je niet mismoedig worden. Je ook niet op een bepaalde manier geloof laten aanpraten. Maar dan moet je in het waarnemen van de middelen vlijtig voortgaan en naar de tijd van overvloediger genade vurig verlangen en die met alle ootmoed en eerbied verwachten (lees maar eens D.L. 1, 16).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen