Mijn leven in Nieuw-Zeeland

Een terugblik

Er werd mij gevraagd iets over het verloop van mijn leven te schrijven. Ik ben geboren op 20 juli 1928 in Waddinxveen en was belijdend lid in Boskoop. Mijn man komt oorspronkelijk uit Lopik. We kenden elkaar doordat ik mijn zusje in Lopik hielp in haar gezin. We hadden echter geen verkering. Mijn man emigreerde in 1952 naar Nieuw-Zeeland en kwam na een bootreis van vijf weken in het verre land aan. De reden voor deze emigratie was, dat hij boer wilde worden. In Holland was dit niet gemakkelijk, want er waren negen jongens in het gezin. Hij was op een na de oudste. Dit alles speelde zich af na de oorlog.

Hij is toen met mij gaan schrijven; hij had een vrouw nodig. Toch duurde het nog wel twee jaar, voordat alle papieren 'rond' waren. Schrijven was min of meer het enige communicatiemiddel. Telefoneren ging heel slecht.

De voorbereidingen

In die tijd maakte ik kennis met mijn aanstaande schoonfamilie en bezocht hen om de twee weken. Bij mijn schoonvader, die Nederlands Hervormd was, lazen ze thuis een preek. De kinderen gingen echter wel naar de kerk.

Zaterdagmiddag 31 oktober 1954 bracht mijn broer mij naar Lopik, want zondagmiddag zou ik daarvandaan vertrekken naar Schiphol om met de KLM naar Sydney-Auckland te vliegen. In die tijd waren er niet veel reizen naar Nieuw-Zeeland. Men deed er een week over, omdat er alleen overdag gevlogen werd.

Zondag 1 november las mijn schoonvader een preek. Ik herinner me de preek niet meer, maar wel dat we Psalm 121 gezongen hebben. Toen ik eenmaal in Nieuw-Zeeland was, met al die heuvels en bergen om ons heen, ben ik dat nooit vergeten, vooral het tweede vers niet.

Alhoewel ik de Heere niet persoonlijk kende, werd ik er toch bij bepaald, dat de Heere over ons waakt en ons bewaart voor veel zonden.

in Nieuw-Zeeland

Zaterdag 6 november arriveerde ik in Auckland. Mijn aanstaande man wachtte me op. We reisden urenlang samen met de bus naar Plymouth. Hij werkte in die buurt op een boerderij. Ik sprak niet veel Engels en heb vaak gedacht: "Hoe heb ik het allemaal kunnen doen?" Het zijn de goedertierenheden des Heeren over ons. De eerste week verbleef ik in een Hollands gezin. Op 20 november trouwden we in de Presbyterian Church. Ik sprak niet veel Engels, maar ik had wel geleerd hoe ik moest zeggen, dat we elkaar trouw zouden blijven 'for better and worse' (in goede en in slechte tijden). Dit is in dit land zo de gewoonte.

De Heere leidt het leven van ieder mens, ook voor de bekering! Toch waren we al meer dan 12 (?) jaar getrouwd, toen we naar Holland gingen. Daar opende de Heere mijn ogen voor de waarheid.

Eenmaal thuis in Nieuw-Zeeland werd alles anders. We waren terug bij Gods Woord, dat dierbaar wordt door de Geest des Heeren. Dit Woord sprak zó in me: 'Gewis, er is een God Die leeft en op deez' aarde vonnis geeft!' Dan is het verloren, maar de Heere laat ons daar niet in liggen. Dan wordt er een weg geopend in Zijn eniggeboren Zoon, Jezus Christus.

We gingen toen preken beluisteren op een band, die mijn zus overstuurde vanuit Franklin Lakes, New Jersey, Amerika.

Naar Canada of Amerika?

We voelden, dat het voor ons gezin niet goed was, als onze vier kinderen zonder kerkelijke gemeente zouden opgroeien. Daarom wilden we toen naar Canada emigreren. Een vergunning kregen we echter niet. 's Heeren wegen zijn hoger dan onze wegen. Canada ging dus niet door. We zouden proberen om naar Amerika te gaan. Daar was ik in 1973 bij mijn zuster op visite geweest. Ik ging toen samen met mijn oudste zoon, die later ook mee naar Holland is gegaan. In Amerika kregen we het adres van iemand, die een zetbaas nodig had voor zijn boerderij.

Daarvoor konden we wel de nodige emigratiepapieren krijgen. Inmiddels leerden we mr. en mrs. Groen kennen. Hoewel hij aanvankelijk met zijn gezin naar Holland terugging, kwam hij toch na twee jaar weer naar Nieuw-Zeeland. Hieraan heeft ds. A. Vergunst meegewerkt, schreef mr. Groen ons. Toen hebben we het in het gebed voor de Heere neergelegd: "Wat moeten we nu doen? Hier blijven of naar Amerika?"

Opnieuw: Nieuw-Zeeland

We zijn gebleven. Mr. Groen en zijn vrouw kenden verder niemand van de Gereformeerde Gemeente. Dit was het begin van de kerk en de school. De Heere gebruikt mensen, maar God de Heere regeert. Hij zal alleen de eer ontvangen. De Heere zal Zijn Kerk vergaderen uit de einden der wereld, uit vrije gunst, die eeuwig Hem bewoog! Hij zal verloren zondaren brengen tot Christus Jezus, want Hij is gekomen om zondaren zalig te maken.

Dit wens ik ook de jonge mensen toe: zoek Hem, terwijl Hij te vinden is.

Mevrouw Bosch, hartelijk bedankt voor uw verhaal. Fijn, dat u zo spontaan wilde meewerken. We mogen wel zeggen: "Heilig zijn, o God, Uw wegen. Niemand spreek' Uw hoogheid tegen!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen