Uit het dagboek van Dorus en Peres

Uitnodiging

April 2000. Het lijkt wel een droom. Vandaag kregen we het bericht dat de Jeugdbond in Nederland ons officieel uitnodigt om een bezoek aan Nederland te brengen om het jeugdwerk te leren kennen en te spreken op de bondsdag. We kunnen het ons bijna niet voorstellen. Naar het andere einde van de aarde. Gelukkig dat we van Barry al veel over Nederland en het jeugdwerk daar gehoord hebben. We hopen alleen dat de jongeren niet al te moeilijke vragen gaan stellen waar we misschien geen antwoord op weten.

De grote reis

Nadat onze paspoorten geregeld en de tickets gekocht zijn, gaan we aftellen. Uiteindelijk is het zover. We vliegen met een groot vliegtuig van de Garuda van Irian naar Jakarta. Daar stappen we over op een KLM-toestel naar Amsterdam. Nu wordt het moeilijk. De stewardessen spreken geen Indonesisch en wij geen Nederlands of Engels. Maar als ze vragen wat we willen drinken zeggen we gewoon 'kopi' of 'orange' en dat begrijpen ze best. Na 16 uur duisternis buiten, landen we veilig op Schiphol om vijf voor zes in de morgen. Op Schiphol worden we opgewacht door Barry, Carolien en Arina van het zendingsbureau en veel vrienden van de Irian-reis. Ze hebben een groot spandoek bij zich waarop staat: 'Hartelijk welkom in Nederland, Dorus en Peres'. Wat een welkom! We lijken wel twee heel belangrijke mensen... We gaan zomaar ergens op de grond zitten en drinken gezellig koffie met elkaar. Daarna vertrekken we naar Woerden waar we logeren bij Barry. Trouwens, zo'n roltrap is wel even wennen zeg. En die tunnel vlakbij Schiphol was ook even schrikken. Zo'n groot donker gat waar je plotseling in rijdt.

Bevrijdingsdag

De eerste avond in Nederland treffen we het. We horen dat het bevrijdingsdag is en gaan daarom naar Rhenen. Daar is een speciale avond voor jongeren georganiseerd. In Rhenen is een prachtige kerk met een grote toren. Binnen zitten misschien wel vijfhonderd jongeren. Meneer Mauritz leidt de avond en heet ons ook van harte welkom. Er zijn twee koren en we zingen ook veel met elkaar. We genieten heel erg van de koorzang. Knap om zo zonder fouten te kunnen zingen. Ds. B. van der Heiden houdt een toespraak over de vraag of jongeren al werkelijk vrij zijn. Barry vertaalt voor ons zodat we het allemaal goed kunnen volgen. Als we weer buiten staan, is het nog steeds licht. Een vreemde gewaarwording want in Irian is het om half zeven al helemaal donker; het hele jaar door.

Onze eerste zondag in Nederland

We krijgen een heerlijk ontbijt met ondermeer krentenbrood. Na de maaltijd proberen we 'hootde bekomste' te zeggen. Het lukt nog niet helemaal. Het is alweer lekker warm weer. We kunnen nauwelijks meer de verhalen van zendingswerkers geloven dat het in Nederland ook koud kan zijn. We gaan op de fiets naar de kerk. Fietsen zijn we wel gewend maar Dorus heeft wat problemen met de terugtraprem. Voor de kerkdienst begint, begroeten we de kerkenraad in de consistorie. De dominee spreekt ons kort toe. Ook voor de dominee met zijn preek begint, worden we in de gemeente toegesproken. Hierdoor voelen we ons erg welkom. Wat zitten alle mensen rustig te luisteren en we horen helemaal geen huilende kinderen. De dominee preekt over de vraag van de Heere Jezus aan Petrus: "Hebt gij mij lief?". We vinden de preek heel fijn. Er is hier in Nederland zoveel anders dan bij ons, maar we horen dat het Woord van God hier op dezelfde manier verkondigd wordt als bij ons. Dat geeft troost en blijdschap,

's Avonds na de preek is er preekbespreking met de jeugdvereniging uit Woerden. Er kunnen over en weer aan elkaar vragen gesteld worden. Een van de vragen die wij krijgen is of het makkelijker is voor jongeren in Irian om je geloof te belijden dan in Nederland. We antwoorden dat het voor Irian-jongeren ook moeilijk is om in de praktijk van alle dag te laten zien wat het geloof inhoudt. Na de preekbespreking gaan we met z'n allen nog zingen bij het orgel. Daar staan we dan: blank en bruin om de Heere te loven met ons lied. Wat we ook heel bijzonder vinden was dat de dominee er de hele avond bij was.

Op werkbezoek bij de Jeugdbond

Dinsdag 9 mei is een drukke dag. We zijn te gast bij de Jeugdbond. Bapak Jan Mauritz opent de dag en legt ons het een en ander uit over de structuur van het jeugdwerk. Daarna vertelt bapak Cees over de vakantiekampen voor jongeren. Bapak Laurens gaat verder met het +16 jeugdwerk en bapak Johan over de Daniël. We horen en leren heel veel deze dag. Wij hebben als dank voor de uitnodiging om naar Nederland te komen een cadeau meegenomen. Het is een wandbord met een tekst: Psalm 126: 3.

Geitenharen sokken

We zijn nog maar net thuis, en nu moeten we al weer haasten voor het volgende. Hier in Nederland gaat wel alles volgens de klok. We zouden op de vrouwenverenging te gast zijn. Als we arriveren, is iedereen er al. ledereen glimlacht naar ons. Dat is wel leuk om zo ontvangen te worden. Wij vertellen iets over hoe het gaat op de vrouwenverenigingen in Irian. Uiteindelijk krijgen we een tas vol met geitenharen sokken mee. Daar zijn we echt heel blij mee. En denk niet dat het in Irian te warm voor zulke sokken is, want op de posten in de bergen kan het soms flink koud zijn.

Trouwerij

Vandaag is het wel een heel bijzondere dag want mijn jeugdvriend Lennart Janse trouwt met Miebeth. Niemand heeft ooit kunnen denken dat ik, samen met Dorus, daar getuige van zou kunnen zijn. Het was dan ook een geweldige verrassing. De ambtenaar van de burgerlijke stand zei ook nog dat het wel bijzonder was als je jeugdvriend 17.000 kilometer moest reizen om de trouwerij mee te maken. Als Lennart en Miebeth in Irian zouden trouwen, zouden er vast heel wat varkens geslacht worden, 's Avonds is er receptie en daar ontmoeten we heel wat oud-zendingswerkers.

Amsterdam

Na, een goede nachtrust, lekker op de grond en niet op zo'n zacht bed, staan we vroeg op. Als eerste gaan we vanmorgen op bezoek bij het Deputaatschap voor de Zending. We worden hartelijk welkom geheten en ons worden heel wat vragen gesteld. Het is fijn om de mensen van het deputaatschap nu zelf een keer te ontmoeten.

Hierna gaan we met de trein naar Amsterdam. Peres en ik hebben het niet zo op die deuren. Die sluiten vanzelf zonder dat er iemand helpt. Je mag wel oppassen, want voor je het weet zit je ertussen. Als we in het centrum van Amsterdam lopen, is ons hart een beetje bang. We zien hier veel dingen die niet goed zijn. Zo zien we veel blote vrouwen en jongens en meisjes die heel vrij met elkaar omgaan. Ze geven elkaar zelfs zomaar een zoen waar al die andere mensen bij zijn. Er zijn dronken mensen, of mensen die drugs verhandelen.

We krijgen er een beetje een ziek hart van en we zijn ook verdrietig. Het is ook vreselijk druk op straat. Trouwens, we zijn echt niet de enige donkere mensen. Daarna gaan we naar de evangelisatiepost in Amsterdam. Dat vinden we echt fijn. Een klein plekje van vrede in zo'n grote stad. Evangelist Baan vertelt ons over het evangelisatiewerk en ook komt er een jongen binnen die vertelt over z'n leven in Amsterdam. Daarna bezoeken we nog het Anne Frank Huis. We hebben tranen in onze ogen als we horen en zien wat er met haar en haar familie is gebeurd. Na dit alles gaan we eten in een Ethiopisch restaurant. Het eten is er heerlijk en we mogen, ja moeten zelfs met onze handen eten.

Jeugdvereniging Capelle aan den IJssel

We zijn uitgenodigd door de jeugdvereniging van Capelle aan den IJssel. Er zijn echt veel jongeren. Wel bijna vijftig. De leiding van de JeV vertelt eerst over de verenigingsactiviteiten en hoe een verenigingsavond er uitziet. Na de pauze mogen wij wat vertellen en krijgen we vragen van de jongeren. Een van de vragen gaat over de jongeren die in Wamena en Abepura gaan studeren. Met wat voor moeilijkheden en verleidingen ze allemaal in aanraking kunnen komen. Tenslotte stellen wij ook nog een vraag. We zeggen: we zien hier zoveel jonge mensen zitten. Wie zou ons willen komen helpen als zendingswerker? Niemand zegt iets maar we weten zeker dat ze er verder over zullen nadenken om, als de Heere het geeft, later als zendingswerker uitgezonden te worden.

Bondsdag +16

Zaterdag 27 mei is wel een heel bijzondere dag. We hebben daar al naar uitgekeken, maar eerlijk gezegd zijn we wel zenuwachtig deze morgen. Zo veel jongeren bij elkaar. Als we maar niets doms zullen zeggen of doen. Als we in Barneveld aankomen, zien we al heel wat jongeren daar lopen. Als we de grote zaal in komen, schrikken we een beetje. Zoveel stoelen. Moeten die straks allemaal bezet zijn? Maar dan zien we hoe de zaal heel snel volloopt. Wat we echt heel mooi vinden is het koor. Prachtig, zoals ze kunnen zingen. We hadden nog nooit een echte trompet gezien, laat staan gehoord. We kunnen ons nu voorstellen waarom dit instrument gebruikt zal worden bij de wederkomst van de Heere Jezus.

Voordat ik (Dorus) het podium op moet, word ik heel erg zenuwachtig. Zoveel mensen bij elkaar. Maar dan denk ik aan Jeremia en hoe de Heere hem Zelf troostte en dingen gaf te spreken. Daarna ben ik niet zenuwachtig meer. Ook de lezingen, die Jette voor ons vertaalt, vonden we heel fijn. We hebben helemaal niet meer het gevoel dat we 'vreemdelingen' zijn maar dat we er echt bij horen. Wat zou het trouwens geweldig zijn als we zo'n jongerendag ook in Irian zouden kunnen houden, maar dat is heel moeilijk vanwege de enorme afstanden en het onbegaanbare gebied.

Terug naar huis

Dinsdag 30 mei. Vandaag hebben we weer onze koffers gepakt. We gaan terug naar huis. We vinden het fijn om weer terug te gaan maar we zullen de vele vrienden hier heel erg missen. Ook op Schiphol zijn er weer veel vrienden die ons wegbrengen. Ons hart is vol en ons hoofd is vol. Naast onze bagage nemen we heel veel herinneringen mee. Trouwens, onze magen zitten ook vol. Wat hebben we overal heerlijk gegeten.

We hebben veel gezien, gehoord en geleerd in Nederland. Goede dingen en minder goede dingen. Het goede nemen we mee naar Papoea, van het minder goede kunnen we ook leren. We hebben in ieder geval - terug in Indonesië - heel wat te vertellen. Tenslotte willen we jullie groeten in onze eigen taal. Sampai jumpa dan Tuhan memberkati: Tot ziens; de Heere zegene jullie.

Dorus en Peres hebben tijdens hun verblijf in Nederland heel wat vrienden gemaakt. Er zijn nogal wat jongeren en ouderen die gevraagd hebben om hun adressen om eens een kaartje te sturen. Ze zullen dat zeker heel erg op prijs stellen. Je spreekt geen Indonesisch en is je Engels ook niet geweldig? Geen enkel probleem! Een groet in rond Nederlands wordt ook prima begrepen.

Bapak Dorus Beyon, Missionteam NRC - Wamena STT, Via MAF, Sentani 99325, Papua Barat, INDONESIA, e-mail: bvdschoot@maf.org 

Bapak Peres Nekwek, Bandung, Jl. Dr. Junjunan no. 105, Bandung 40173, Jawa Barat, INDONESIA, e-mail: pnekwek@hotmail.com

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen