De spreekbeurt

"En dan wil ik nu nog iets zeggen over de spreekbeurten die jullie dit jaar moeten houden."

In klas 3c is het opeens heel stil. Meneer De Wit legt uit, dat alle leerlingen uit de klas een spreekbeurt moeten houden over een bepaald onderwerp.

"Ik vind het goed, dat jullie zelf ook eens nadenken over een onderwerp", zegt hij. "Het is de bedoeling dat je bij het onderwerp een aantal stellingen maakt, die we klassikaal bespreken. Je moet dan zelf je stellingen kunnen uitleggen en verdedigen."

"Hé leuk", roept Jelle, de grapjas van de klas. "Ik doe het over de hoeveelheid strafwerk op school."

Meneer De Wit kan er wel om lachen. "Dat wordt dan zeker een onderwerp waarover je uit ervaring kunt spreken, Jelle?"

"Inderdaad, meneer."

Er wordt druk gepraat in de klas.

Marlies vraagt: "Wanneer moet het af zijn?"

De Wit antwoordt: "Ik pak zo mijn agenda, dan zullen we afspraken maken, wanneer je je inleiding mag houden. Je mag het ook met zijn tweeën doen."

"Doe jij het met mij, Rianne", roept Marlies snel door de klas.

"Ik zal jullie nu even tijd geven om afspraken te maken, Marlies", zegt De Wit.

Hij pakt een lijst van zijn bureau en geeft hem aan de leerlingen van de voorste rij.

"Ik doe het met jou hoor", zegt Marlies nog een keer.

Rianne haalt haar schouders op. "Goed hoor!"

Ze zitten helemaal achteraan in de klas.

"Waar doen we het over joh?"

"Zelfmoord", zegt Rianne somber.

"Waar slaat dat nou weer op?"

"Nou, dat is echt een onderwerp van die lijst hoor, dat heb ik al van iemand uit een andere klas gehoord!"

Marlies snapt er niks van. Al weken is Rianne opeens boos of slecht gehumeurd. Wat zou er toch wezen? Ze snapt niet veel van haar vriendin. Als ze ernaar vraagt, zegt Rianne dat ze zich maar wat inbeeldt en zich niet zoveel in haar hoofd moet halen over haar.

Eindelijk bereikt de lijst Rianne en Marlies.

Achter de meeste onderwerpen staat al een naam. De Wit spreekt ondertussen de data af, dat de onderwerpen gehouden moeten worden.

"Wij gaan een beetje als eerste hoor", fluistert Marlies Rianne in. "Krijg je vast een hoger cijfer, want dan heeft hij de rest nog niet gehoord."

"Mij best", knikt Rianne.

"Eens kijken, de tweede spreekbeurt, Marlies?"

"Graag, meneer"

"Nou, je hebt er nogal zin in. Weet je het onderwerp al?"

"We kijken nog even. Ik zeg het zo wel meneer!"

Twee hoofden buigen zich samen over de lijst. Twee paar vingers wijzen de lijst langs.

"Wat een onderwerpen zeg. Popmuziek? Nee, niks aan. Drugs dan?" De meiden schudden alweer hun hoofd. Er blijven eigenlijk maar twee onderwerpen over, die hen wel aanspreken. "Echtscheiding of euthanasie. Geen onderwerpen waar je vrolijk van wordt", moppert Rianne.

"Wat maakt het uit? Ik vind echtscheiding nog minder erg dan euthanasie." "Eh, als onderwerp bedoel ik", verbetert Marlies haastig. Ze kijkt even naar Rianne.

Wat zou er toch zijn?

"Oké, meneer, we doen echtscheiding", roept Marlies door de klas.

"O, is het dan uit met Peter?"

Marlies kijkt even beduusd. Hoe weet De Wit het van Peter en haar?

Dan kijkt ze naar Rianne. Die kan het grapje wel waarderen.

"Ha, dat was een goeie Marlies", lacht Rianne.

"Ik zal het opschrijven. Over twee weken, Marlies en Rianne, echtscheiding, staat genoteerd."

Een week later. Het is woensdagmiddag. Ze waren om half drie al uit. Nu zitten ze aan tafel bij Marlies thuis.

De moeder van Marlies zet cola op tafel. Gezellig, vindt Rianne. Bij haar thuis is gezelligheid tegenwoordig ver te zoeken. Sinds haar moeder gehoord heeft dat haar man een vriendin heeft, is ze alleen maar met zichzelf bezig. Als Rianne uit school komt, zit ze soms lang aan de telefoon. Of ze loopt te huilen...

"Hebben jullie al vakantieplannen, Rianne?"

Rianne krijgt een kleur. "Ik, eh, ik weet het nog niet. Misschien naar Zeeland, daar gaan we meestal heen."

"Gaat je vader ook mee? "

"Hoezo?", vraagt ze verbaasd. "Nou, ik sprak je moeder een paar weken geleden in de Super. Ze zei dat hij tegenwoordig vaak een paar weken in het buitenland zit, voor zijn werk", zegt Marlies' moeder. En ze voegt er nogal overbodig aan toe: "Ik vind dat je als man toch ook de taak hebt, om je kinderen op de voeden."

Riannes kleur trekt weg, "Dat klopt wel ja. Hij is vaak weg tegenwoordig."

Ze vraagt snel: "En waar gaan jullie heen?", om onder de onderzoekende blik van Marlies' moeder uit te komen. Zou ze het weten? Haar hart bonkt in haar keel.

"We gaan naar Frankrijk", zegt Marlies. "We gaan kamperen. Maar eerst gaan we nog een tien voor onze spreekbeurt halen. Kom mee, we gaan naar boven."

Ze lopen samen de trap op. "Heb jij nog boeken uit de bieb gehaald", vraagt Rianne.

"Ik heb er een paar."

Ze lopen naar de kamer van Marlies. Ze heeft een oude computer van haar broer gekregen. Die staat op haar bureau. Marlies gaat erachter zitten. Rianne neemt plaats op het bed.

"Het moet ongeveer tien minuten duren heeft De Wit gezegd. En dan nog stellingen."

"Bah, jammer van onze woensdagmiddag. Ze moesten echtscheidingen maar verbieden", zucht Marlies.

"Nou, inderdaad," zegt Rianne. Samen ploeteren ze de hele middag aan de spreekbeurt. Dan hebben ze iets op papier.

"Ik zal het even voorlezen", zegt Marlies, dan moet jij zeggen of het zo goed

Echtscheiding. Je hoort er allemaal wel eens van. Maar wat houdt het nu precies in? We vertellen er nu eerst iets meer over.

Je kunt de 'scheidingsperiode' eigenlijk verdelen in vier fasen: 1. De periode ervoor; 2. De scheiding; 3. Het bekend maken in de omgeving; 4. Leven met gescheiden ouders.

In de meeste gevallen is de periode voor de scheiding het naarstl Er is veel ruzie, het is niet echt gezellig in huis. Er heerst een bedrukte sfeer. Zo'n periode kan jaren duren. Een scheiding is iets wat heel ver van ons afstaat Wij zijn christelijk. Je zou denken dat het bij ons niet gebeurt. Maar helaas gebeuren deze dingen ook binnen de kerk. Ook bij nette, degelijke gezinnen.

Er zijn veel aanleidingen voor echtscheiding, zoals overspel, incest, verkwisting en jarenlang bedrog. Tijdens de scheiding zelf moeten ontzettend veel dingen worden geregeld. De huisraad moet gedeeld, bij wie komen de kinderen? Voor een kind is het moeilijk om te kiezen. Wie heeft er nu de schuld? Je houdt immers van allebei je ouders. Als kind kun je geen van beiden loslaten.

Nu komt het moment dat de omgeving er van moet weten. Ook alweer een moeilijke stap. Hoe zullen anderen reageren? Zou ik mijn vrienden kwijtraken, als ze het weten?"

"Zou ik nooit doen", zegt Marlies, "maar het stond wel in dat boekje hè, dat jij net voorlas! Dat mensen je voor zoiets in de steek laten!"

Zonder op antwoord te wachten, leest ze verder.

"Vertel het eerlijk tegen je vrienden, als dat bij jou zo is. Dan blijf je niet met een geheim lopen.

A/s je ouders eenmaal gescheiden zijn, houden de problemen niet op. Een voorbeeld: als je op vakantie gaat, stuur je naar beide ouders apart een kaart. Het kan ook gebeuren dat mensen je negeren, omdat je ouders gescheiden zijn. Ze begrijpen niet, dat je het er als kind ook moeilijk mee hebt! Het kan fijn zijn, als er dan iemand is, die met je praat en naar je luistert. Als je er niet meer uitkomt, kun je in zo 'n situatie hulp zoeken, bij iemand die je vertrouwt"

Marlies draait zich om.

"Nu wil ik weten wat er is. Je zit notabene op mijn bed zo boos te kijken, alsof ik iets gedaan heb. Wat is er aan de hand?" "Als je het dan persé wilt weten, mijn vader woont bij een andere vrouw en mijn ouders gaan scheiden."

Marlies is even stil. Haar mond valt open. Dat is het laatste wat ze had verwacht. Wat moet ze nu doen? Marlies zou zichzelf niet wezen, als ze niet direct een oplossing had.

"Oké, dan veranderen we onze spreekbeurt toch een beetje."

Die avond ligt Rianne nog lang na te denken. Wat heeft ze Marlies van een andere kant leren kennen. Marlies had gezegd: "Het maakt voor mij niets uit hoor, dat je ouders gaan scheiden, jij kunt er toch niets aan doen?"

Ze moest er bijna van huilen, zo aardig klonk het. "We maken een nieuwe spreekbeurt, en jij vertelt gewoon een klein beetje wat er aan de hand is bij jullie thuis. En zeg er ook maar bij, hoe erg je het vindt, dan snappen de anderen het tenminste ook."

Marlies had ook nog iets anders gezegd. Zou je helemaal niet van haar verwachten. "Trek je maar niets aan hoor, van wat anderen zeggen. Jij bent voor de Heere niet anders, als je ouders gaan scheiden."

Maar was dat nu wel waar? Zou ze met al die problemen wel naar Hem toe mogen gaan? Ze weet het niet. Er zijn al zoveel mensen, die haar anders behandelen, omdat haar ouders gaan scheiden. Zou de Heere dan wel...? Lang piekert Rianne. Als de wekker drie uur aanwijst, valt ze in slaap.

Marlies ziet rood van alle opwinding. "Ben je ook zo zenuwachtig, Rianne?" Rianne knikt. Ze hebben de spreekbeurt wat langer gemaakt. Haar deel van het verhaal is toch maar het moeilijkst! Ze lopen samen naar het lokaal van meneer De Wit.

Er is nog niemand in het lokaal. Alleen meneer De Wit zit wat nakijkwerk te doen.

"Zo, wat zijn jullie vroeg!" "Ja meneer", kwettert Marlies, "want eh, we wilden, eh... nou ja, zeg jij het maar Rianne."

Rianne doet een stapje naar voren. Ze wordt een beetje rood, en zegt: "Marlies wil zeggen, dat het onderwerp van vandaag wel een heel actueel onderwerp is. Mijn ouders gaan scheiden, meneer."

Verwonderd gaan de wenkbrauwen van De Wit omhoog.

"En jij houdt je spreekbeurt over dit onderwerp? Weet je dat wel zeker?"

"Ja meneer, ik vind het zelf ook verschrikkelijk, van mijn ouders bedoel ik, maar ik hoop dat de anderen uit de klas het iets beter begrijpen, als ik vertel wat ik zelf meemaak. Dat je niet even gauw kunt zeggen, wiens schuld het is, enzo."

"Als je dat ziet zitten", aarzelt De Wit.

Rianne knikt. "Ik denk het wel. Marlies en ik hebben er heel lang over zitten praten, en we kwamen tot de conclusie dat scheiden niet goed is, maar dat je er als kind niet veel aan kunt doen. Enne, ik geloof dat je voor God ook niet anders bent, als je ouders gaan scheiden." Dat laatste flapt ze er zomaar uit.

Op dat moment komen de andere klasgenoten het lokaal binnen. Jelle heeft, zoals gewoonlijk, het hoogste woord. "Zo dametjes", roept hij, "zijn jullie al zenuwachtig? Ik zal wel eens een paar moeilijke vragen stellen."

"Zou ik niet te hard zeggen", roept Marlies, "want je hebt zelf nog niet eens een spreekbeurt gehouden."

"Als jullie stil zijn, wil ik met jullie danken voor de maaltijd en de middag beginnen met een stukje uit de Bijbel."

Het duurt even, en dan zit iedereen.

Meneer De Wit leest uit de Bijbel. Rianne is er eigenlijk niet zo met haar gedachten bij. En dan opeens, die woorden, die haar gisterenavond in gedachten kwamen, toen ze in bed lag. "Werp al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u." Haar ogen lichten op. Zonder dat iemand het ziet, zegt ze in haar hart: "Dank U wel Heere, dat U het nog eens gezegd hebt."

"Dan geef ik nu het woord aan Rianne en Marlies."

Daar staan ze nu, voor zesentwintig medeleerlingen. Marlies schraapt haar keel en begint: "We willen jullie graag iets vertellen, over het onderwerp 'Echtscheiding'. Ik zal jullie iets over de theorie vertellen, en voordat jullie allemaal gaan oordelen, geef ik Rianne het woord over de praktijk!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen