Jonge vrouwen op de vrouwenvereniging

Els Kaasjager-van Trigt is 32 jaar en moeder van drie kinderen. Al direct na haar huwelijk werd ze lid van de vrouwenvereniging in Aalst. Daar zat zij ook in het bestuur. Inmiddels is zij verhuisd en stapte ze over naar de zendingskrans 'Alle den Volcke' in Waardenburg.

Petra Emens-Hobo, moeder van twee kinderen, is 26 jaar. Zowel Els als Petra zijn één jaar lid van de Waardenburgse zendingskrans.

Hoe zijn jullie er eigenlijk toe gekomen om naar de vrouwenvereniging te gaan?

Els: Toen ik na mijn huwelijk in Aalst ging wonen, kreeg ik bezoek van twee jonge vrouwen. Zij kwamen mij namens de vrouwenvereniging welkom heten. Natuurlijk werd ik daarbij uitgenodigd om eens op een verenigingsavond te komen. Ik reageerde daar heel terughoudend op. Ik was toch veel te jong om naar de vrouwenvereniging te gaan. "Dat is iets voor m'n moeder", zei ik. Maar daar waren m'n bezoeksters het niet meer eens. "En wij dan?" vroegen ze, "wij zijn net zo oud als jij!" De leeftijd was dus geen argument om niet naar de vrouwenvereniging te gaan. Ik ben gegaan en ik heb er nooit spijt van gehad.

Petra: Ik kom uit Lisse en daar was ik op de meisjesvereniging. Ik was dus wel gewend aan het verenigingsleven. Toen ik in Waardenburg kwam wonen, kreeg ik ook bezoek van dames van de zendingskrans. Mevrouw Kaslander was daarbij en vroeg me, om eens naar een verenigingsavond te komen. Nee, niets voor mij, dacht ik. Dat is echt iets voor ouderen...

De jaarvergadering was voor beiden aanleiding om eens naar de zendingskrans te gaan. Er was een spreker uitgenodigd. Belangstellenden waren ook hartelijk welkom en dat was een mooie gelegenheid ernaar toe te gaan. Die avond kwamen Els en Petra met elkaar in contact. Het bleek, dat beiden nog geen lid waren. "Zullen we samen naar de krans gaan?" vroeg de een aan de ander. Zo gebeurde het ook en beiden werden lid.

Zien jullie voordelen van het lid-zijn van een vereniging?

Die zijn er zeker, vinden beiden. Als je kleine kinderen hebt, ben je toch veel thuis. Dan is het heel goed om met anderen in contact te komen. Je stapt eens even uit je dagelijkse werk. Vooral als je uit een andere plaats komt en nog geen kinderen op school hebt, ken je nog maar weinig mensen. Dan kan het best eenzaam zijn. Daarom is het fijn om deel te nemen aan het verenigingsleven. Je leert daar verschillende mensen kennen, die je later ook weer ontmoet in het dorp of in de kerk. Maar ook al ben je bekend met de gemeente, op de vrouwenvereniging heb je toch op een andere manier contact met elkaar.

Hoe ervaren jullie het verenigingsleven?

Petra: Ik kijk er naar uit. Het geeft eens even wat anders dan het dagelijks bezig zijn.

Els: Het geeft ook bezinning. Je luistert naar een meditatie, er wordt voorgelezen uit een boek en je gedachten worden op andere dingen gericht.

Beiden vinden, dat de onderlinge band in de gemeente wordt versterkt: je leeft mee in moeite en zorgen en ook in blijde dingen.

Op de vereniging wordt aandacht geschonken aan blijde en droeve gebeurtenissen in de kerkelijke gemeente. Mensen die in het ziekenhuis liggen of waar een kindje geboren is, krijgen namens de vereniging een kaart. Het gevolg daarvan is, dat verenigingsleden ook vaak persoonlijk meeleven met wat in de eigen kerkelijke gemeente gebeurt. Men is er meer bij betrokken. Ook zendingswerkers worden niet vergeten. Elke verenigingsavond zijn er kaarten te sturen naar de diverse zendingsposten, zodat  ook de namen van de mensen die daar werken wat meer bekend worden. Op de verenigingsavond wordt ter opening onder andere een meditatie gelezen. Na het gebed worden de notulen gelezen, mededelingen gedaan en de rondvraag gehouden. Daarna is het tijd om te pauzeren. Er is dan koffie met een traktatie. In de tweede helft van de avond wordt vaak een gedicht, een verhaal of een gedeelte uit een boek voorgelezen.

Wat vinden jullie van het bezinnende gedeelte van de verenigingsavonden?

Het is jammer, dat zo'n meditatie soms zo langs je heen gaat, vinden beiden. Vooral als je overdag druk bezig bent geweest... Gelukkig wordt wel gezegd welke dominee de meditatie geschreven heeft. Dan bestaat de mogelijkheid, dat je het boek, waaruit de meditatie genomen is, zelf ook hebt. Zo kun je het later nog eens overlezen. Eigenlijk zou je soms ook nog wel eens wat willen vragen naar aanleiding van het gehoorde. Daar komt bijna nooit van.

Het is ook fijn, dat er een - niet te moeilijk - boek wordt voorgelezen. Daar kun je goed naar luisteren. Dat is beter, dan een hele avond met elkaar over van alles en nog wat praten!

Wij hebben hier in Waardenburg maar een enkele keer per jaar een spreker. Hoe zouden jullie het vinden als het bestuur niet alleen voor de jaarvergadering, maar ook op enkele verenigingsavonden een spreker zou uitnodigen?

Ja graag, zeggen Els en Petra. Een actueel onderwerp heeft daarbij wel de voorkeur. Het is fijn, om eens iets te horen over bijvoorbeeld het gezin in deze tijd.

Natuurlijk is het ook goed om te luisteren naar een onderwerp uit de (kerk)geschiedenis. Dat kan ook heel leerzaam zijn. Juist omdat op de zendingskrans oudere en jongere leden zijn, is afwisseling van onderwerpen nodig. Wat de meeste mensen ook fijn vinden, is eens iets te horen en te zien over de zending.

Er wordt natuurlijk ook gewerkt op de zendingskrans. Doen jullie ook iets op een verenigingsavond?

Petra: Ik ben zelf niet zo creatief, maar ik help nogal eens een ander met het uitknippen van iets. Gelukkig zijn er verschillende leden op de zendingskrans die wel creatief zijn en die door de hulp van anderen méér kunnen maken.

Om lid te zijn van een vrouwenvereniging of zendingskrans is het helemaal niet nodig goed te kunnen handwerken of graag te knutselen. Tegenwoordig komt het steeds meer voor, dat (jonge) vrouwen op de verenigingsavonden gezellig met elkaar praten, luisteren naar een onderwerp, daarop reageren, zelf een gedicht of verhaal zoeken en voorlezen en dergelijke. Er wordt eigenlijk niet veel meer gehandwerkt. De meeste mensen nemen bovendien handwerk van zichzelf mee.

De oorzaak ligt in het feit, dat op veel verkopingen de zelfgemaakte truien, kussens, tafellakens en spreien niet zo gemakkelijk meer verkocht worden. Blijven deze artikelen over, dan worden ze ook niet meer gemaakt. Het verkopen van levensmiddelen, hapjes en drankjes heeft de plaats van het handwerk ingenomen.

Op enkele verenigingsavonden zouden we ook een gedeelte van de tijd kunnen inruimen om met degenen die dat willen iets te knutselen. Je zou een nieuwe techniek kunnen leren, samen kaarten of droogbloemstukjes maken. Hoe zouden jullie dat vinden?

Ja leuk, vinden beiden. Het is heel gezellig zo met elkaar bezig te zijn. Bovendien doe je het voor het goede doel. We werken het hele jaar voor zending, evangelisatie en kerk. Op deze manier kun je meer mooie dingen maken, want degene met creatief talent kan het ook aan de anderen leren, 't Kan ook best zijn, dat sommige vrouwen het zó leuk vinden, dat ze het ook thuis gaan doen!

We hebben een bondsdag, een huishoudelijke vergadering, regiodagen en dergelijke. Gaan jullie daar wel eens naar toe? Hoe vinden jullie dat?

Els en Petra geven aan, dat ze naar de bondsdag in Veenendaal zijn geweest. Het was een heel fijne dag. Vooral 's middags, toen het ging over het 'staan in de branding'. Dat bracht de politiek met alle zorgen en moeilijkheden wel heel dichtbij.

Els is ook naar de huishoudelijke vergadering geweest. Ook dat is een fijne dag, waarbij je bovendien allerlei handwerkideeën kunt opdoen.

Jullie zullen zeker vrouwen ontmoeten, die geen lid van de zendingskrans zijn. Praten jullie dan wel eens over onze vereniging? Nodigen jullie ze ook wel eens uit, om naar een verenigingsavond te komen?

Ja, zeggen beiden. We proberen dat wel te stimuleren. 'Geen tijd', hoor je dan nogal eens. Of: 'Ik heb geen oppas'. Sommigen geloven nog steeds, dat op een vrouwenvereniging veel geroddeld wordt. Anderen zeggen: 'Ik ben geen verenigingsmens'. Toch is het jammer, dat veel vrouwen bij voorbaat al een negatief oordeel vellen over zendingskransen en vrouwenverenigingen. En dat, terwijl het juist samenbindend werkt. Je bent een onderdeel van de gemeente. Op de vereniging is Gods Woord geopend. Daar mag je naar luisteren. En je bent ook samen bezig om geld bijeen te brengen voor het goede doel.

Het is heel fijn om naar de zendingskrans te gaan, vindt Els. En Petra zegt zelfs: "Ik heb bijna altijd oppas nodig, maar daar doe ik echt mijn best voor. Ik zet alles op alles om naar de verenigingsavonden te gaan!"

Hartelijk dank, Els en Petra, dat jullie zo spontaan mee wilden werken aan dit interview. Ik hoop dat in onze gemeenten nog veel jonge vrouwen met net zo veel enthousiasme en inzet hun kracht willen geven aan de vrouwen- en zendingsverenigingen. Boven alles is het echter nodig, dat de Heere het werk dat gedaan wordt, zegent tot uitbreiding van Zijn Koninkrijk. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen