Achter in de tuin (1)

"Ik zag ze vannacht weer." Opa's stem trilt. Zijn ogen kijken bang. "Ze stonden daar!"

Opa's arm wijst naar buiten. Naar de achterburen.

Vader en Kim kijken door het raam. Ze zien niets. Alleen een schuurtje. Wat dennetjes. "Bovenop het dak stonden ze. Van de schuur. Op het platte dak. Ze schenen naar binnen met zaklampen."

"Ook vervelend," zegt vader. "Zoiets doe je toch niet? Zo midden in de nacht."

Opa haalt zijn schouders op. "Vervelend, ja! Er gebeuren zoveel vervelende dingen. Gisteren stonden er opeens twee dokters in mijn kamer. Met witte jassen aan. Ze hadden spuitjes en scharen bij zich. Ik probeerde ze weg te jagen, maar ze bleven staan en keken me strak aan."

Kim rilt. Ze vindt het eng. Waar hééft opa het over? Mensen op het dak? Dokters in de kamer?

Vader doet ook zo serieus. Zou het echt zijn? Nee toch? Ze kijkt naar opa. Zijn handen beven heel erg. Alles aan hem beeft. Hij loopt ook zo raar. Op een drafje eigenlijk.

"Ik kan 's nachts bijna niet slapen," zegt hij. Opeens ziet hij Kim staan. "Kom, Kim!", zegt hij. "Speel een potje mikado."

Kim gaat zitten. Opa ook. Hij pakt het houten doosje. Hij gooit de stokjes op tafel. Kim laat hem expres winnen. Al een paar maanden kan opa niet meer tegen zijn verlies. Het is ook moeilijk om, als je zo beeft, mikado te doen. "Ik zag allemaal zaklampen," bromt opa. "Ze zochten naar m'n geld..."

De rillingen lopen Kim over haar rug. Ze is blij als vader opstaat.

"Kom, Kim," zegt hij. "We gaan weer."

Het is maar een klein eindje rijden naar huis. De zon schijnt vrolijk. Maar vader en Kim kijken niet zo vrolijk. "Het wordt erger met opa," zegt vader langzaam. "Eigenlijk kan hij niet langer alleen in dat huisje zijn. Hij zorgt ook niet goed meer voor zichzelf!"

"Ik geloof niks van al die dingen die hij zegt," roept Kim boos. "Ik vind het griezelig. Gelooft u het wel?"

Vader schudt zijn hoofd. "Ik ook niet. Het kan natuurlijk zijn dat 't kwajongens waren, met zaklampen..."

"En die dokters dan?"

"Tja..."

Elke avond belt opa op. Hij gaat steeds meer dingen 'zien'. Mama wordt er niet goed van. "We nemen de telefoon niet meer op, hoor!", zegt ze tegen vader. "Ik wil niet meer dat hij belt..."

"Weet je wat...," zegt vader, als hij een poosje nagedacht heeft. "Opa belt nu elke avond. Weet je wat we doen. We moeten gewoon eens gaan kijken. Hij heeft het altijd maar over dat schuurtje. Dat ze daar bovenop staan te schijnen. Kim en ik gaan er vanavond heen!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen