Komend voorjaar

Er hangt een verlangen in de lucht. 

Er dwarrelt een verdwaalde vlucht 

van kleuren langs de wegen. 

Er gaan gedempte woorden rond 

en uit den overvollen grond 

komt nieuwe geur gestegen. 

Er komen vrezen op mij aan: 

zie hoe met bloten hoofde staan 

de knoppen te overnachten, 

en hoe de bleke bladertjes 

hun fijne rimpel-adertjes 

al te bewegen trachten. 

De blaren van het dode jaar

schudden vermanend hier en daar

met diepgebruinden hoofde:

och, dat dit jonge leven dan

het deernisvolle beven van

die wijzen toch geloofde!

Ik vreze zeer, — ik vreze zeer...

Maar jong gekwetter gaat te keer

al, uit de kille bomen.

Om verre toppen gloeit het groen

en, schreeuwend door de tuinen, doen

al spreeuwen leven komen.

Dan wordt mijn angst terzij gelegd.

Het wordt zo zeker uitgezegd

en moet ik 't wel geloven:

de jonge Lente wordt gewacht!

Kijk, moedig door de takken, lacht

het zonnetje van boven.

Jan Prins (1876-1948)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen