Peper

Peper. Je hoeft dezer dagen zijn naam maar te noemen en je ziet een wereld voor je. Tenminste, als je de gewoonte hebt de krant te lezen. Voor wie dat niet of minder goed doet, een korte herhaling. De PvdA-politicus Peper trad maandag 12 maart af als minister van Binnenlandse Zaken. Deed hij het als minister dan niet goed? Jawel, hoor. Heel redelijk zelfs. Maar er waren wat probleempjes over de periode dat hij nog burgemeester van Rotterdam was. Peper was slordig met het inleveren van kassabonnetjes. Soms leverde hij er ook teveel in. Een burgemeester mag best uit eten gaan met belangrijke gasten, mag ze ook een boottochtje aanbieden of met ze gaan tennissen. Dergelijke dingen móet hij zelfs doen als hij voor een stad als Rotterdam belangrijke orders in de wacht wil slepen en de economische bedrijvigheid in zijn stad wil bevorderen. Zulke uitjes hoeft een burgervader natuurlijk niet uit eigen zak te betalen. De kosten mag hij declareren bij de gemeente.

Potje

Peper deed dat ook. Maar hij declareerde nog meer. Ook allerlei uitgaven die weinig of niets met zijn burgemeesterschap te maken hadden, werden met belastinggeld betaald. Vakanties, boottochtjes, kleding. Hoeveel en wat precies is niet nauwkeurig te achterhalen. Want Peper was slordig met het inleveren van bonnetjes bij de gemeentelijke accountants. De burgemeester maakte er een potje van. Beter gezegd: één potje. Privé- en zakelijke uitgaven liepen soms volledig door elkaar. Om die reden moest de PvdA'er uiteindelijk de plaat poetsen.

Terecht. Kinderachtig toch? Of loop ik nu te hard van stapel? Een enkeling in Nederland - Peper zelf bijvoorbeeld - is het met de gang van zaken niet eens. Het is niet eerlijk, vinden zij, dat met iemand die dag en nacht voor zijn gemeente klaar stond, op zo'n kinderachtige manier wordt afgerekend. Het is toch logisch dat iemand die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op het stadhuis te vinden was, moeilijk een scheiding aan kan brengen tussen privé- en zakelijke uitgaven. Een burgemeester moet zich toch enigszins vrij kunnen bewegen en bij het uitoefenen van zijn ambt niet elk dubbeltje om hoeven te keren. Bovendien: is het nu wel echt bewezen dat Peper zich in Rotterdam misdragen heeft? Zijn accountant zegt toch dat het rapport van de Rotterdamse raad aan alle kanten mank loopt?

Voorzichtig

Laten we dit voorop stellen: natuurlijk moeten we voorzichtig zijn met het beoordelen van mensen, zeker met ambtsdragers die over ons gesteld zijn. Dat is een gedragsregel die in onze tijd niet geliefd is, maar die we wel degelijk in de Bijbel terugvinden. Ook moeten we in deze tijd van media-spectakel op onze hoede zijn voor hetzes. Voor we het weten, kakelen we elkaar en de kranten na over zaken waar we eigenlijk niets van afweten.

Christenen zouden huiverig moeten zijn voor de uitdrukking: 'Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan', en: 'Waar rook is, daar is vuur'. Dat zijn uitdrukkingen waarmee veel kwaad wordt aangericht. En dan is er nog iets: weten we echt zeker dat wijzelf onkreukbaar zouden zijn als we op zo'n post zouden zitten? 'En leid ons niet in verzoeking.'

Niet snor

Toch neemt dat alles niet weg dat we vast mogen stellen dat Peper terecht is opgestapt. Meer dan twintig accountants hebben maandenlang gewerkt aan het rapport waaruit blijkt dat het in Rotterdam niet snor zat. Zeker, met de jacht op bonnetjes is de pers te ver doorgeslagen. Maar dat neemt niet weg dat er in het geval van Peper werkelijk sprake is geweest van laakbaar gedrag. Het is goed als een minister die zo in opspraak is gekomen, zijn conclusies trekt en opstapt. Sterker nog: zelfs als later zou blijken dat de beschuldigingen toch op vergissingen of kwade opzet berustten, dan nog blijft het goed dat Peper opstapte. In het openbaar bestuur luistert het allemaal tamelijk nauw.

Een minister kan niet meer functioneren als er voortdurend geruchten rondgaan over zijn persoon. Ook al zijn die geruchten op onjuistheden gebaseerd. Triomfeert dan in zo'n geval de leugen over de waarheid? In zekere zin wel, maar hoe zou het in een gebroken werkelijkheid als de onze anders kunnen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen