Ontsnapping op de kinderboerderij

"Dag mam, ik ga bij Marieke spelen." "Goed hoor, ben je om half zes thuis?" "Ja mam, doeg."

Bamm, Jolein gooit de deur dicht. Ze pakt haar fiets en sjeest de poort uit. Lekker naar Marieke, Ze heeft er zin in. Vandaag hebben ze vakantie gekregen, voorjaarsvakantie. Dan kan ze iedere dag spelen, en vaak naar Marieke gaan, leuk! Marieke woont heel dichtbij. Ze hoeft de straat alleen maar uit te fietsen en dan is ze er al. Ze zet haar fiets bij Marieke voor, dan kan ze aanbellen. Anders komt die grote hond altijd gelijk op haar af. Daar is ze bang voor! Van honden moet ze niets hebben. Kijk, de deur gaat al open. Daar is Marieke. "Zet je fiets maar achter hoor, Dribbel is al in de garage," zegt ze. Gelukkig, denkt Jolein, daar hoef ik niet meer bang voor te zijn. Ze brengt haar fiets achterom.

Binnen zit Kees te spelen met z'n vriendje. Kees is 't broertje van Marieke. Hij is nog maar vijf jaar. Jolein en Marieke gaan boven spelen op Mariekes kamer. "Zullen we schooltje spelen?" vraagt Jolein. Ze vindt dat krijtbord van Marieke altijd zo leuk.

"Oké", zegt Marieke, "ik ben eerst juf, goed?"

Dat vindt Jolein best. Als ze nog maar net bezig zijn gaat de deur heel langzaam open. Daar verschijnt het ondeugende gezicht van Kees. Met z'n allerliefste stemmetje vraagt hij: "Mogen wij ook meedoen?"

Jolein en Marieke kijken elkaar eens aan. Doen of niet doen? Soms is het leuk als Kees en z'n vriendje Ard-Jan meedoen, maar soms doen ze ook alleen maar vervelend. "Nou... goed", zegt Marieke dan, "maar wel normaal doen hè?" Kees knikt met een stoer gezicht, natuurlijk doet hij normaal. Juf Marieke begint met een rekenles. Ze doet een paar sommen voor op het bord en dan gaan ze aan het werk. Al snel zegt Kees: "Juf, ik ben klaar."

Trots houdt hij z'n blaadje omhoog, vol met cijfers. De drie staat achterstevoren en de vier ondersteboven. Maar hij heeft toch goed z'n best gedaan.

"Keurig", zegt juf Marieke. Tringgg... daar gaat de bel. De pauze begint. "Zullen we even verstoppertje doen?" vraagt Jolein. "Ik zal eerst tellen." Ze gaat tegen de muur staan met de handen voor haar ogen. En ze telt: "Eén, twee, drie..." Maar wat is dat nu? Het lijkt wel of ze spetters voelt op haar hoofd.

"Ha, ha, 't regent", lacht Kees en hij rent naar de douche om nog een beker water te halen. Ard-Jan heeft ook al een beker te pakken.

"D'r komt ineens een hele harde kletsbui, heel keihard hè Kees?" En hij smijt het water de kamer in.

"Ophouden, dat mag niet van mama hoor!" zegt Marieke. Dan gaat ze even met Jolein naar de zolder om een paar boekjes uit te zoeken, dan kan ze na de pauze een stukje voorlezen. Op zolder staat een grote boekenkast met heel veel leuke boeken. Daar snuffelen ze altijd graag in. Maar intussen gaan Ard-Jan en Kees ook door. Ze maken er echt een flinke regenbui van. Er komt al een plas op de vloer te staan. Kees ziet het wel, maar hij denkt: "Dat veeg ik straks zo op met een doek. Als mama dweilt maakt ze de vloer toch ook nat." Tringgg... daar gaat de bel weer, de pauze is voorbij. Maar als juf Marieke weer de klas in komt, maakt ze een sprong van schrik. Haar voeten zijn helemaal nat.

"Oooh Kees, dat heb jij gedaan man, moet je kijken hoe nat alles is", zegt Marieke.

Kees kijkt eens naar z'n kleren en naar de vloer. Tja, hij heeft het wel erg hard laten regenen. Dit vindt mama vast niet leuk. "Zie je wel", zegt Marieke, "ik zei toch dat het niet mocht."

Ze gaat snel een handdoek uit de douche halen en begint te dweilen. Maar met twee vegen is de handdoek helemaal nat. Nou ja, dan nog maar een uit de kast halen. Ze pakt er ook een voor Jolein. Die gaat ook hard aan het werk. Maar de vloer blijft nat, 't helpt allemaal niets. Kees en Ard-Jan staan beteuterd toe te kijken. Dan sluipen ze stilletjes weg.

"Zullen we maar buiten gaan spelen?" zegt Kees. Ard-Jan knikt, zo is het toch niet leuk meer. Jolein en Marieke kijken elkaar eens aan. Ze vegen nog eens over de vloer, maar deze handdoeken zijn ook al doornat. En de vloer is nog lang niet droog. Het lijkt wel of het allemaal niets helpt.

"Nou, 't lukt echt niet", zegt Marieke. "Zullen we dan nog even bij mij thuis gaan spelen?" zegt Jolein. Marieke vindt het best, maar eigenlijk moet ze dit toch wel tegen moeder zeggen. Zo komen ze één voor één beneden. Mama is in de keuken aan 't werk. Kees en Ard-Jan staan al met hun jas aan bij de deur. Oh, oh, als mama maar niets merkt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen