Maatschappelijk werk 'Bij Simon De Looier'

De twintigjarige Erik-Jan bracht zijn kinderjaren (van z'n tweede tot z'n tiende) door op het zendingsterrein van de Gereformeerde Gemeenten te Nigeria, waar vader Verbruggen zendingswerker was. Vier jaar woonde het gezin in Igede en vier jaar in Izi.

Na terugkomst in Nederland vestigde de familie Verbruggen zich weer in de polder en wel in Emmeloord. Van daaruit bezocht Erik-Jan de "Pieter Zandt" in Kampen. Daarna begon hij de studie voor maatschappelijk werk aan de Gereformeerde Hogeschool te Zwolle. Redelijk bewust koos hij voor de gereformeerd-vrijgemaakte opleiding in Zwolle en niet voor Ede, waar de meeste jongelui van reformatorische huize heengaan. Moeders pappot bleek behoorlijk te trekken.

Geen spijt

Het was voor hem lang niet duidelijk wat hij zou gaan doen na het atheneum. Het was een zoektocht. Op een vrij laat moment besloot hij om maatschappelijk werk te gaan doen. Hij wilde het een jaar bekijken. Dat jaar bekijken is doorgaan geworden. Waar hij tot op vandaag geen spijt van heeft. "Het helpen van mensen die problemen hebben trekt mij", vertelt Erik-Jan.

Erik-Jan, die derdejaars is, moest voor het achterliggende jaar een stageplaats hebben. Hij trok de stoute schoenen aan en solliciteerde hiervoor bij 'De Vluchtheuvel'. Dat heeft er uiteindelijk in geresulteerd dat hij kon komen. Vanaf het begin was het duidelijk dat hij een gedeelte van zijn tijd in Amsterdam zou doorbrengen. Het evangelisatiewerk was hem niet geheel vreemd. Hij deed aan evangelisatiewerk mee in Almere.

Voor de leeuwen

Erik-Jan komt tot de conclusie dat hij bij een prettige instelling terecht gekomen is. Ook als stagiair ben ik volledig geaccepteerd. Je bungelt er niet bij. In de beginfase lagen er wat kleine opdrachtjes. Ik moest rapporten inlezen en vergaderingen en gesprekken bijwonen. Al vrij snel kreeg ik mijn eerste cliënt. "Ik werd dus al spoedig voor de leeuwen gegooid." Uit gesprekken met medestudenten bleek dat de inwerkperiode bij sommigen van hen veel langer was.

Erik-Jan heeft goede contacten met zijn Vluchtheuvel-begeleider M. Adams. Daarnaast is ook de Zwolse stagedocent op afstand betrokken bij het doen en laten van onze gesprekspartner.

Hij heeft nog een jaar te gaan om zijn opleiding af te ronden. Wat het dan zal worden is voor hem nog een vraag. Hij ziet duidelijk verschillen met de zogenaamde 'pastorale hulpverlening', waarbij de Bijbel als uitgangspunt genomen wordt en de Bijbelstudies een therapeutisch middel kunnen zijn. De instanties die samengingen in Eleos (Gpz, Gliagg en Glibw) en 'De Vluchtheuvel' hebben ook Bijbelse normen. Toch werkt het anders. "Ik ben ervan overtuigd dat de werkers bij 'De Vluchtheuvel' de achtergrond van de doelgroep moeten kennen. Een vraag voor mij is: Hoe krijgt Gods Woord werkelijk inhoud in de gesprekken? Ik ben van mening dat we ons als christenen niet alleen maar terugtrekken in de eigen organisaties. 'Laat uw licht schijnen voor de mensen.' Dat zou wel eens een baan kunnen zijn bij het Algemeen Maatschappelijk Werk". Hij moet er direct achteraan zeggen. "Ik ben er nog niet uit. Dit zijn zo maar wat mijmeringen over de toekomst. Er is voor mij vast wel ergens een plaatsje".

Amsterdam

Twee dagen per week van zijn stageperiode bij 'De Vluchtheuvel' zou Erik-Jan dus door gaan brengen op de post 'Bij Simon de Looier', waar hij inmiddels een graag geziene werker is. Evangelist G. Baan, die parttime bij het werk in Amsterdam betrokken is, kwam bij de bezoekers psychosociale problematiek tegen. Na gesprekken besloot het bestuur van 'De Vluchtheuvel' dit als een experimenteel project ter hand te nemen en daar een stagiair op te zetten.

Erik-Jan vertelt dat hij een periode achter de rug heeft die vol activiteiten was. Wat hem betreft had hij wel wat meer gesprekken willen voeren met mensen die echt hulp nodig hebben. Toch heeft hij de tijd is Amsterdam als zeer positief ervaren. Zo is ook zijn stagedocent erg enthousiast over de mogelijkheid die Erik-Jan kreeg, want hij ontmoet wekelijks mensen die verkeren aan de onderkant van de samenleving.

Eten bij de Looier

Erik-Jan is de motor achter het zogenaamde maaltijdproject, dat verleden jaar oktober begonnen is. "Zo'n 15 tot 20 buurtbewoners en vaste bezoekers ontmoeten elkaar daar eenmaal per week. Ze komen dan tegen een geringe vergoeding 'Eten bij de Looier'. De meesten van hen zijn oudere mensen, die nooit iets met de Bijbel en de kerk te maken hebben gehad. Naast de gezelligheid is er de mogelijkheid om met de mensen in gesprek te komen. We lezen met hen uit de Bijbel en uiteraard wordt er voor de maaltijd gebeden en besluiten we met dankgebed." Erik-Jan heeft hierbij toch het voordeel dat hij door zijn opleiding gemakkelijk tot een gesprek komt, ook met deze mensen.

De oogst is groot

Voor Erik-Jan is duidelijk dat evangelist Baan ontzettend druk is. Een extra kracht op deze post is zeker welkom. Of dat een maatschappelijk werker moet zijn is voor hem een vraag. Hij hoopt ook van harte dat de kinderclub in De Bijlmer, die hij voorbereid heeft, van de grond zal komen en dat ook het straatevangelisatiewerk in Amsterdam voortgang zal mogen hebben. Hij heeft de Amsterdamse periode ook in het kader van zijn opleiding als boeiend ervaren. Hij is onder de indruk gekomen van de fijne groep vrijwilligers. Hij is tenslotte van mening dat de velden wit zijn om te oogsten. De oogst is groot maar de arbeiders zijn weinig. Daarom heeft niet alleen het maatschappelijk werk mensen nodig. Er zijn bijvoorbeeld ook onderwijzers, predikanten, zendelingen, evangelisten en christen-bouwvakkers nodig. Mensen die de Heere onvoorwaardelijk willen volgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen